บทที่ 3 - ดูเหมือนเขาจะทำสำเร็จ!

บทที่ 3 - ดูเหมือนเขาจะทำสำเร็จ!

คนข้างนอกเห็นเฉินเฟยพาตัวเองเข้าไปนอนในเครื่องจักร พวกเขาต่างก็เคยผ่านเหตุการณ์แบบนี้มาหลายครั้ง บางคนถึงกับเคยเข้าร่วมการทดลองด้วยซ้ำ คนที่รู้ตื้นลึกหนาบางต่างก็หัวเราะออกมา

"เจ้านั่นรนหาที่ตายแท้ๆ ให้เรายิงตายยังจะสบายกว่าซะอีก!"

"เซรุ่มที่ล้มเหลว ถึงฉันจะไม่เคยลองฉีด แต่ฉันเคยเห็นมาแล้ว คนพวกนั้นร้องขอให้ฉันช่วยฆ่าทิ้งซะด้วยซ้ำ"

"ไอ้หมอนี่มันบ้าไปแล้ว"

ภายในห้องทำงาน

หัวหน้าทหารเห็นภาพเหตุการณ์นั้น เห็นเฉินเฟยนอนลงไปในเครื่อง ก็นึกถึงคำพูดของท่านบารอน

ความกังวลในใจพลันมลายหายไป เจ้านั่นตายแน่

ทหารมองดูเฉินเฟยฉีดเซรุ่มเข้าไปจนหมด จึงยกหูโทรศัพท์ขึ้นรายงานสถานการณ์

ส่วนเฉินเฟยที่นอนอยู่ในเครื่อง สายระโยงระยางแนบติดไปตามร่างกาย ทันทีที่ของเหลวสีน้ำเงินดุจอัญมณีถูกฉีดเข้าสู่กล้ามเนื้อ

ฉับพลันเขาก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดขั้นสุด ราวกับร่างกายกำลังจะถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ

"เจ็บโว้ย!"

เฉินเฟยรู้อยู่แล้วว่าจะต้องเจ็บ แต่ไม่คิดว่าจะเจ็บขนาดนี้

ความเจ็บปวดที่เล่นงานระบบประสาททำให้เขาอยากจะสลบไปให้รู้แล้วรู้รอด แต่เขารู้ดีว่าห้ามสลบเด็ดขาด ถ้าสลบไปตอนนี้ เขาจะไม่มีวันได้ตื่นขึ้นมาอีกเลย

หากปราศจากจิตตานุภาพเป็นแรงขับเคลื่อนในการควบคุมร่างกาย สุดท้ายร่างกายก็จะพังทลายลง

นี่คือเหตุผลว่าทำไมตอนนั้นถึงเลือกสตีฟ โรเจอร์ส เป็นอาสาสมัคร และทำไมเขาถึงทำสำเร็จ

แม้ร่างกายภายนอกจะอ่อนแอ แต่จิตใจของเขาแข็งแกร่ง จึงกลายเป็นผู้ถูกเลือกให้เป็นซูเปอร์โซลเจอร์

เหงื่อกาฬไหลท่วมร่างของเฉินเฟยราวกับเขื่อนแตก ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เขาพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะควบคุมกล้ามเนื้อ ดวงตาเบิกโพลงแทบจะถลนออกมา

"ทนไว้!"

เฉินเฟยคำรามก้องในใจ

ขอแค่ผ่านตรงนี้ไปได้ ด้วยพรสวรรค์ที่มี เขาจะผงาดในจักรวาลนี้ หรืออาจจะไปแตะขอบเขตสูงสุดของโลกใบนี้ได้เลยด้วยซ้ำ

คงไม่ซวยขนาดเพิ่งข้ามมิติมาก็ตายหรอกน่า

แถมถ้าต้องมาตายเพราะทนความเจ็บปวดจากเซรุ่มที่ทำสำเร็จแล้วไม่ได้ มันก็น่าสมเพชเกินไป

อุตส่าห์ได้ข้ามมิติมาทั้งที แถมยังมีพรสวรรค์ระดับโกงขนาดนี้

ตายไปก็ตาไม่หลับ

ในขณะนั้นเอง กล้ามเนื้อของเฉินเฟยเริ่มขยายตัว กระแสไฟฟ้าในฐานวิจัยถูกสูบมาใช้อย่างมหาศาล จำได้ไหมว่าตอนกัปตันอเมริกาถือกำเนิด ไฟดับไปเกือบครึ่งเมือง

แม้ 'จิตวิญญาณแห่งวิวัฒนาการ' จะช่วยให้เขาผสานรวมกับตัวยาได้อย่างรวดเร็ว แต่มันไม่สามารถชดเชยพลังงานที่ต้องใช้ไปได้

พลังงานที่หลั่งไหลเข้ามาจากภายนอกเปรียบเสมือนลาวาที่ไหลเวียนอยู่ในกาย แทบจะเผาไหม้กล้ามเนื้อของเขาให้เป็นจุน

พลังงานที่ร้อนระอุนี้สร้างความเจ็บปวดทรมานยิ่งกว่าตอนโดนฉีดยาจนร่างแทบฉีกขาดเสียอีก

เฉินเฟยกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือจนเลือดไหลซึม แต่ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยนี้ถูกความเจ็บปวดทั่วร่างกลบไปจนหมดสิ้น

ร่างกายของเขาขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ราวกับสัตว์ประหลาดก้อนเนื้อ

พวกหน่วยกวาดล้างข้างนอกเห็นสภาพในเครื่องจักรแล้วถึงกับขนลุก นี่มันสภาพของตัวทดลองที่ล้มเหลวชัดๆ

"ให้ข้ายิงเปรี้ยงเดียวจบๆ ไปดีกว่า ก่อนตายยังต้องมาทรมานขนาดนี้ คิดอะไรของมันอยู่"

หัวหน้าชุดจู่โจมแสยะยิ้มเย็น "เลิกคุยได้แล้ว รีบฆ่ามันให้จบๆ ไป!"

กระจกกันกระสุนที่เสริมความแข็งแกร่งตอนนี้เต็มไปด้วยรอยร้าว

แม้จะรู้ว่าเจ้านั่นไม่รอดแน่ แต่ให้ตายด้วยน้ำมือพวกเขาชัวร์กว่า

พายุลูกกระสุนระดมยิงใส่กระจกอีกครั้ง เสียงดัง 'เพล้ง' กระจกแตกกระจายในทันที

พวกหน่วยกวาดล้างเห็นดังนั้นต่างก็ยิ้มออกมา

"แตกสักที วันหลังฉันจะซื้อกระจกนี่ไปติดที่บ้านบ้าง กันกระสุนได้หายห่วง"

"เข้าไปยัดลูกตะกั่วให้มันสักหน่อย สงเคราะห์ให้มันไปสบาย"

"ฮ่าๆๆ ดูข้านี่ รับรองว่าจะทำให้มันไปแบบไม่เจ็บปวดเลย!"

กลุ่มคนรีบบุกเข้าไป ทว่าภายในห้องแล็บก่อนที่กระจกจะแตกนั้น...

ในห้องทำงาน ทหารผู้ดูแลรับสายโทรศัพท์และรายงานไปว่า "ท่านบารอนครับ มันเพิ่งฉีดเซรุ่มที่ล้มเหลวเข้าไป

ตอนนี้กำลังทรมานเจียนตาย

อีกไม่นาน... หืม?" จู่ๆ เสียงของหัวหน้าทหารก็ขาดห้วงไป ตามมาด้วยเสียงสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

"เกิดอะไรขึ้น" บารอนรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง

"มันยังไม่ตาย!" น้ำเสียงของหัวหน้าทหารเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ตัดกลับมาที่ห้องแล็บ

เฉินเฟยพยายามประคองสติไม่ให้ดับวูบ หลังจากอดทนต่อความเจ็บปวดระลอกแล้วระลอกเล่า

ในที่สุดจิตวิญญาณแห่งวิวัฒนาการก็แสดงฤทธิ์

กระแสความอบอุ่นแผ่ซ่านขึ้นมาจากภายใน ดูดซับกระแสไฟฟ้าที่ส่งมาจากเครื่องจักรอย่างต่อเนื่อง เพื่อเสริมสร้างร่างกายของเฉินเฟย

และในเวลานี้เอง

พลังมหาศาลที่ปะทุขึ้นทำให้ร่างที่เคยผอมแห้งของเฉินเฟยเริ่มขยายใหญ่ กล้ามเนื้ออัดแน่นไปด้วยพลังระเบิด

ไอน้ำจำนวนมากลอยฟุ้งออกมาจากเครื่องที่เปิดออก เฉินเฟยกำหมัดแน่นเพื่อสัมผัสพลังในฝ่ามือ

"นี่สินะจิตวิญญาณแห่งวิวัฒนาการ ดูดซับตัวยาได้รวดเร็วขนาดนี้เชียวหรือ!"

เมื่อได้ยินเสียงกระจกกันกระสุนแตก ดวงตาของเฉินเฟยฉายแววเย็นเยียบ "ต่อไปนี้คือตาของฉันบ้างล่ะ"

เขาคว้ากรรไกรผ่าตัดที่เตรียมไว้แต่แรก เดิมทีมันมีไว้ผ่าร่าง 'อาสาสมัคร' ที่การทดลองล้มเหลว

แต่ตอนนี้มันมีประโยชน์ที่ดียิ่งกว่า

กรรไกรคมกริบในมือของเขา บวกกับพละกำลังมหาศาล มันเพียงพอที่จะเป็นอาวุธสังหาร

เฉินเฟยเดินออกมาจากเครื่องในสภาพเปลือยเปล่า มือหนึ่งกำเศษกระจกกันกระสุนที่แกะออกมาจากเครื่อง เขาพุ่งตัวม้วนหน้าหลบไปหลังโต๊ะทดลองด้วยความเร็วสูง

พวกหน่วยจู่โจมที่บุกเข้ามาเห็นไอน้ำพวยพุ่งออกมาจากเครื่องก็รู้ทันทีว่าท่าไม่ดี

ตะโกนลั่น "ยิง! ยิงมัน!"

แต่เฉินเฟยหลบไปหลังโต๊ะทดลองได้รวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ

สมาชิกหน่วยกวาดล้างหันมองหน้ากัน แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

"เชี่ย มันยังไม่ตาย!"

"เป็นไปได้ยังไง"

"เจ้านั่นเร็วขนาดนั้น หรือว่ามันทำสำเร็จแล้ว?"

หัวหน้าชุดจู่โจมฉายแววหวาดกลัวในดวงตา รีบคว้าวิทยุสื่อสาร "หัวหน้าครับ ดูเหมือนมันจะทำสำเร็จแล้ว"

คนที่ฉีดเซรุ่มเข้าไปแล้วยังมีชีวิตอยู่ได้ มีแค่เฉินเฟยคนเดียวเท่านั้น

คนอื่นๆ ล้วนกลายเป็นของเหลวเละๆ ให้ต้องเก็บกวาด

"ฉันเห็นแล้ว..." เสียงตอบรับจากวิทยุสื่อสารดังขึ้น

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกเช่นกัน

ปลายสายโทรศัพท์ บารอนถามเสียงดัง "ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่!"

"ท่านครับ มันยังไม่ตาย!"

น้ำเสียงของหัวหน้าทหารเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขารู้ดีว่าซูเปอร์โซลเจอร์แข็งแกร่งแค่ไหน

ถ้าในสถาบันวิจัยมีซูเปอร์โซลเจอร์โผล่มาสักคนจะรับมือยังไงไหว

แต่เสียงของบารอนกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น "สำเร็จจริงๆ ด้วยสินะ!"

ไม่คิดเลยว่านักวิจัยธรรมดาๆ จะสร้างเซรุ่มซูเปอร์โซลเจอร์ขึ้นมาได้จริง

"จับตัวมันกลับมาให้ฉัน! ให้ลูกน้องแกทดสอบดูซิว่ามันทำสำเร็จจริงหรือเปล่า!"

[จบแล้ว]