บทที่ 8 - เสาศักดิ์สิทธิ์

ครึ่งวันต่อมา...

เเลวี่และอาเธอร์นั่งอยู่หน้าห้องพักในโมเตล รอการกลับมาของทีมชีอา และความเคลื่อนไหวใดๆ จากแอชคราล

น่าเสียดายที่เขาไม่ติดต่อมาอีกเลยตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เลวี่พูดกับเขา

ในขณะที่เลวี่ดูสงบกับทิศทางของสถานการณ์ อาเธอร์กลับกระสับกระส่ายขึ้นทุกนาที

“เลวี่ อย่างน้อยนายก็ควรฟังสูตรวิวัฒนาการสมบูรณ์แบบของบลีดเดอร์ก่อนสิ” อาเธอร์กัดเล็บอย่างกังวล “ผ่านมาครึ่งวันแล้ว บางทีเขาอาจหมดความสนใจไปแล้วก็ได้ ไนท์ครอว์เลอร์คาดเดาไม่ได้สุดๆ”

“ผ่อนคลายหน่อย เดี๋ยวเหี่ยวย่นก่อนวัย” เลวี่ยิ้มสงบ “เขาจะกลับมาเองในที่สุด…ถ้าไม่ ก็ทำงานเป็นสตาฟฟ์ให้เดย์วอล์คเกอร์ก็ไม่ได้แย่อะไร”

“เลิกพูดเล่นได้ไหม?” อาเธอร์จ้องพี่ชายของเขา

อาเธอร์เคารพการตัดสินใจและแผนของพี่ชายเสมอ เพราะเชื่อว่าเลวี่คุมสถานการณ์ได้ทุกครั้ง แต่ครั้งนี้มันสุดโต่งเกินไป เลวี่กำลังฝากชีวิตไว้ในมือไนท์ครอว์เลอร์

อาเธอร์ไม่เคยไว้ใจไนท์ครอว์เลอร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพ่อแม่ของพวกเขาถูกฆ่าตายด้วยน้ำมือของพวกมัน

น่าเสียดาย สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือรออย่างอดทน คุณธรรมที่เขาไม่เคยมี

“พระอาทิตย์ตกแล้วหรือยัง?” เลวี่ถาม หลังแอสตร้าAIแจ้งเวลาให้เขาทราบ

“น่าจะใช่ เสาศักดิ์สิทธิ์กำลังจะปรากฏ” อาเธอร์ตอบ พลางหันไปมองดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า

ขณะที่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้น ทั่วทั้งฐานก็หยุดชะงักไปชั่วขณะ

เดย์วอล์คเกอร์และพลเมืองทุกคนหยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่และเงยหน้าขึ้นมองพระอาทิตย์ตกดินที่สวยงามตระการตา

บางคนดูเหมือนจะชื่นชมทิวทัศน์ ในขณะที่ส่วนใหญ่มีสีหน้าสิ้นหวัง หวังให้ดวงอาทิตย์ไม่ลับไป

น่าเศร้าที่ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปพร้อมกับแสงปกป้องอันล้ำค่า แต่ไม่นานนัก สีหน้าเศร้าหมองของทุกคนก็เปลี่ยนเป็นความโล่งใจ เมื่อแสงสีทองอ่อนๆ เริ่มส่องประกายระยิบระยับรอบตัวพวกเขา

ราวกับว่าทั้งฐานที่มั่นถูกส่องสว่างด้วยแสงไฟอ่อนๆ จากสรวงสวรรค์ ทำให้หัวใจและจิตใจสงบลง

“อย่ากลัวเลย เทพสุริยันจะไม่ทอดทิ้งพวกเรา...ออริน”

เดย์วอล์คเกอร์คนหนึ่งคุกเข่าลงและก้มศีรษะลงไปยังใจกลางของดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์เฮลิโอดอร์

เขากำสร้อยคอที่มีสัญลักษณ์ดวงอาทิตย์ส่องสว่างไว้แน่น ใบหน้าของเขาสะท้อนให้เห็นถึงความศรัทธาและความเคารพอย่างสุดซึ้ง

เดย์วอล์คเกอร์บางคนก็มีปฏิกิริยาเช่นเดียวกัน และบางคนก็พยักหน้าด้วยความซาบซึ้งใจไปยังท้องฟ้า จากนั้นพวกเขาก็กลับไปทำหน้าที่หรือเตรียมตัวสำหรับการสำรวจป่าแฮร์โรว์วิ่งต่อไป

ปฏิกิริยาของพวกเขานั้นเข้าใจได้ เมื่อเหตุผลเดียวที่มนุษยชาติไม่สูญพันธุ์ไปเมื่อร้อยปีก่อนก็เพราะเสาแสงศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้น

หลังจากการติดต่อกับมิติแห่งเงาครั้งแรก เหล่าไนท์ครอว์เลอร์ได้บุกโลกจากทุกหนทุกแห่งผ่านประตูสติกซ์

ภายในสิบสองชั่วโมงแรก ผู้คนกว่าสามพันล้านคนถูกกลืนกินหรือถูกบังคับให้กลายเป็นสลีปวอล์คเกอร์เพื่อความอยู่รอด

ในขณะที่ความหวังดูเหมือนจะหมดสิ้นไปและการสูญพันธุ์ของมนุษยชาติอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่วัน เสาแสงศักดิ์สิทธิ์หนึ่งพันต้นได้ตกลงมาจากท้องฟ้าสู่เมืองใหญ่ทั่วโลก

เมืองที่ถูกเลือกนั้นมีประชากรที่รอดชีวิตจากการรุกรานครั้งแรกมากที่สุด เสาแต่ละต้นมีเส้นผ่านศูนย์กลางสามร้อยกิโลเมตร ส่องสว่างไปทั่วทั้งเมืองและภูมิภาคใกล้เคียง

ทันทีที่เสาตกลงมา เหล่าไนท์ครอว์เลอร์ทั้งหมดในเมืองและใต้ดินต่างก็ถูกเผาไหม้จนตายในทันที ทำให้ผู้รอดชีวิตมีที่หลบภัยที่ปลอดภัยในที่สุด

ในขณะนี้ ไม่มีประเทศใดเหลืออยู่แล้วหลังจากระบบเก่าล่มสลาย มีเพียงดินแดนศักดิ์สิทธิ์ในทวีปที่ถูกรุกรานเท่านั้น

“อบอุ่นจัง...”

ขณะเดียวกัน เลวี่ดูเหมือนกำลังเพลิดเพลินกับแสงศักดิ์สิทธิ์ ขณะค่อยๆลูบฝ่ามือบนประกายแสงระยิบระยับอย่างแผ่วเบา

ถึงแม้เขาจะมองไม่เห็น แต่เขากลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด ราวกับถูกแม่กอด

เขาเคยถามน้องชายเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว แต่อาเธอร์บอกว่าไม่เคยรู้สึกแบบเดียวกัน และคนอื่นๆ ก็เช่นกัน

สิ่งนี้ทำให้เลวี่คิดว่าบางทีบางทีเทพสุริยันอาจอ่อนโยนกับคนตาบอด ทำให้เขาซาบซึ้งกับความอบอุ่นทุกคืน

“กำลังอาบแสงศักดิ์สิทธิ์อย่างเพลินเลยนะ?”

ทันใดนั้น เสียงที่หงุดหงิดของชีอาก็ดังขึ้นจากด้านหลังอาเธอร์และเลวี่

เมื่ออาเธอร์หันไป เขาก็สังเกตเห็นว่าทั้งสีหน้าของเธอและคู่หูของเธอไม่ดีนัก

“ดูคุณจะเครียดนะ…มีปัญหาเรื่องการรับสมัครหรือเปล่า?” เลวี่ถามอย่างสงบ

“นายรู้ได้อย่างไร?” ชีอาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“คุณใช้เวลานานเกินไปซึ่งไม่น่าจะเป็นไปได้เลย ทั้งที่ค่าตอบแทนคุณใจกว้างมาก” เลวี่ยิ้ม “ผมเดาว่าเดย์วอล์คเกอร์อิสระที่เชื่อถือได้ส่วนใหญ่คงถูกหน่วยอื่นแย่งไปแล้วใช่ไหม?”

"เดาถูกครึ่งหนึ่ง" ชีอานั่งลงข้างๆ พวกเขาและพูดด้วยสีหน้าหงุดหงิด "มันคือแมนทิส ไอ้เ*ี้ยจากหน่วยงานซันสไตรค์ ดูเหมือนว่าพวกมันจะฉวยโอกาสจากความสำเร็จของทีมหลักที่เคลียร์ปราสาทเงาได้"

"ไอ้สารเลวนั่นเซ็นสัญญากับเดย์วอล์คเกอร์ 99% ในด่านหน้าแล้ว" เซอร์จิโอสบถ

"พวกมันยังมาติดต่อพวกเราด้วย" จามาลถอนหายใจอย่างหมดหวัง

"แล้วพวกคุณจะทำอะไรต่อ?" เลวี่ถาม พลางพิงไม้เท้าสีขาวของเขา "วางแผนจะรอจนกว่าสมาชิกหน่วยงานของคุณจะมาถึงหรือ?"

"ไม่ เราจะลงมือเดี๋ยวนี้" ชีอากล่าวอย่างเด็ดขาด "คนจากหน่วยงานของฉันจะใช้เวลาหลายวันกว่าจะมาถึง เพราะส่วนใหญ่กำลังปฏิบัติภารกิจอยู่ ด้วยจำนวนคนของซันสไตรค์ในตอนนี้ พวกมันจะปิดล้อมป่าทั้งหมดอย่างแน่นอนเมื่อพวกมันลงมือ"

"บ้าไปแล้วเหรอ?" อาเธอร์หรี่ตาลง “ขนาดมีคนเพิ่มมันยังอันตรายสำหรับพวกเราเลย แล้วจะรับประกันความปลอดภัยของพี่ผมได้ยังไงในเมื่อมีแค่สามคน?”

“ไม่ต้องห่วง อาร์ธี่” เลวี่ตอบ “เธอเสียฉันไปตอนนี้ไม่ได้หรอก”

“นายดูฉลาดเกินวัยไปหน่อยไหมนะ?” ชีอาโน้มตัวเข้าไปใกล้เลวี่ แล้วกระซิบว่า “ฉันเริ่มชอบนายแล้วนะ...อย่าทำให้ฉันผิดหวังละ”

เลวี่เพียงแค่ยิ้มตอบ ไม่แม้แต่จะหันหน้าไปมอง

...

ไม่กี่นาทีต่อมา ชีอา เลวี่ อาเธอร์ และอีกสองคนก็เดินไปยังทางออกของฐาน

ไม่น่าแปลกใจเลย ที่ทางออกนั้นเต็มไปด้วยไนท์ครอว์เลอร์ที่ทำสัญญาจำนวนมาก รอคำสั่งจากหน่วยงานซันสไตรค์ให้เคลื่อนพลเข้าไปในป่า

ด้วยจำนวนคนมากมายเช่นนี้ ทำให้เลวี่แทบจะไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

'อะไรกันเนี่ย? เด็กตาบอดมาทำอะไรที่นี่?'

“เด็กน้อย เจ้าหลงทางหรือไง?”

“ชิชิชิ กลับไปเถอะ ไม่เป็นไร เดี๋ยวเครื่องติดตามข้อเท้าจะทำให้เจ้าเดือดร้อน”

เลวี่เดินอย่างไม่สะทกสะท้านท่ามกลางเสียงเยาะเย้ย ตอนนี้เขาชินชากับคำล้อเลียนแล้ว เพราะเขาได้ยินมาแทบทุกอย่าง

อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ที่แปลกประหลาดของเขาดึงดูดความสนใจของคู่หูพวกมัน ทำให้เกือบทุกคนหันมามองพวกเขา

“อ้อ นั่นชีอา มอร์นิ่งสตาร์เหรอ? เธอถูกดึงมาภารกิจนี้ด้วยเหรอ?”

“หืม? อย่าเพ้อเจ้อไปเลย ทรัพย์สินของครอบครัวเธอมากพอที่จะซื้อพวกเราทุกคนได้”

“เธอกำลังทำอะไรกับเด็กตาบอด? เขาได้รับอนุญาตให้ออกนอกเขตได้ด้วยเหรอ?”

ขณะที่ทีมของชีอาเดินผ่านทางออกที่แออัด เสียงซุบซิบดังขึ้นเป็นระยะ แม้จะมีเดย์วอล์คเกอร์เกือบหนึ่งร้อยคน แต่ชีอายังคงเอามือไว้ในเสื้อแจ็กเก็ต เดินตัวตรงและคาบไอศกรีมแท่งไว้ในปาก

ฝูงชนเปิดทางให้พวกเขาโดยที่เธอไม่ต้องพูดอะไรเลย

“บ้าจริง เธอดังขนาดนั้นเลยเหรอ?” อาเธอร์พึมพำเบาๆ ขณะที่มองดูสีหน้าของเหล่าเดย์วอล์คเกอร์ ส่วนใหญ่ต่างอิจฉาหรือไม่ก็ตะลึงราวกับกำลังจ้องมองดาราดังจริงๆ

เลวี่ได้ยินเสียงพึมพำของน้องชายท่ามกลางเสียงดังอึกทึก จึงตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “เธอดังมาก แต่ปฏิกิริยาของพวกเขานั้นเป็นเพราะพ่อของเธอต่างหาก”

“พ่อของเธอ?”

“ใช่” เลวี่บอก “เธอเป็นลูกสาวคนเล็กของไอดริส มอร์นิ่งสตาร์ หัวหน้าตระกูลมอร์นิ่งสตาร์และหัวหน้าหน่วยนักล่าโลหิตคนปัจจุบัน”

“หน่วยนักล่าโลหิต?” อาเธอร์เกาหัวด้วยความงุนงง “เป็นไปไม่ได้ ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเรามีหน่วยนักล่าโลหิตเพียงแห่งเดียว เป็นหน่วยระดับ 5 ด้วยซ้ำ...หืม?”

ทันใดนั้นอาเธอร์ก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั่วทั้งตัวหลังจากรู้ว่าพี่ชายของเขาไม่ได้ไปยุ่งเกี่ยวกับเดย์วอล์คเกอร์ธรรมดาๆ แต่เป็นลูกสาวสุดที่รักของหนึ่งในเดย์วอล์คเกอร์ที่แข็งแกร่งที่สุดและผู้นำของหน่วยงานอันดับสองในภูมิภาคเฮลิโอดอร์!!

ด้วยสีหน้าหวาดกลัว อาเธอร์มองลงไปที่พี่ชายและเห็นว่าเขายังคงมีรอยยิ้มที่สงบและไร้พิษภัยเหมือนเดิม

"รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่..."

"ตั้งแต่รู้ชื่อเธอ”

เลวี่ตอบพลางแตะที่อุปกรณ์ช่วยฟังของเขา เพื่อบอกให้รู้ว่าเขาใช้แอสตร้า AI ค้นหาชื่อเธอในเครือข่าย

"พี่ก็ยังใจกล้า..." อาเธอร์ถอนหายใจอย่างหมดหวัง "พี่ชาย เลือกเดย์วอล์คเกอร์คนอื่นไม่ได้เหรอ?"

ความกังวลของอาเธอร์นั้นสมเหตุสมผล เพราะเขาได้ยินข่าวลือด้านลบมากมายเกี่ยวกับหน่วยงานล่าโลหิต

ที่โด่งดังที่สุด... พวกเขาบ้าคลั่งสุดๆ!

“อย่ากลัวไป พี่ใหญ่อยู่นี่แล้ว” เลวี่พูดติดตลก

"ไปให้พ้น!"

อาเธอร์นวดขมับ รู้สึกเหมือนกำลังเสียเวลาหลายปีในชีวิตไปกับการพยายามตามความคิดพี่ชายให้ทัน

"ยินดีต้อนรับกลับ ชีอา คิดทบทวนข้อเสนอของฉันหรือยัง?"