ตอนที่ 21 ชุดเกราะกำลังจะถูกสร้าง!

เดือนพฤศจิกายน เย่ไป๋เปลี่ยนมาสวมกางเกงลองจอนกันหนาวแล้ว

ภายในห้องปฏิบัติการ  เย่ไป๋หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรไปยังแผนกการเงิน

“ผมเองเย่ไป๋จากห้องปฏิบัติการหมายเลข 3  งบโครงการไม่พอแล้วต้องการขอเพิ่มครับ”

เย่ไป๋กล่าวอย่างคล่องแคล่ว

ส่วนสาเหตุที่ทำไมถึงคล่องแคล่วขนาดนี้ ก็ไม่มีอะไรมากในช่วงเวลาเพียงหนึ่งเดือนสั้นๆ เย่ไป๋ได้ขอเพิ่มงบโครงการมาแล้วถึงสามครั้ง

งบประมาณที่จำเป็นสำหรับชุดเกราะเสริมกำลังขับเคลื่อนโครงกระดูกภายนอกอเนกประสงค์นั้น เทียบไม่ได้กับปืนพกคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าแบบนอลนิวเคลียร์เลย

ทั้งต้องพัฒนาวัสดุชนิดใหม่ขึ้นมา ทั้งยังต้องทุ่มเทให้กับแหล่งพลังงานขับเคลื่อนอีก

แม้ว่าจะมีทฤษฎีชี้นำที่ค่อนข้างสมบูรณ์แบบ หลีกเลี่ยงการใช้จ่ายงบประมาณที่จะเกิดจากการลองผิดลองถูกแล้วก็ตาม แต่ก็ยังคงต้องการการสนับสนุนทางการเงินอย่างต่อเนื่อง

“วิศวกรเย่ครับ ถึงแม้หัวหน้าหยางจะบอกว่าให้ความคล่องตัวเรื่องงบประมาณกับคุณ แต่คุณก็ผลาญงบแบบนี้ไม่ได้นะครับ แผนกการเงินของเราก็ไม่ใช่ธนาคารเอง คุณช่วยประหยัดหน่อยได้ไหมครับ!”

ผู้รับผิดชอบแผนกการเงินก็เริ่มโอดครวญ

เมื่อเทียบกับความใจป้ำในตอนที่ขอเพิ่มงบครั้งแรก ครั้งนี้ผู้รับผิดชอบแผนกการเงินดูจะลำบากใจมากขึ้น

งบประมาณการออกแบบของหน่วย 749 ส่วนน้อยได้รับการสนับสนุนของท้องถิ่น ส่วนใหญ่มาจากการจัดสรรโดยตรงจากกรมสรรพาวุธของประเทศ

ในฐานะหน่วยงานอุตสาหกรรมทหาร การใช้จ่ายงบประมาณทุกบาททุกสตางค์ล้วนมีการกำหนดเป้าหมายที่ชัดเจน

ด้วยเหตุนี้ งบประมาณทุกหยวนที่เย่ไป๋ขอเพิ่ม จะถูกรายงานขึ้นไปตามความเป็นจริง

ถ้าถึงตอนนั้นแล้วผลิตภัณฑ์ที่เย่ไป๋นำออกมาไม่เหมาะสม กับงบประมาณที่ใช้ไป ไม่เพียงแต่ตัวเย่ไป๋จะต้องรับผิดชอบ แผนกการเงินและฝ่ายตรวจสอบโครงการจะถูกลากเข้าไปพัวพันด้วย

แต่เห็นแก่ที่โครงการแรกของเย่ไป๋ก็สามารถสร้างปืนพกคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าแบบนอลนิวเคลียร์ที่น่าทึ่งออกมาได้ ไม่ว่าจะเป็นหัวหน้าหยาง  หรือฝ่ายตรวจสอบโครงการ หรือแม้แต่แผนกการเงิน ต่างก็ให้ความยืดหยุ่นค่อนข้างมาก

นี่คือข้อดีที่มาจากผลงานที่จับต้องได้

“โครงการกำลังจะเข้าสู่ช่วงสุดท้ายแล้วครับ ผมรับประกันว่านี่เป็นการขอเพิ่มงบครั้งสุดท้ายจริงๆ ครับ!”

ภายใต้การใช้วาจาต่อรองของเย่ไป๋อยู่พักหนึ่ง ในที่สุดผู้รับผิดชอบแผนกการเงินก็ยอมอนุมัติการขอเพิ่มงบประมาณให้เย่ไป๋อีกครั้ง

หน่วย 749 ทั้งหมดในฐานะหน่วยงานอุตสาหกรรมทหาร ทั้งเบื้องบนและเบื้องล่างล้วนเป็นหนึ่งเดียวกัน

มีเพียงการเปิดตัวยุทโธปกรณ์ที่ดีกว่า ใหม่กว่า และมีคุณค่าในทางปฏิบัติมากกว่า สร้างคุณประโยชน์ให้กับอุตสาหกรรมทหารของชาติเท่านั้น จึงจะได้รับเกียรติยศและรางวัล

ด้วยเหตุนี้ คนของแผนกการเงินจึงต้องพึ่งพากลุ่มวิศวกรยุทโธปกรณ์อย่างเย่ไป๋ หวังว่าพวกเขาจะสามารถสร้างชื่อเสียงให้กับหน่วย 749 และสร้างคุณประโยชน์ให้กับประเทศชาติได้

ล่มจมไปด้วยกัน รุ่งเรืองไปด้วยกันก็เป็นเช่นนี้

เย่ไป๋ที่ได้งบประมาณมา ก็เร่งผลักดันโครงการของตนเองต่ออย่างไม่หยุดพัก

จากการจัดตั้งโครงการจนถึงปัจจุบัน เวลาผ่านไปเต็มๆ สองเดือนแล้ว

หนึ่งเดือนในนั้นใช้ไปกับการปรับปรุงความรู้เชิงทฤษฎีและแบบร่างการออกแบบให้สมบูรณ์ การผลิตที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในตอนนี้

แต่เมื่อมาถึงขั้นตอนนี้ ก็ถือว่าเร็วแล้ว

โดยรวมแล้ว ความเร็วในการผลักดันโครงการของเย่ไป๋นั้น เร็วกว่าคนอื่นๆ มาก

สาเหตุในนั้นย่อมมาจากการสนับสนุนของระบบ

แต่ในสายตาคนภายนอก โครงการเสื้อเกราะกันกระสุนรุ่นใหม่ของเย่ไป๋ นอกจากการขอเพิ่มงบประมาณจะมากไปหน่อย ความเร็วในความคืบหน้าโครงการก็ยังถือว่าปกติ

ยังไงก็แค่เสื้อเกราะกันกระสุนตัวเดียว คงไม่สามารถพัฒนากัน 35 ปีเหมือนขีปนาวุธหรอกมั้ง

แต่ความคิดของคนอื่นเย่ไป๋ไม่อาจล่วงรู้ได้

แต่ในวันสุดท้ายของเดือนพฤศจิกายน เขาได้รับโทรศัพท์จากหมาป่าแดง

“ฉันมาถึงหน้าประตูแล้ว”

หมาป่าแดงกล่าว

เย่ไป๋ดีใจเกินคาด คว้าเสื้อคลุมแล้ววิ่งไปยังประตูใหญ่ของหน่วย 749

ที่นี่ เขาได้เห็นหมาป่าแดงที่เลิกใช้วีลแชร์ แต่ใช้ไม้ค้ำยันสองข้างแทน

“รักษาตัวเป็นยังไงบ้างครับ?”

เย่ไป๋ถาม

“ถ้าแค่ท่อนบนก็เหมือนเมื่อก่อน”

หมาป่าแดงตอบ

เมื่อเห็นประกายในดวงตาของหมาป่าแดงค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมาเหมือนในอดีตได้ส่วนหนึ่ง เย่ไป๋ก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

จากนั้น เย่ไป๋ก็หยิบสัญญาการรักษาความลับและหนังสือว่าจ้างชั่วคราวหนึ่งฉบับที่เตรียมไว้นานแล้วออกมา ให้หมาป่าแดงลงนาม

นี่คือหนังสือว่าจ้างผู้ช่วยวิจัยชั่วคราวที่เขาไหว้วานหัวหน้าหยาง  ให้ช่วยจัดการให้

ถ้าไม่มีของสิ่งนี้ หมาป่าแดงอย่าว่าแต่จะเข้าห้องปฏิบัติการเลย แม้แต่ประตูของหน่วย 749 ก็ยังเข้ามาไม่ได้

ในความเป็นจริง หนังสือว่าจ้างฉบับหนึ่งเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าใครก็สามารถได้รับ

แต่หมาป่าแดงคือทหารที่เคยหลั่งเลือดเพื่อปิตุภูมิ หน่วย 749 ก็เป็นหน่วยงานอุตสาหกรรมทหาร สังกัดอยู่กับกองทัพ ย่อมไม่สร้างความลำบากให้กับคนกันเอง

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้า หมาป่าแดงที่เข้ามาในห้องปฏิบัติการก็มองซ้ายมองขวาตามสัญชาตญาณ สุดท้ายสายตาก็จับจ้องไปที่ภาพร่างแนวคิดบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเย่ไป๋

ตั้งแต่วันนั้นที่เย่ไป๋พูดกับเขาในห้องผู้ป่วย เขาก็ยึดถือทัศนคติที่ว่าเชื่อสามส่วนและหวังลมๆ แล้งๆ เจ็ดส่วน

หมาป่าแดงไม่เข้าใจเทคนิคเฉพาะทางที่ลึกซึ้ง แต่เขาก็รู้ว่าการที่จะทำให้คนที่ขาเสียทั้งสองข้างกลับไปสู่สนามรบได้อีกครั้งนั้น มันยากเย็นเพียงใด

แต่ถึงกระนั้น ต่อให้มีความหวังเพียงริบหรี่ หมาป่าแดงก็อยากจะลองดูสักครั้ง

เขาเคยภาวนามาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน หวังว่าเย่ไป๋จะไม่ได้หลอกเขา ไม่ใช่เพียงเพื่อปลอบใจเขา

และในตอนนี้ เมื่อมองดูภาพร่างแนวคิดของเย่ไป๋ ที่ราวกับชุดเกราะในหนังไซไฟ หมาป่าแดงก็รู้ว่า ต่อให้เย่ไป๋วิจัยไม่สำเร็จจริงๆ แต่อย่างน้อยเขาก็พยายามอย่างตั้งใจจริง

เย่ไป๋ที่กำลังดื่มด่ำกับความยินดีที่หมาป่าแดงมาถึง ไม่ได้สังเกตเห็นว่า ชายชาติชาตรีผู้แข็งแกร่งดั่งเหล็กผู้นั้น ในตอนนี้ขอบตากลับแดงก่ำเล็กน้อย

“จะบอกข่าวดีให้!”

เย่ไป๋ตบไหล่ของหมาป่าแดง กล่าวอย่างมีความสุข “อีกแค่หนึ่งสัปดาห์ ตัวต้นแบบก็จะสร้างเสร็จแล้ว ถึงแม้จะยังมีรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ต้องจัดการ แต่โครงสร้างหลักโดยรวมไม่มีปัญหาแล้ว!”

“จริงหรือ?”

หมาป่าแดงไม่อยากจะเชื่อ

ใช้เวลายังไม่ถึงสามเดือน เย่ไป๋กลับออกแบบชุดเกราะเสริมกำลังแบบห่อหุ้มเต็มตัวที่ล้ำสมัยขนาดนี้ขึ้นมาจากศูนย์ได้?

“ผมบอกแล้ว ว่าผมไม่หลอกคุณ ก็ใครใช้ให้ผมไปกินแอปเปิลของคุณล่ะ ฮ่าฮ่า!”

เย่ไป๋กล่าว

เมื่อพูดถึงแอปเปิล ทั้งสองก็สบตากันแล้วยิ้ม

“ภารกิจต่อไปของคุณก็คือ ท่องจำข้อมูลทั้งหมดของชุดเกราะเสริมกำลังขับเคลื่อนโครงกระดูกภายนอก  ชุดนี้ให้ได้ ห้ามตกหล่นแม้แต่นิดเดียว และยังมีควาทรู้พื้นฐานด้านการใช้งานและการบำรุงรักษาอีก!”

เย่ไป๋กำชับอย่างจริงจัง

หมาป่าแดงพยักหน้าอย่างหนักแน่น

ในวินาทีนี้ เขาเห็นแสงแห่งความหวังขยายใหญ่ขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ราวกับแสงอาทิตย์ที่ส่องทะลุผ่านช่องเมฆลงมายังผืนดิน

“อินทรีขาว หมีดำ แมลงปอ... พวกแกทุกคนรออยู่ที่หน่วยลูกศรแดงได้เลย ข้าหมาป่าแดง ไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ แบบนั้นหรอกโว้ย!”

หมาป่าแดงตัดสินใจแน่วแน่ในใจ