ตอนที่ 15 ไม่นึกว่าเลยพี่เย่จะสุดยอดขนาดนี้!!

“ใหญ่มากเลยใช่ไหม?”

เย่ไป๋เอ่ยถามความรู้สึกของซูจื่อหลิงเมื่อสักครู่นี้

ซูจื่อหลิงหน้าแดงก่ำ นึกย้อนไปถึงขนาดอันน่าทึ่งนั้น ก็อดพยักหน้าแรงๆ ไม่ได้

“ใหญ่ค่ะ ใหญ่จริงๆ!”

“ช่วงสุดท้ายมันสุดๆ ไปเลยไหม?”

เย่ไป๋ถามอีกครั้ง

ซูจื่อหลิงนึกย้อนดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลิ้มรสความรู้สึกนั้นแล้วกล่าวว่า

“สุดๆ เลยค่ะ พี่เย่…..ฉันไม่นึกเลยว่าพี่จะสุดยอดขนาดนี้!”

“แน่นอนอยู่แล้ว พี่มันมืออาชีพเรื่องนี้น้องสาว!”

เย่ไป๋กล่าวอย่างภาคภูมิใจ

ทั้งสองเดินออกจากโรงภาพยนตร์ และเข้าไปนั่งในร้านอาหารเล็กๆ ที่มีสไตล์ร้านหนึ่ง

“พี่บอกแล้วว่า ดูหนังมันต้องจอ IMAX แบบใหญ่ๆ เบิ่มๆ เท่านั้น ยิ่งใหญ่ยิ่งสะใจ!”

เย่ไป๋ให้ความเห็น

“ใช่ค่ะ ใช่ค่ะ!”

ซูจื่อหลิงพยักหน้าเห็นด้วย นึกย้อนไปถึงเนื้อเรื่องในภาพยนตร์ มังกรสงคราม 2 ที่เพิ่งดูจบ โดยเฉพาะฉากยิงอันดุเดือดของเรือพิฆาต ช่างทำให้เธอจดจำได้แจ่มชัดจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากดูจบ เย่ไป๋ยังสามารถอธิบายองค์ประกอบอาวุธต่างๆ ของเรือพิฆาตให้เธอฟังได้ แม้แต่ข้อมูลรายละเอียดบางอย่างก็ยังพูดได้อย่างเป็นฉากเป็นตอน ซึ่งดูสุดยอดมากจริงๆ

ทั้งสองกินข้าวเสร็จ ก็อาศัยลมยามเย็น เริ่มเดินทอดน่องไปตามถนน

ซูจื่อหลิงเล่าเรื่องซุบซิบในโรงเรียนให้ฟังบ้างว่า คนนั้นจากห้องไหนคบกับคนนี้จากห้องไหน หรือไม่ก็เกมมือถือที่เล่นล่าสุดเป็นยังไงบ้าง

พูดตามตรง เย่ไป๋ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เลย แต่ก็ยังทนฟังอย่างใจเย็น

จนกระทั่งพูดไปได้สักพักใหญ่ ซูจื่อหลิงจึงเปลี่ยนหัวข้อมาที่ตัวของเย่ไป๋

ดวงตาคู่โตฉ่ำน้ำของซูจื่อหลิงจ้องมองเย่ไป๋ กล่าวอย่างประหลาดใจเล็กน้อย

“พี่เย่ พี่นี่…..ดูตันจังเลยค่ะ!”

“แน่นอนอยู่แล้ว!”

พูดจบ เย่ไป๋ก็พับแขนเสื้อขึ้นไปถึงหัวไหล่อย่างมั่นใจ เผยให้เห็นกล้ามเนื้อไบเซปส์ที่แข็งแกร่ง

ดูเหมือนซูจื่อหลิงจะสนใจกล้ามเนื้อมาก เธอเอื้อมมือไปสัมผัสโดยไม่เขินอายแม้แต่น้อย

มือเล็กๆ ที่เย็นเฉียบสัมผัสกับผิวหนังอุ่นๆ ของเย่ไป๋ ให้ความรู้สึกที่ซู่ซ่าไปทั้งหนัง

เมื่อเย่ไป๋ส่งซูจื่อหลิงถึงหน้าประตูใหญ่ของหมู่บ้านที่เธออาศัยอยู่ ซูจื่อหลิงก็ดูมีท่าทีอิดออดไม่อยากกลับ

เมื่อเทียบกับพวกเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมในโรงเรียน เย่ไป๋ที่มีรูปร่างกำยำล่ำสัน ทั้งยังหล่อเหลา ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์ภายนอกหรือรัศมี ก็เหนือกว่ามากเกินไป

ยิ่งไปกว่านั้น สถานะการเป็นทหารยังนำมาซึ่งความรู้สึกปลอดภัยโดยธรรมชาติ ยิ่งทำให้เด็กสาวรู้สึกปลอดภัยอยากแนบอิง

ซูจื่อหลิงรู้สึกว่าเย่ไป๋เป็นผู้ใหญ่เต็มตัว ไม่ได้ดูนิสัยเด็กน้อยเหมือนกับเพื่อนร่วมชั้นของเธอเลย

ประกอบกับความสัมพันธ์ที่มีเย่หลานเป็นตัวเชื่อม ซูจื่อหลิงจึงเริ่มรู้สึกดีกับเย่ไป๋แบบทวีคูณ

ก่อนจะแยกกัน ซูจื่อหลิงรวบรวมความกล้า กางแขนเรียวทั้งสองข้างออกเพื่อขอกอด

แต่เย่ไป๋กลับทำในสิ่งที่เหนือความคาดหมายของเธอโดยสิ้นเชิง

ก็เห็นเพียงเย่ไป๋ใช้สองมือสอดใต้รักแร้ของซูจื่อหลิง ออกแรงแขนทั้งสองข้างยกซูจื่อหลิงขึ้นสูง แล้วหมุนหนึ่งรอบ จนกระทั่งชายกระโปรงพลีต JK สีสวย ของเธอหมุนบานออก

ความรู้สึกนี้ช่างน่าตื่นเต้น และก็สดใหม่มาก มันน่าจดจำยิ่งกว่าการกอดเสียอีก

การออกเดทที่น่าจดจำครั้งหนึ่ง ก็จบลงด้วยสถานการณ์เช่นนี้

ซูจื่อหลิงที่กลับถึงบ้าน เอาตัวซุกผ้าห่มทันที และนึกย้อนถึงช่วงเวลาที่อยู่กับเย่ไป๋

พอนึกถึงสภาพตึงเครียดและน่าอึดอัดตอนที่เจอกันครั้งแรก เธอก็อดหัวเราะคิกคักออกมาไม่ได้

สักพัก ซูจื่อหลิงก็หยิบมือถือขึ้นมา ส่งข้อความไปหาเย่หลานเพื่อนรักของเธอ:

“เสี่ยวหลาน พี่ชายเธอ... ทั้งบึกแล้วก็แข็งแรงมากเลยอ่ะ!”

ณ บ้านตระกูลเย่ในอีกด้านหนึ่ง เย่หลานที่เพิ่งเห็นข้อความนี้ก็ตกใจสะดุ้งสุดตัว จากนั้นก็เห็นเย่ไป๋ที่เพิ่งกลับเข้าบ้านมาพอดี

ความโกรธของเธอพุ่งขึ้นมาทันที เธอตรงดิ่งเข้าไปต่อว่าทันที

“พี่มันพวกสัตว์ป่าหื่นกระหายรึไง!! เสี่ยวหลิงยังไม่บรรลุนิติภาวะนะ! พี่ทำแบบนี้กับเธอได้ยังไง!?”

เย่ไป๋ที่กำลังเปลี่ยนรองเท้าแตะ ถูกจิกหัวด่าจนหน้าเหวอ

เขาทำอะไร? สัตว์ป่าอะไรกัน? เขาไปทำอะไรซูจื่อหลิง?

แต่ยังไม่ทันที่เย่ไป๋จะได้พูดอะไร มือถือของเย่หลานก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เย่หลานรีบเปิดดู ก็เห็นซูจื่อหลิงส่งรูปกับอีกหนึ่งประโยคมาให้

รูปนั้นคือแขนของเย่ไป๋ กล้ามเนื้อไบเซปส์ที่ล่ำสันราวกับภูเขาลูกเล็กๆ

ข้อความคือ “พี่ชายเธอยกฉันตัวลอยได้ด้วยอ่ะ แข็งแรงจริงๆ!”

เย่หลานเพิ่งจะรู้ตัวในตอนนี้เองว่า ตัวเองอาจจะเข้าใจผิด

แต่ก็ต้องโทษซูจื่อหลิงนั่นแหละ ดึกดื่นค่ำมืดส่งข้อความชวนคิดสองแง่สองง่ามแบบนี้มา จนเกิดเรื่องเข้าใจผิดครั้งใหญ่

เย่หลานผู้เป็นสตรีไม่ย่อมรับผิดอะไรง่ายๆ อยู่แล้ว จึงพูดขึ้น

“ฉันด่าผิดคน”

ประโยคหนึ่ง แล้วก็กลับเข้าห้องนอนตัวเองไป

ส่วนเย่ไป๋ยิ่งงงหนักเข้าไปอีก ขนาดพี่ชายตัวเองยังจำสลับ สงสัยคงต้องส่งเธอไปหาหมอตรวจสมองแล้วมั้ง

เย่ไป๋ส่ายหัว แล้วก็กลับเข้าห้องนอนของตัวเองไปเช่นกัน

ไม่นานนัก มือถือของเย่ไป๋ก็ได้รับข้อความจากซูจื่อหลิง

ซูจื่อหลิง

“พี่เย่ วันนี้พี่บอกว่าชอบทรงผมทวินเทล ฉันเพิ่งลองมัดดู จะส่งให้พี่ดูค่ะ!”

ก็เห็นในภาพ ซูจื่อหลิงสวมชุดนอนกระต่ายสีชมพู นั่งท่าเป็ดอยู่หน้ากระจกเต็มตัว มือถือบดบังใบหน้า แต่ผมเปียสองข้างก็ทิ้งตัวลงมาตามไหล่อย่างเป็นธรรมชาติ

เย่ไป๋บันทึกรูปภาพโดยไม่ลังเล พร้อมตอบกลับ

“เสี่ยวหลิงเอ๋อร์นี่แหละที่เข้าใจพี่ ไม่เหมือนน้องสาวพี่หรอก! ไม่รู้เป็นบ้าอะไร พูดจาอะไรก็ไม่รู้เรื่อง!”

ทั้งสองคุยกันต่ออีกสักพัก เมื่อคำนึงว่าพรุ่งนี้ซูจื่อหลิงยังต้องไปเรียน เย่ไป๋จึงเป็นฝ่ายรีบจบการสนทนาก่อน

...

6 กันยายน

เย่ไป๋เดินทางตรงจากบ้านเกิดไปยังเมืองหลานโจวทางภาคตะวันตก

ที่นี่เป็นที่ตั้งของเขตสงครามที่มีพื้นที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาห้าเขตสงครามหลักของกองทัพ

ในฐานะบุคลากรที่ถูกหน่วยออกแบบที่ 749  ส่งมาเพื่อรวบรวมข้อมูลภาคสนามและแลกเปลี่ยน ทันทีที่เย่ไป๋ก้าวออกจากสถานีรถไฟความเร็วสูง ก็เห็นทหารในชุดลายพรางคนหนึ่งถือป้ายที่เขียนชื่อของเขาอยู่

“สวัสดีครับ ผมคือเย่ไป๋จากหน่วย 749”

หลังจากติดต่อกับองค์กรได้สำเร็จ เย่ไป๋ก็นั่งรถจี๊ปทหารแล่นฉิวไปตลอดทาง ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงกองบัญชาการทหารเขตหลานโจว

ผู้ที่ให้การต้อนรับเขาอย่างเป็นทางการคือนายทหารระดับนายพันอายุประมาณสี่สิบเศษ ดูจากรูปร่างและบารมีแล้วเขาไม่ใช่พวกทำงานธุรการแน่ๆ ชื่อของเขาคือ หลู่ไขช๋วน

“ทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้านได้เลย พวกเราก็เหมือนหน่วยพี่น้องกัน พวกเราเฝ้าปกป้องดูแลชายแดนที่นี่ จะขาดการสนับสนุนจากพวกคุณไม่ได้อยู่แล้ว!”

หลู่ไขช๋วนดูเกรงใจมาก

ส่วนเย่ไป๋พูดอย่างตรงไปตรงมา

“ครั้งนี้ผมมาพร้อมกับภารกิจนะครับ ท่านมีความต้องการอะไรว่ามาได้เลย ที่ทำได้ผมไม่ปิดบังแน่นอน ส่วนที่ทำไม่ได้ จะตรวจสอบดูความเป็นไปได้และเงื่อนไขให้พอที่จะทำไหว และหัวหน้าหยางให้ผมทำสัญญาลับไว้แล้วครับ!”