ตอนที่ 6 ปืนจิ้งจอก

วันที่ 5 สิงหาคม ในตอนเช้า

เป็นเช้าที่อากาศแจ่มใส

หลังจากที่มีฝนตกปรอยๆ ต่อเนื่องมาสามวัน ในที่สุดท้องฟ้าของเมืองเทียนหนานก็ปลอดโปร่งอีกครั้ง

ที่หน่วย 749 มีสนามยิงปืนอยู่สองที่ คือสนามยิงปืนในร่ม กับกลางแจ้ง

และอาจเป็นเพราะไม่ได้เห็นแดดแบบนี้มาหลายวัน ทำให้หัวหน้าหยางนั้นจึงเลือกที่จะทดสอบอาวุธที่สนามยิงปืนกลางแจ้งวันนี้

กลิ่นหอมของดินจางๆ ลอยอยู่เต็มสนาม ผสมกับกลิ่นฝน

ในตอนเช้าตรู่ เย่ไป๋กับสหายอีกสามคนได้มายังสนามยิงปืนพร้อมกับถือกล่องใส่อาวุธกันมาคนละใบ

เมื่อมาถึงเจ้าหน้าที่สนามกำลังตรวจสอบความปลอดภัยอยู่เลยด้วยซ้ำ

ฮั่วลู่มองไปยังสนามยิงปืน และพูด้วยรอยยิ้ม

“พี่น้อง ทุกคนเก็บความลับกันเก่งมากเลย จนถึงตอนนี้ฉันยังไม่รู้เลยว่าแต่ละคนทำปืนแบบไหนออกมา”

ทุกคนต่างยิ้มให้กันและกัน โดยมีแววตาที่มั่นใจอยู่หลายส่วน

พวกเขาล้วนเป็นผู้มีพรสวรรค์จากสถาบันการศึกษาทางการทหารของรัฐ และจบออกมาด้วยเกรดที่ยอดเยี่ยม แม้แต่ฮั๋นจื่อหยานที่ดูขี้อายเวลานี้ก็ยังดูมั่นใจ

“ในเมื่อทุกคนดูมั่นใจมาก ถ้างั้นเราไม่มาลองพนันกันหน่อยงั้นหรอ”

ฮั่วลู่พูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

“ก็ไม่เลวนิ”

หวางจุงเจ๋อพูดอย่างสนใจ

แน่นอนว่าเย่ไป๋กับฮั๋นจื่อหยานเองก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องปฏิเสธ

“แล้วอยากเดิมพันอะไร”

เย่ไป๋ถามเข้าประเด็นทันที

กองทัพเองมีกฏระเบียบอยู่ และการพนันเป็นของต้องห้าม ที่ไม่ควรทำอย่างยิ่ง

ฮั่วลู่คิดเล็กน้อย ก่อนที่จะตอบ

“ใกล้จะมีวันหยุดพิเศษแล้ว เพราะงั้นพวกเราจะได้วันหยุดพร้อมกัน”

“เอาเป็นว่าใครชนะเลือกสถานที่ไปได้เลย คนแพ้ต้องเป็นคนจ่าย ตกลงไหม”

“ตกลง”

“ได้หมด”

“+1”

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง

ก็มีรถจิ๊บสีเขียวทหารเข้ามาที่หน้าสนามยิงปืน

แล้วหัวหน้าหยางก็เดินลงมาพร้อมกับคนอีกสองคนที่ดูไม่ธรรมดา

ชายคนหนึ่งใส่เครื่องแบบตำรวจ และมียศที่สูงมาก อีกทั้งยังมีร่างการที่กำยำ ท่าเดินก็แข็งแรง

ส่วนอีกคนเป็นชายสวมเสื้อเชิตสีขาวดูธรรมดา ไม่ค่อยต่างจากพลเรือนทั่วไป

แต่จะมีหรอที่คนธรรมดาจะมาพร้อมกับหัวหน้าหยางได้

“นี่คือผู้กำกับหวาง ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนทุนในการวิจัยครั้งนี้ หากไม่มีข้อผิดพลาดอะไร หนึ่งในชิ้นงานวันนี้จะถูกส่งไปยังสำนักงานของเขา”

หัวหน้าหยางแนะนำ

เย่ไป่และอีกสามคนทำความเคารพทันที

“ส่วนนี้ผู้บริหารคัง เป็นหน่วยงานอิสระ ขอมาดูด้วยเพื่อความบันเทิงเท่านั้น”

หัวหน้าหยางพูดอย่างติดตลก

ผู้บริหารคังไม่ค่อยมีความโดดเด่นเท่าไหร่ และไม่ได้มีมาดที่คมเข้มเหมือนผู้กำกับหวาง และดูคาดเดาความคิดไม่ได้อีกด้วย

“สวัสดีครับ ผู้บริหารคัง!”

เย่ไป๋และอีกสามคนทำความเคารพแบบทหารให้

ผู้บริหารคังนั้นไม่ได้รับคำทักทายแบบเป็นทางการ เพียงยิ้มให้และตอบกลับไปเบาๆ

“ไม่ต้องพิธีการกับฉันก็ได้ คิดว่าเป็นคุณลุงมาเดินเล่นหาอะไรดูสนุกๆ เท่านั้นแหละ”

แต่คนที่ฉลาดพอจะรู้ว่ามันไม่จริงซักเท่าไหร่

ไม่นาน เจ้าหน้าที่ดูแลสนามยิงปืนก็จัดการทุกอย่างเรียบร้อย และวิ่งออกมารายงานหน้าสนามยิงปืน

“รายงานครับผม สนามยิงปืนพร้อมใช้งาน ตรวจสอบความปลอดภัยครบถ้วน ทุกอย่างเป็นปกติดี ครับผม”

หัวหน้าหยางได้ยินก็ไม่ได้บอกให้เริ่มแสดงผลงานทันที แต่ได้มองไปยังกลุ่มของเย่ไป๋สหายทั้งสาม ก่อนที่จะพูดขึ้น

“ไม่ได้เจอกันมาหนึ่งเดือน และฉันเองก็ไม่ได้สนใจดูแบบปืนและผลการทดลองด้วย เพราะงั้น ฉันหวังว่าจะได้เห็นความแปลกใหม่ในการแสดงผลงานคครั้งนี้  เพราะฉันเชื่อว่าฝ่ายบุคคลนั้นคัดสรรผู้ที่มีความสามารถมาเข้าหน่วย 749 เป็นอย่างดีแล้ว”

“ครับผม”

ทั้งสี่ขานรับ

“ดี”

หัวหน้าหยางพยักหน้าและพูดต่อ

“ดูแล้วทุกคนมีความมั่นใจมาก เพราะงั้นฉันจะบอกอะไรไว้สักอย่าง”

“หากปืนของใครก็ตามที่ผู้กำกับหวางเลือกไป มันจะถูกไปแสดงโชว์ในงาน EXPO อาวุธที่จัดขึ้นโดยกองทัพของปีนี้ด้วย”

คำพูดของหัวหน้าหยางนั้นได้กระตุ้นให้ทั้งสี่ตื่นเต้นมากขึ้น

งานEXPOอาวุธนั้นเป็นงานที่มีแต่วิศวกรอาวุธ และนักออกแบบแนวหน้าเท่านั้นที่จะได้รับเชิญมางานนี้ ในงานจะจัดแสดงอาวุธใหม่ๆ ซึ่งถือว่าเป็นงานโชว์อาวุธครั้งใหญ่ของประเทศจีนเลยก็ได้

“ทุกคนพร้อม เราจะเริ่มแสดงผลงานแล้ว”

หัวหน้าหยางออกคำสั่ง และเดินเข้าไปในสนามยิงปืน ทำให้บรรยากาศภายในสนามดูคึกคักขึ้น

หลังจากทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว หัวหน้าหยางก็ถามขึ้น

“ใครจะนำเสนอก่อน”

ทั้งสี่มองหน้ากัน และไม่มีใครพูดออกมา

ทำให้หัวหน้าหยางมีสีหน้าที่ดูขึงขังขึ้น ก่อนที่ฮั่วลู่จะเสนอตัวก่อน

“ขออนุญาตครับ ผมคนแรกครับ”

หัวหน้าหยางพยักหน้าช้า

แล้วตอนนั้นเอง ภายใต้สายตาของทุกคน ฮั่วลู่ก็ได้เปิดกล่องอาวุธที่เขานำมาด้วย และเผยให้เห็นปืนสีเงินที่ดูสดใส

หากดูจากภายนอกแล้ว มันเหมือนกับปืน Desert Eagle แต่มีขนาดเล็กกว่า และดูบางกว่าตัวต้นแบบมาก

ฮั่วลู่และแนะนำทันที

“ชื่อของมันคือ Sliver Fox มีน้ำหนักอยู่ที่ 502 กรัม บรรจุกระสุนได้ 8 นัด มีกลไกสลับเปลี่ยนเซฟปืนได้ มีขนาดบางและเล็ก พกพาง่าย ถึงจะมีขนาดเล็ก แต่ใช้ลำกล้องขนาด 9 มม. มีระยะหวังผลได้ใกล้ถึงกลาง และมีพลังทำลายล้างสูง”

เย่ไป๋และอีกสองคนที่เหลือต่างประหลาดใจในปืนกระบอกนี้

ปกติปืนเล็กแบบนี้ไม่น่าจะมีระบบสลับเซฟตี้ ซึ่งมันไม่เข้ากับลำกล้องขนาด 9 มม ด้วย

แต่สิ่งที่น่าสนใจของปืนนี้ คือแม้ว่าฮั่วลู่จะมาจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่ไม่ค่อยถนัดศิลปะงานประณีต แต่กลับทำปืนที่มีลวดลาย และออกแบบได้สวยงามมาก

แม้แต่ผู้กำกับหวางยังยิ้มและพูดออกมา

“ปืนแบบนี้สาวๆ คงชอบเจ้า sliver fox น่าดู”

ไม่รู้ว่านี้เป็นคำชมหรือคำกระชดกันแน่

แต่อย่างไรก็ตาม หากดูตามคำสั่งการออกแบบแล้ว ถือว่าปืนกระบอกนี้ทำออกมาได้เล็ก และพกซ่อนง่าย แต่ก็ยังมีอนุภาพทำลายล้างอยู่ เพราะใช้กระสุนขนาด 9 มม แต่ก็ยังมีข้อจำกัดเรื่องกระสุนอีก

ด้วยข้อจำกัดที่ขนาดเล็กและบางขนาดนี้ แต่ฮั่วลู่ยังบรรจุได้ต้อง 8 นัดก็ถือว่าการออกแบบและจัดวางของฮั่วลู่นั้นยอดเยี่ยมแล้ว

หัวหน้าหยางไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม และกล่าวต่อ

“ไปขั้นต่อไปได้เลย”

แล้วฮั่วลู่ก็บรรจุซองกระสุน อย่างรวดเร็ว และขึ้นลำกล้องปืนอย่างชำนาญ

สำหรับปืนพกกระบอกนี้ เย่ไป๋คิดว่ามันดูเล็กมาก และเมื่ออยู่ในมือของฮั่วลู่นั้นมันยิ่งดูเล็กมากขึ้นไปอีก เหมือนกับปืนของเล่นไม่มีผิด

เมื่อฮั่วลู่เล็งไปที่เป้ายิง ที่อยู่ไกลออกไปสิบเมตร เมื่อมั่นใจแล้ว เขาก็ลั่นไกออกไป ทำให้รู้ว่านี้ไม่ใช่ปืนของเล่น แต่เป็นอาวุธที่รุนแรง

กระสุนขนาด 9 มม ได้เจาะทะลุเป้าอย่างงดงาม และเมื่อหันกลับมามองที่มือของฮั่วลู่จะเห็นได้เลยว่ามือของเขาสะบัดขึ้นเล็กน้อย และสั่นเบาๆ หลังยิงเสร็จ

เพียงดูแค่นี้ก็รู้ได้ทันทีว่าแรงถีบของเจ้า sliver fox นั้นไม่ใช่เล่นๆ

ฮั่วลู่ได้ยิงอย่างต่อเนื่องจนกระสุนหมด ก่อนที่เขาจะถอดซองกระสุนออก และแสดงให้เห็นว่าการยิงของปืนนี้ไม่มีปัญหา

แต่นี้ไม่ใช่ตัววัดที่แท้จริงว่าปืนจะไม่มีปัญหา

เช่นเดียวกัน คนที่รู้จักปืนดีอย่างพวกเขา มองไปยังอุปกรณ์ตรวจจับความร้อนที่ตั้งวัดอยู่ข้างๆ

การยิงอย่างต่อเนื่องเมื่อครู่ เห็นได้ชัดเลยว่าลำกล้องของปืนนั้นร้อนมาก และความร้อนที่มากขนาดนี้จะส่งผลกับการทำงานของอาวุธได้

ปืน sliver fox ของฮั่วลู่นั้นมีความถี่ในการยิงที่สูงมาก และใช้กระสุนขนาด 9 มม หากยิงต่อเนื่องนานๆ จะทำให้ลำกล้องละลายได้

เมื่อทุกคนเห็นเรื่องความร้อนนี้ก็ต่างส่ายหัว

แน่นอนว่าฮั่วลู่นั้นรู้ปัญหานี้อยู่แล้ว จึงได้พูดขึ้นเพื่ออธิบายต่อ

“เพราะมีเวลาที่จำกัดกับเรื่องวัตถุดิบ  หากได้ใช้วัตถุดิบใหม่ในการทำลำกล้องปัญหาความร้อนจะหายไปอย่างแน่นอน”

หลังจากพูดจบ เย่ไป๋ก็สังเกตสีหน้าของหัวหน้าหยาง ที่คิ้วขมวดมองไปทางฮั่วลู่อย่างครุ่นคิด