บทที่ 7: ฉันคือมือสองแห่งโรงเรียนเบเธล

บทที่ 7: ฉันคือมือสองแห่งโรงเรียนเบเธล

รัฐเวอร์จิเนียไม่ใช่รัฐที่ขึ้นชื่อเรื่องการสร้างดารานักบาสเกตบอลมากนัก นักบาส NBA ที่โด่งดังที่สุดจากที่นี่คือ ราล์ฟ แซมป์สัน ยอดเซนเตอร์ระดับซูเปอร์ไจแอนท์ที่เพิ่งอำลาสนามไปเมื่อปีที่แล้ว เขาเป็นผู้เล่นดราฟต์อันดับหนึ่งของทีมฮิวสตัน ร็อกเก็ตส์ และเคยจับคู่กับ ฮาคีม โอลาจูวอน (หนึ่งในสี่สุดยอดเซนเตอร์ตลอดกาล) จนกลายเป็นคู่หู 'หอคอยคู่' ที่น่าเกรงขาม พวกเขาเคยนำทีมเข้าชิงชนะเลิศ NBA ในปี 1986 และสัมผัสความรุ่งโรจน์ช่วงสั้นๆ ก่อนที่อาการบาดเจ็บเรื้อรังจะพรากอาชีพนักบาสของแซมป์สันไป จนต้องอำลาวงการไปอย่างเงียบเชียบ

นักบาส NBA อีกคนที่เกี่ยวพันกับเวอร์จิเนียและยังโลดแล่นอยู่ในลีกก็คือ ชาร์ลส์ โอ๊คลีย์ จอมดื้อรั้นแห่งนิวยอร์ก นิกส์ เขาเรียนจบจากมหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียยูเนียนและเคยพาทีมลุยศึก NCAA ดิวิชั่น 2

การแข่งขันชิงแชมป์รัฐระหว่างโรงเรียนมัธยมเบเธลและโรงเรียนมัธยมแฮมป์ตัน ถูกกำหนดให้จัดขึ้นที่สนามบาสเกตบอลของมหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย ซึ่งเป็นสังเวียนที่ดีที่สุดในรัฐ เนื่องจากมหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียมีทีมบาสเกตบอลอยู่ในระดับ NCAA ดิวิชั่น 1 สนามของพวกเขาจึงได้มาตรฐานสูงและสามารถรองรับผู้ชมได้ถึง 8,000 คน

เกมนีได้รับความสนใจอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในเวอร์จิเนีย เพราะไอเวอร์สันคือนักบาสมัธยมที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุดเท่าที่รัฐนี้เคยมีมา ตั๋วถูกขายหมดเกลี้ยงล่วงหน้าหนึ่งสัปดาห์ และกล้องโทรทัศน์ทุกตัวต่างก็จับจ้องมาที่สนามแห่งนี้

ที่สำคัญที่สุด แมวมองจากมหาวิทยาลัยชื่อดังทั่วประเทศต่างแห่กันมาชมเกมนี้ แม้ไอเวอร์สันจะอยู่แค่ชั้นปีที่สาม แต่มหาวิทยาลัยยักษ์ใหญ่หลายแห่งได้หมายหัวเขาไว้แล้ว นิตยสารผู้ทรงอิทธิพลอย่าง 'SLAM' ยกให้เขาเป็นผู้เล่นมัธยมที่เก่งที่สุดในรุ่นปี '94 และให้คะแนนระดับ 'ซูเปอร์ห้าดาว' ซึ่งเหนือกว่า จอห์น สตาร์กส์ ผู้เล่นที่เก่งที่สุดในรุ่นปี '93 เสียอีก

จิม คาลฮูน หัวหน้าโค้ชของมหาวิทยาลัยคอนเนตทิคัต อาศัยช่วงพักฤดูกาลแข่งขันมหาวิทยาลัย บินข้ามรัฐมายังเวอร์จิเนีย เขาเคยเห็นวิดีโอการเล่นของไอเวอร์สันผ่านโทรทัศน์ และยังได้เทปไฮไลต์จากการติดต่อกับ ไมค์ เบอร์นีย์ หัวหน้าโค้ชของเบเธล เขาปรารถนาอย่างยิ่งที่จะดึงตัว อัลเลน ไอเวอร์สัน เข้าทีมให้ได้ แม้ไอเวอร์สันจะเพิ่งอยู่ปีสาม แต่คาลฮูนก็อดใจรอไม่ไหวแล้ว

เขาเป็นโค้ชที่มีความทะเยอทะยานและหวังจะพามหาวิทยาลัยคอนเนตทิคัตคว้าแชมป์ NCAA ให้ได้หลายสมัย ในปี 1991 เขาเพิ่งได้ตัว ดอนเยลล์ มาร์แชลล์ ผู้เล่นระดับห้าดาวมา และด้วยมาร์แชลล์ ทีมของเขาก็พร้อมจะไปได้ไกลในศึก 'มาร์ช แมดเนส' แล้ว เขาต้องการยกระดับทีมขึ้นไปอีกขั้นและสร้างการเปลี่ยนผ่านที่ไร้รอยต่อ

ในปีนี้ เขาได้ตามส่อง เรย์ อัลเลน การ์ดมัธยมจากแคลิฟอร์เนียที่สื่อยังไม่ค่อยพูดถึงนัก และเรย์ อัลเลน ก็ตอบรับที่จะเข้าร่วมทีมกับเขาแล้ว ตอนนี้ถ้าเขาคว้าตัว อัลเลน ไอเวอร์สัน มาได้ในปีหน้า... มหาวิทยาลัยคอนเนตทิคัตจะแข็งแกร่งอย่างไม่เคยมีมาก่อน เผลอๆ อาจจะก้าวข้ามทีมมหาอำนาจอย่าง นอร์ทแคโรไลนา, ดุ๊ก และจอร์จทาวน์ ที่ครองความยิ่งใหญ่มาตลอดหลายปีหลังนี้ได้เลย

"แต่พวกนายคงดวงกุดแล้วล่ะ" ในขณะที่จิม คาลฮูน เพิ่งนั่งลงและยังไม่ได้เงยหน้าขึ้น เขาก็ได้ยินเสียงยียวนดังมาจากข้างๆ เขาหันไปพบ ลูท โอลสัน โค้ชระดับตำนานของมหาวิทยาลัยแอริโซนา ที่กล่าวอย่างมั่นใจว่า "ฉันรับประกันเลยว่าเขาจะเข้าทีมไวล์ดแคทส์ เขาและผู้เล่นของเราอย่าง ดามอน สเตาดาไมร์ จะเข้าขากันได้อย่างสมบูรณ์แบบ และจะพาเเกมบุกที่รวดเร็วแผดเผาทุกคู่แข่ง"

ถึงแม้ทั้งคู่จะไม่ได้เอ่ยชื่อออกมา แต่ต่างก็รู้ดีว่าพวกเขากำลังแย่งชิงความไว้วางใจจาก อัลเลน ไอเวอร์สัน อยู่

"ให้ตายสิ" จิม คาลฮูน พึมพำ จากนั้นเขาก็เหลือบไปเห็น บิล กัททริดจ์ ผู้ช่วยมือขวาผู้ซื่อสัตย์ของ ดีน สมิธ แห่งมหาวิทยาลัยนอร์ทแคโรไลนา นั่งอยู่ไม่ไกล อัลเลน ไอเวอร์สัน กลายเป็นของล้ำค่าที่มหาวิทยาลัยชื่อดังแย่งชิงกัน แม้ว่าเขาจะยังเป็นแค่เด็กมัธยมปีสามก็ตาม...

เมื่อฟานเซี่ยเดินเข้ามาในสนาม สถานีโทรทัศน์เวอร์จิเนียกำลังรายงานข่าวสดก่อนเกม เมื่อนักข่าวเห็นฟานเซี่ยในชุดแข่งของเบเธล จึงรีบดึงตัวเขามาสัมภาษณ์สั้นๆ นักข่าวถามฟานเซี่ยว่าเขามองเกมในคืนนี้อย่างไร

ตอนนั้นฟานเซี่ยยังอยู่ในอาการฮึกเหิมจากการปลุกใจเพื่อนร่วมทีมในห้องแต่งตัว เขาจึงประกาศกร้าวอย่างกระตือรือร้นว่า "คืนนี้พวกเราชนะแน่นอน แม้จะไม่มีไอเวอร์สันก็ตาม"

"เอ๊ะ?" นักข่าวถึงกับอึ้ง "ไม่มีไอเวอร์สันงั้นเหรอ? เกิดอะไรขึ้น?" ทุกคนแห่มาที่นี่เพื่อดูไอเวอร์สันเล่นนะ นายจะบอกว่าเขาไม่ได้ลงงั้นเหรอ?

ฟานเซี่ยไม่อยากเปิดเผยเรื่องที่ไอเวอร์สันถูกจับ เพราะมันจะส่งผลเสียอย่างรุนแรงต่อชื่อเสียงของดาวรุ่งมัธยม เขาจึงแถไปว่า "ที่ผมหมายถึงคือ คืนนี้ไอเวอร์สันจะทดสอบพวกเราครับ เขาอยากให้พวกเรายันคู่แข่งให้ได้ในครึ่งแรก ถ้าพวกเราเอาไม่อยู่ เขาถึงจะลงมา... เหมือนซูเปอร์ฮีโร่ในหนังฮอลลีวูดนั่นแหละครับ"

"โอ้ จริงเหรอครับเนี่ย?" นักข่าวรู้สึกตื่นเต้นกับข่าวนี้มาก มันเป็นพล็อตเรื่องที่น่าสนใจจริงๆ "ซูเปอร์สตาร์ไอเวอร์สันต้องการสร้างตำนาน 'การกลับมาของราชา' งั้นเหรอ? พ่อหนุ่มผู้ทรงพลังคนนี้จะปล่อยให้คู่แข่งเล่นไปก่อนครึ่งเกมแล้วค่อยมาโต้กลับ? ช่างน่าตื่นเต้นอะไรขนาดนี้!"

หลังจากจินตนาการไปพักหนึ่ง นักข่าวก็เพิ่งนึกได้ว่าต้องถามชื่อฟานเซี่ย "ผมคือการ์ดจ่ายตัวจริงของโรงเรียนเบเธล ชื่อจีนของผมคือ ฟานเซี่ย แต่ผมไม่ชอบให้ใครเรียกว่า เซี่ยฟาน ชื่ออังกฤษของผมคือ แจ็ค..." การแนะนำตัวของฟานเซี่ยดูจะยืดยาวไปนิด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ออกทีวี เขาหวังจะใช้โอกาสนี้เพิ่มบารมีให้ลุงฟานเล่อในการจีบป้าวังด้วย "...ผมคือมือสองของโรงเรียนเบเธล คนที่เก่งที่สุดรองจากไอเวอร์สันครับ"

"งั้นคุณก็จะเป็นคนรับผิดชอบภาระอันหนักอึ้งของทีมในครึ่งแรกสินะ?" นักข่าวถามต่อ "ใช่ครับ แน่นอนอยู่แล้ว" ฟานเซี่ยตอบอย่างภาคภูมิใจ

"ไอเวอร์สันจะไม่ลงเป็นตัวจริงคืนนี้? เขาวางแผนจะปล่อยให้คู่แข่งนำไปก่อนครึ่งเกมแล้วค่อยกลับมาคว้าชัย?" เนื้อหาข่าวที่ถูกนักข่าวปรุงแต่งเสร็จสรรพ แพร่กระจายไปทั่วอัฒจันทร์ก่อนที่เกมจะเริ่ม เหล่าคนดังในแถวหน้าเป็นกลุ่มแรกที่ได้รับรู้ ราล์ฟ แซมป์สัน ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์บาสเวอร์จิเนียนั่งเอนกายอยู่แถวหน้า พลางคุยกับ ดิกเกอร์สัน หัวหน้าโค้ชทีมบาสมหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียซึ่งเป็นศิษย์เก่ารุ่นน้องว่า "ดูเหมือนเขาจะเป็นซูเปอร์สตาร์มัธยมที่โอหังไม่เบานะ"

ดิกเกอร์สันพยักหน้าเห็นด้วย "ฉันว่าเด็กคนนี้คงรั้งไว้ในเวอร์จิเนียยาก ด้วยนิสัยที่อวดดีแบบนี้ เขาคงเลือกเข้ามหาวิทยาลัยยักษ์ใหญ่สักแห่งแน่ๆ" ราล์ฟ แซมป์สัน กล่าวต่อ

"ใช่ครับ ผมก็ได้ยินมาแบบนั้น" ดิกเกอร์สันตอบตามตรง "ความจริงวันนี้ผมมาเพื่อดูฟอร์มการ์ดสองคนของแฮมป์ตันมากกว่า พวกเขาตกลงจะเข้ามหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียแล้ว และทั้งคู่ก็เป็นผู้เล่นระดับสี่ดาว" ดิกเกอร์สันบอกกับแซมป์สัน "ผมคิดว่าแคมป์ฝึกซ้อมที่คุณจะจัดในปีนี้ ควรจะให้โควตาฟรีกับเจ้าหนูสองคนนี้ด้วย พวกเขาต้องการความช่วยเหลือจากโค้ชมืออาชีพ NBA มากกว่าไอเวอร์สันเสียอีก"

แซมป์สันพยักหน้า เขาเป็นคนให้ความสำคัญกับรุ่นพี่รุ่นน้องร่วมสถาบันอยู่แล้ว ในวินาทีนั้นเอง การแข่งขันกำลังจะเริ่มต้นขึ้น...

ข้อมูลผู้เล่น 1: ดอนเยลล์ มาร์แชลล์ (ที่ปรากฏในบทนี้) ถูกเลือกโดยมินนิโซตา ทิมเบอร์วูล์ฟส์ เป็นอันดับ 4 ในรอบแรกปี 1994 สถิติตลอดอาชีพคือ 11.2 แต้ม 6.7 รีบาวด์ ผลงานสูงสุดคือติดทีมรุกกี้ชุดสอง เป็นฟอร์เวิร์ดที่รีบาวด์ดีและชูตสามแต้มแม่น (เคยชูตลง 12 ลูกในเกมเดียว) เป็นผู้เล่นที่เกิดผิดยุค ถ้าอยู่ในยุคสมอลบอลอาจติดออลสตาร์ไปแล้ว ปัจจุบันเป็นโค้ชให้มหาวิทยาลัยคอนเนตทิคัต

ข้อมูลผู้เล่น 2: เรย์ อัลเลน (ที่ปรากฏในบทนี้) ดราฟต์อันดับ 5 ปี 1996 ยอดนักชูตตลอดกาล ติดออลสตาร์ 10 สมัย แชมป์ NBA 2 สมัย (เซลติกส์ 2008, ฮีต 2013) และเป็นหนึ่งในพรีเซนเตอร์รองเท้าแอร์จอร์แดน

ข้อมูลผู้เล่น 3: ดามอน สเตาดาไมร์ (ที่ปรากฏในบทนี้) ดราฟต์อันดับ 7 ปี 1995 ฉายา 'ไมท์ตี้ เมาส์' เป็นการ์ดจ่ายตัวเล็กที่เก่งมาก ได้รางวัลรุกกี้แห่งปี 1995 เหนือกว่า เควิน การ์เน็ตต์