บทที่ 32: จัดซื้อเสบียง! ฉินเซวียน: ของสิ่งนี้เจ๋งเป้ง เอากลับไปเปิดหูเปิดตาคนของสหพันธรัฐหน่อย!
บทที่ 32: จัดซื้อเสบียง! ฉินเซวียน: ของสิ่งนี้เจ๋งเป้ง เอากลับไปเปิดหูเปิดตาคนของสหพันธรัฐหน่อย!
ฉินเซวียนเปลี่ยนมาสวมชุดคลุมสีขาวที่เป็นสัญลักษณ์ของสำนักประตูสวรรค์ แล้วเดินมุ่งหน้าลงเขาไป
ชุดคลุมสีขาวไม่ได้เป็นเพียงสัญลักษณ์ของสำนักเท่านั้น แต่ตรงหน้าอกยังปักลวดลายรูปเตาหลอมเอาไว้ เพื่อบ่งบอกว่าเป็นคนของ "หอหลอมศาสตรา"!
เพื่อหาหินวิญญาณเข้าสำนักให้มากขึ้น นอกจากพวกของพิเศษอย่างยันต์และของวิเศษแล้ว เสบียงจำนวนมากของสำนักล้วนถูกขนส่งไปขายที่ตีนเขา
ดังนั้น ศิษย์ฝ่ายนอกจำนวนมากที่ต้องการซื้อของใช้พื้นฐาน จึงจำเป็นต้องลงเขา
"นี่มันสำนักนายทุนหน้าเลือดชัดๆ..."
ฉินเซวียนบ่นอุบอิบในใจ
"สำนักประตูสวรรค์เป็นขุมกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดในละแวกนี้ ไม่มีใครคิดอยากจะล่วงเกินสำนักประตูสวรรค์ ต่อให้เป็นโจร พอเห็นศิษย์สำนักก็ยังต้องคอยคุ้มกันให้อย่างดี เพราะกลัวว่าทางสำนักจะเข้าใจผิดว่าการหายตัวไปของศิษย์เกี่ยวข้องกับพวกมัน!"
ฉินเซวียนเข้าใจสัจธรรมที่ว่ามีแบ็คดีมีชัยไปกว่าครึ่งเป็นอย่างดี
ถึงเขาจะไม่กลัวเรื่องยุ่งยาก แต่ก็ไม่อยากเสียเวลาเหมือนกัน
สำนักประตูสวรรค์ไม่ได้ควบคุมศิษย์เข้มงวดนัก ศิษย์ฝ่ายนอกสามารถลงเขาได้ตามใจชอบ ศิษย์จำนวนไม่น้อยที่ไม่มีปณิธานยิ่งใหญ่มักชอบลงไปเดินเตร็ดเตร่ข้างล่าง เพื่อเสพสุขจากการกราบไหว้บูชาของคนธรรมดา
ทว่าคำเยินยอจอมปลอมพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่ฉินเซวียนใส่ใจ เพราะเขารู้ดีว่าในหมู่ผู้บำเพ็ญเพียรเองก็มีการแบ่งชนชั้นวรรณะเช่นกัน
ผู้บำเพ็ญเพียรระดับต่ำเมื่อเจอกับผู้ยิ่งใหญ่ ความห่างชั้นก็ไม่ต่างอะไรกับคนธรรมดาเจอกับผู้บำเพ็ญเพียรเลย
มีเพียงการบรรลุวิถีเซียนที่แท้จริงเท่านั้น!
ตอนนี้ค่าปราณเลือดของฉินเซวียนทะลวงผ่านระดับผู้ฝึกยุทธไปนานแล้ว บวกกับมีปราณแท้ในตันเถียนคอยหล่อเลี้ยงร่างกาย ความเร็วในการลงเขาจึงเร็วกว่าตอนขึ้นเขาไม่รู้กี่เท่า เพียงแค่ครึ่งชั่วโมงกว่าๆ เขาก็กลับมาถึงตีนเขาอีกครั้ง!
ฉินเซวียนหมุนแหวนมิติเล่นในมือ "ความสามารถของฉันตอนนี้พกพาเสบียงได้แค่ไม่กี่สิบกิโลกรัม เดิมทีนึกว่าการขนทรัพยากรข้ามโลกจะยากลำบาก นึกไม่ถึงเลยว่าศิษย์พี่ใหญ่จะให้ของดีขนาดนี้มา..."
"แต่ไม่รู้ว่าเสบียงที่อยู่ในแหวนมิติจะถูกประตูมิติเชื่อมสองโลกตรวจจับได้ไหม... ช่างเถอะ ลองดูก่อนแล้วกัน"
ฉินเซวียนเดินเข้าไปในเมืองชิงซานอีกครั้ง
ชาวบ้านร้านตลาดที่พบเห็นเขา ต่างพากันมองฉินเซวียนด้วยสายตาเลื่อมใสศรัทธา!
"ท่านเซียน มาเที่ยวไหมคะ?"
นางรำที่เท้าแขนขาวเนียนอยู่บนราวระเบียงกวักมือเรียกฉินเซวียน "สนใจแวะฟังดนตรีที่หอนางโลมหน่อยไหมคะ?"
ฉินเซวียนโบกมือปฏิเสธ "ไม่ได้พกเงินมา"
"ระดับท่านเซียน ไม่พกเงินมาก็ไม่เป็นไรค่ะ ขอแค่พาน้องสาวคนนี้ขึ้นเขาไปสัมผัสปราณวิญญาณหน่อยก็พอ~"
"แบบนั้นมันก็โจรลักพาตัวชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ?"
ฉินเซวียนยิ้มแห้งๆ แล้วรีบชิ่งหนีทันที
ในที่สุด ก็มาถึงหน้าร้านแห่งหนึ่ง
ร้านนี้ก็คือร้านขายพืชวิญญาณที่เขาเคยมาเมื่อก่อนหน้านี้
"บังเอิญชะมัด ดันมาเจอสองคนนี้อีกแล้ว"
ฉินเซวียนมองพ่อค้าที่หน้าประตูด้วยรอยยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม
คราวที่แล้วสองคนนี้ยังเยาะเย้ยว่าเขาเป็นไอ้บ้านนอกที่มีเงินแต่โง่อยู่เลย
พ่อค้าสองคนนี้จำหน้าฉินเซวียนได้ทันที พอจะอ้าปากเยาะเย้ยสักหน่อย จู่ๆ ก็เหลือบไปเห็นชุดคลุมสีขาวที่ฉินเซวียนสวมอยู่
สีหน้าของทั้งสองคนกระตุกอย่างรุนแรง ก่อนจะรีบทำความเคารพอย่างนอบน้อม "ท่านเซียน!"
ฉินเซวียนไม่สนใจทั้งสองคน เดินดุ่มๆ เข้าไปในร้าน
พอเห็นฉินเซวียนไม่สนใจ ทั้งสองก็หันมามองหน้ากัน สีหน้ายิ่งตื่นตระหนกขึ้นไปอีก
สิ่งที่น่ากลัวกว่าการลงโทษจากผู้ยิ่งใหญ่ คือความเย็นชาของผู้ยิ่งใหญ่ ใครจะไปรู้ว่าการที่ท่านเซียนทำเป็นมองไม่เห็นแบบนี้มีความหมายแฝงว่าอะไร...
เพราะในโลกใบนี้ ท่านเซียนคือตัวตนสูงสุดที่ไม่อาจล่วงเกินได้!
หนึ่งในนั้นรีบตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่ "ท่านเซียน! คราวที่แล้วผมมีตาหามีแววไม่ ท่านผู้ยิ่งใหญ่อย่าได้ถือสาผมเลยครับ!"
ชายชราที่เฝ้าร้านลุกขึ้นยืน เขาจำฉินเซวียนได้เช่นกัน แต่ต่อมาก็ต้องมองชุดที่ฉินเซวียนสวมด้วยความตกตะลึง
"ยินดีด้วยนะน้องชาย ศิษย์สำนักเดียวกันนี่เอง" ชายชรารีบเข้ามาจับมือฉินเซวียนอย่างพินอบพิเทา
เขาอายุมากโขแล้ว ถึงจะเป็นคนของสำนัก แต่ฝีมือแทบจะสู้เด็กใหม่ที่เพิ่งเข้าสำนักไม่ได้ด้วยซ้ำ ย่อมไม่กล้าไปตอแยศิษย์ใหม่แน่นอน!
"ผมจะมาซื้อข้าวสาลีวิญญาณกับข้าววิญญาณหน่อยครับ" ฉินเซวียนพูดสั้นๆ ได้ใจความ
"ได้เลย! หนึ่งหินวิญญาณต่อหนึ่งกิโลกรัม!" ชายชรายิ้ม "ราคานี้สำนักกำหนดมา!"
ฉินเซวียนรู้สึกหัวร่อมิได้ร่ำไห้มิออก
ให้ตายสิ ที่แท้สำนักก็มีส่วนลดให้ศิษย์ตัวเองนี่นา...
ตอนที่เขามาในฐานะคนธรรมดา หนึ่งหินวิญญาณซื้อได้แค่ต้นกล้าต้นเดียว แต่ตอนนี้ซื้อได้ตั้งหนึ่งกิโลกรัม
"น้องชาย ถ้าเธอมีแต้มผลงานสำนัก ซื้อของพวกนี้จะยิ่งถูกลงไปอีก วันหลังลองไปศึกษาดูนะ" ชายชราอธิบาย "เอาหินวิญญาณมาเสียกับของราคาถูกพวกนี้ มันไม่ค่อยคุ้มเท่าไหร่!"
"ครับ ผมทราบแล้ว เอาข้าวสาลีวิญญาณกับข้าววิญญาณมาอย่างละห้าสิบกิโลกรัมครับ!"
พ่อค้าสองคนที่ถูกเมินอยู่ด้านหลังตลอด เอ่ยปากขึ้นในตอนนี้ว่า "ท่านเซียน!"
ฉินเซวียนขมวดคิ้ว หันไปมองทั้งสองคน
"ท่านเซียน เพื่อเป็นการไถ่โทษ เงินจำนวนนี้ พวกเราขอจ่ายเองครับ!"
ทั้งสองคนกัดฟันควักหินวิญญาณออกมาหนึ่งร้อยก้อน!
เงินจำนวนนี้สำหรับคนธรรมดาแล้วไม่ใช่ตัวเลขน้อยๆ เลย ดูจากสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าวของทั้งคู่ก็พอจะรู้ได้!
ฉินเซวียนเก็บมันเข้าแหวนมิติ แล้วมุ่งหน้าไปยังร้านถัดไปทันที
......
"นี่คือ?"
"หินเหล็กน้ำแข็ง"
ศิษย์คนหนึ่งที่รูปร่างเหมือนหมีพูดขึ้น "กิโลกรัมละห้าหินวิญญาณ นายลองดูเองแล้วกันว่าเงินพอไหม"
เบี้ยหวัดของศิษย์ฝ่ายนอก เดือนหนึ่งก็ได้ไม่ถึงห้าหินวิญญาณ กินข้าวไม่กี่มื้อก็หมดแล้ว
ในร้านมีศิษย์ฝ่ายนอกอยู่ไม่น้อย หลายคนได้แต่ดู เพราะราคาห้าหินวิญญาณต่อกิโลกรัมนี้ มากพอที่จะทำให้คนส่วนใหญ่ถอดใจ
แต่ฉินเซวียนกลับไม่หวั่นเลยสักนิด
เขามีหินวิญญาณตั้งสี่ร้อยก้อน เรียกได้ว่าเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของฝ่ายนอกแล้ว
ฉินเซวียนลูบคลำหินในมืออย่างละเอียด หินเหล็กน้ำแข็งที่ดูธรรมดาๆ กลับแผ่สัมผัสเย็นยะเยือกออกมาเป็นระลอก
ราวกับกำลังจับก้อนน้ำแข็งอยู่!
"อาวุธที่สร้างจากวัสดุชนิดนี้จะมีผลของน้ำแข็ง ถ้าถูกฟันจะรู้สึกเหมือนเลือดถูกแช่แข็ง สามารถกดดันการโคจรปราณแท้ในร่างกายคู่ต่อสู้ได้" ศิษย์ร่างใหญ่หน้าตาเถื่อนอธิบาย
ฉินเซวียนพยักหน้าเล็กน้อย
เป็นไปตามคาด ตอนที่เขาโคจรปราณแท้ จะรู้สึกติดขัดเล็กน้อย
นี่แค่สัมผัสเฉยๆ นะ ถ้าโดนอาวุธที่ทำจากวัสดุนี้เล่นงานเข้า ความรู้สึกคงแย่กว่านี้แน่!
ฉินเซวียนลองโคจรพลังปราณเลือดดูอีกครั้ง
"เอ๊ะ?"
ฉินเซวียนมองก้อนหินด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
ผลของน้ำแข็งนี้กดดันพลังปราณเลือดได้รุนแรงกว่าเสียอีก ถึงขั้นรู้สึกว่าเลือดที่ไหลเวียนในร่างกายถูกแช่แข็งไปส่วนหนึ่งเลย!
แววตาของฉินเซวียนฉายแววเร่าร้อนขึ้นมาทันที
ถ้าเอาของสิ่งนี้ไปทำเป็นอุปกรณ์ให้กองกำลังป้องกันต้าเซี่ยใช้ต่อกรกับสัตว์อสูรล่ะ?
ในร่างกายของสัตว์อสูรก็โคจรพลังปราณเลือดเหมือนกัน... ถ้าใช้ของสิ่งนี้ไปสู้กับสัตว์อสูร มันจะไม่ยิ่งมีผลลัพธ์ทวีคูณเหรอ?!
ฉินเซวียนพยักหน้าเบาๆ
เอาของพวกนี้กลับไปให้คนของสหพันธรัฐต้าเซี่ยวิจัย อาศัยเทคโนโลยีโลกยุทธ์ระดับสูง ดีไม่ดีอาจจะพัฒนาประโยชน์ใช้สอยใหม่ๆ ออกมาได้อีกเพียบ!
"เลิกดูได้แล้ว ตกลงจะซื้อไหม? ไม่ซื้อก็วางลง" ศิษย์ร่างใหญ่เริ่มรำคาญ
ห้าหินวิญญาณซื้อได้แค่กิโลกรัมเดียว ราคานี้ทำให้คนถอดใจจริงๆ
ศิษย์ที่ถนัดเรื่องอาวุธจำนวนไม่น้อยก็ได้แต่มองตาละห้อย
ศิษย์ร่างใหญ่มองฉินเซวียน แล้วเหมาเอาเองว่าเขาจัดอยู่ในประเภทพวกไส้แห้งไปเรียบร้อยแล้ว
ท่าทางลูบคลำอย่างตั้งอกตั้งใจของฉินเซวียน ในสายตาคนรอบข้างดูน่าขบขันไม่น้อย ตอนนี้สายตาหลายคู่ต่างจับจ้องมาที่ฉินเซวียน ราวกับกำลังดูเรื่องสนุก!
"ใครบอกว่าไม่ซื้อ?"
ศิษย์ร่างใหญ่ถึงได้ทำสีหน้าจริงจัง "นายจะเอาเท่าไหร่?"
ฉินเซวียนชูนิ้วขึ้นมาห้านิ้ว
"ห้ากิโล?" ศิษย์ร่างใหญ่เปลี่ยนน้ำเสียงทันที ถามด้วยความดีใจว่า "จะให้ผมส่งคนช่วยขนขึ้นเขาไหม?"
"ฉันบอกว่า ห้าสิบกิโลกรัม" ฉินเซวียนเอ่ยเสียงเรียบ
ชายร่างใหญ่ถึงกับอึ้ง!
ห้าสิบกิโลกรัม ก็คือสองร้อยห้าสิบหินวิญญาณเชียวนะ นี่มันเบี้ยหวัดของศิษย์ฝ่ายนอกตั้งหลายปีเลยนะ!
ฉินเซวียนพูดเสียงเย็น "เลิกพล่ามได้แล้ว รีบเอามา ฉันรีบ!"
ศิษย์ร่างใหญ่รีบพินอบพิเทาทันที "จะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ!"
ศิษย์ร่างใหญ่หันหลังกลับ ปาดเหงื่อบนหน้าผากด้วยความหวาดหวั่น
"รวยขนาดนี้ คนคนนี้ต้องมาจากฝ่ายในแน่ๆ... ศิษย์ฝ่ายใน ล่วงเกินไม่ได้เด็ดขาด!"
ไม่นานนัก หินเหล็กน้ำแข็งห้าสิบกิโลกรัมก็ถูกขนมาส่ง
"เอ่อ... ศิษย์พี่ครับ ท่านลองดู จะให้ผมเรียกคนไปส่งให้ไหมครับ?"
"ศิษย์ฝ่ายในอย่างท่าน ต้องมาแบกแร่เหล็กเยอะขนาดนี้ มันจะดูไม่ดีเอานะครับ..."
เมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปแบบร้อยแปดสิบองศาของศิษย์ร่างใหญ่ ศิษย์ในร้านจำนวนมากต่างส่ายหน้า แต่สายตาที่มองฉินเซวียนกลับมีความเคารพเพิ่มขึ้นหลายส่วน
หมอนี่ รวยจริงๆ...
"ไม่เป็นไร ฉันเอาไปเอง"
ฉินเซวียนพลิกฝ่ามือ หินเหล็กน้ำแข็งก็ถูกเก็บเข้าแหวนมิติทันที!
"หวะ... แหวนมิติเหรอครับ?" ศิษย์ร่างใหญ่กลืนน้ำลาย ยิ้มเจื่อนๆ "ขอโทษด้วยครับศิษย์พี่ ผมมีตาหามีแววไม่เอง—"
ฉินเซวียนสงสัยเล็กน้อย "แหวนมิติทำไมเหรอ?"
ชายร่างใหญ่กลืนน้ำลายอีกอึก ยิ้มต่อ "ศิษย์พี่ อย่าล้อเล่นสิครับ... แหวนมิติราคาอย่างต่ำก็เจ็ดแปดร้อยหินวิญญาณแล้ว คนทั่วไปไม่มีปัญญาซื้อหรอกครับ!"
ฉินเซวียนหมุนแหวนมิติในมือเล่น รู้สึกประหลาดใจอยู่เหมือนกัน
เขาคิดว่าของสิ่งนี้ไม่น่าจะมีราคาเท่าไหร่... ดูท่า ศิษย์พี่ใหญ่คนนี้จะทุ่มทุนสร้างน่าดู ป๋าจริงๆ
"ไม่สิ หรือว่าศิษย์พี่ใหญ่ของฉันจะเป็นเศรษฐีนี?" ฉินเซวียนครุ่นคิดอย่างละเอียด
แต่แล้วเขาก็ส่ายหน้า
"ศิษย์พี่ใหญ่มีฝีมือแค่ขอบเขตกลั่นลมปราณ จะไปหาหินวิญญาณเยอะแยะขนาดนั้นมาจากไหน? สงสัยคงเอาของรักของหวงก้นหีบมาให้ฉันแน่ๆ ศิษย์พี่ใหญ่ เป็นคนดีจริงๆ..."
ฉินเซวียนยังซื้อยันต์และสมุนไพรวิญญาณอีกจำนวนไม่น้อย
เอาของพวกนี้กลับไป ถ้านักวิจัยของสหพันธรัฐไขความลับหลักการทำงานของมันได้...
เมื่ออยู่ต่อหน้าเครื่องจักรอุตสาหกรรม ก็จะสามารถผลิตจำนวนมากได้ทันที!
สำหรับต้าเซี่ยทั้งมวลแล้ว นี่มันคือความก้าวหน้าข้ามยุคสมัยชัดๆ!
"ได้เวลาขึ้นเขาแล้ว อาจารย์น่าจะเตรียมถ่ายทอดวิชาให้ฉันแล้วมั้ง" ฉินเซวียนคิดในใจเงียบๆ
ในใจของเขา ก็แอบคาดหวังอยู่เหมือนกัน
ในที่สุด ก็จะได้เริ่มบำเพ็ญเซียนแล้ว!