บทที่ 25: ทำลายเพื่อเกิดใหม่

ต่างฝ่ายต่างเงียบงัน ผ่านไปไม่กี่วินาที ซูเจ๋อเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ

"ว่ามา ผมฟังอยู่"

เมื่อได้ยินคำตอบรับของซูเจ๋อ เสียงของเฉินมั่วก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"โอเค งั้นผมจะสรุปสถานการณ์ปัจจุบันให้ฟัง โซน B นั้นแย่กว่าที่คิด มันคือหัวใจพลังงานของทั้งฐาน และเป็นรังที่พวกสัตว์กลายพันธุ์อยู่กันหนาแน่นที่สุด"

ซูเจ๋อพิงผนังเย็นเฉียบ สายตาจับจ้องไปที่รองกัปตันของเฉินมั่ว

รองกัปตันดูอึดอัดมาก เหงื่อกาฬไหลพรากเต็มหน้าผาก เห็นได้ชัดว่ากำลังประหม่ากับแผนการของเจ้านายตัวเอง

"เข้าเรื่องแผนการเลย"

ซูเจ๋อไม่มีอารมณ์จะมาฟังเขาเกริ่นนำเรื่องสภาพแวดล้อมอันเลวร้าย

"การบุกทะลวงตรงๆ เป็นไปไม่ได้ ความหนาแน่นของสัตว์ประหลาดจะถมทับพวกคุณจนตาย" เฉินมั่วเว้นจังหวะครู่หนึ่ง

"แผนของผมง่ายมาก คือ 'ธรณีพิโรธ' (Geothermal Overload)"

จากนั้น รองกัปตันก็ส่งแผนผังโครงสร้างฐานให้ซูเจ๋อและคนอื่นๆ ผ่านกลุ่มแชต

หลินชิงเสวียรีบเปิดดู นิ้วมือขยับรวดเร็วบนหน้าจอโฮโลแกรม

"คุณต้องการระเบิดวาล์วพลังงานความร้อนใต้พิภพ?" หลินชิงเสวียเงยหน้ามองซูเจ๋อ

"นี่มันเสี่ยงเกินไป มันเชื่อมต่อกับเส้นชีพจรธรณีใต้ทะเล ถ้าแรงดันเกิดควบคุมไม่ได้ สถานีวิจัยทั้งหลังจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ"

"คุณพูดถูก ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติมันก็จะเป็นแบบนั้น" เฉินมั่วพูดขึ้นเมื่อได้ยินข้อสงสัยของหลินชิงเสวีย

"แต่ผมคำนวณโครงสร้างรับน้ำหนักของฐานแล้ว ขอแค่ควบคุมจุดระเบิดให้ดี การระเบิด 'วาล์วระบายแรงดันหมายเลข 3' ที่ก้นโซน B จะทำให้ไอน้ำความร้อนใต้พิภพผสมกับน้ำทะเลแรงดันสูง ก่อตัวเป็นกระแสน้ำเชี่ยวกรากที่มีทิศทางแน่นอน"

"กระแสน้ำนี้จะทำลายรังชีวภาพในโซน B ทันที และกวาดต้อนสัตว์ประหลาดทั้งหมดลงสู่ทะเลลึก ในขณะเดียวกัน ระบบจะตรวจจับการสูญเสียแรงดันในพื้นที่แกนกลาง และสั่งการให้ระบบความปลอดภัยฉุกเฉินทำงาน บังคับเปิดประตูหนักที่เชื่อมต่อกับโลกภายนอกออก"

"เราจะไม่เพียงแค่กวาดล้างสัตว์ประหลาด แต่ยังเปิดประตูไปพร้อมๆ กัน ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว"

ห้องโถงตกอยู่ในความเงียบ

หวังเจียเจียอ้าปากค้าง ผ่านไปนานกว่าจะเค้นเสียงออกมาได้ "นี่มันเหมือนกับการเอาระบบกดชักโครกไปผูกติดกับกลอนประตูชัดๆ บ้าไปแล้ว!"

แต่ซูเจ๋อกลับหรี่ตาลง

บ้าเหรอ?

ไม่ นี่คือวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุดต่างหาก

ถ้าไม่ทำแบบนี้ การให้คนไม่กี่สิบคนไปไล่ฟันกับสัตว์ประหลาดเป็นพันตัวด้วยอาวุธระยะประชิด นั่นแหละคือบ้าของจริง

"โอกาสสำเร็จเท่าไหร่?" ซูเจ๋อถาม

"ห้าสิบเปอร์เซ็นต์"

เฉินมั่วบอกตัวเลขที่ฟังดูถ่อมตัว

ซูเจ๋อแสยะยิ้มในใจ

ห้าสิบเปอร์เซ็นต์เนี่ยนะ?

ด้วยนิสัยรักตัวกลัวตายและมีเหตุผลสุดโต่งของเฉินมั่ว ถ้าเขาไม่มั่นใจเกินแปดสิบเปอร์เซ็นต์ เขาไม่มีทางเสนอแผนที่มีตัวเองเข้าไปเอี่ยวด้วยหรอก

หมอนี่กำลังกดความคาดหวังให้ต่ำลง เพื่อให้พวกเขารู้สึกว่านี่คือฟางเส้นสุดท้ายที่ต้องคว้าไว้

"ในเมื่อแผนการสมบูรณ์แบบขนาดนี้ ทำไมกัปตันเฉินผู้ยิ่งใหญ่ไม่ลงมาบัญชาการด้วยตัวเองล่ะ?" น้ำเสียงซูเจ๋อเจือแววเยาะเย้ย

"แอบอยู่บนเรือในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ ไม่สมฐานะเลยนะ"

เสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังมาจากปลายสายวิทยุ

"ซูเจ๋อ คนเราต้องรู้จักประมาณตน ด้วยสมรรถภาพร่างกายและทักษะการต่อสู้ของผม ลงไปก็เป็นตัวถ่วงเปล่าๆ งานที่ต้องใช้ความเชี่ยวชาญ ปล่อยให้มืออาชีพทำดีกว่า"

ทัศนคติที่ยอมรับข้อด้อยของตัวเองอย่างตรงไปตรงมาแบบนี้ ทำให้ซูเจ๋อหมดอารมณ์จะแซวต่อ

"แล้วระเบิดล่ะ?"

เจียงหงแทรกขึ้นมา

รองกัปตันที่ยืนอยู่ใกล้ๆ รีบหยิบกล่องโลหะสีดำออกมาจากเป้ แล้วยื่นให้อย่างระมัดระวัง

"นี่คือ 'โมดูลทำลายล้างแบบกำหนดทิศทางพลังงานสูง' ที่กัปตันเฉินให้พวกเรานำมา แค่ติดตั้งที่จุดที่กำหนดแล้วกดระเบิดจากระยะไกล"

ซูเจ๋อรับกล่องมา มันหนักอึ้ง

"ฟังนะ ซูเจ๋อ" เสียงเฉินมั่วจริงจังขึ้น

"รองกัปตันของผมจะนำทางคุณไปที่จุดติดตั้ง แต่ผมต้องการให้คนของคุณช่วยล่อความสนใจของสัตว์ประหลาดรอบนอกโซน B เพื่อซื้อเวลาให้ทีมติดตั้งสักห้านาที คนของผมก็จะช่วยคุณด้วย"

นี่เป็นการแบ่งงานทางยุทธวิธีที่สมเหตุสมผล

ซูเจ๋อมองแผนผังโครงสร้างในมือ จำลองขั้นตอนทั้งหมดในหัวอย่างรวดเร็ว

แทรกซึม ล่อเป้า ติดตั้ง ระเบิด ชะล้าง เปิดประตู

ตรรกะเชื่อมโยงกันอย่างไร้ที่ติ

แต่... มันยังทะแม่งๆ

สายตาซูเจ๋อกวาดไปที่แผงภารกิจ

[ภารกิจเสริมทางเลือก 2: กำจัดรังสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่ยึดครองห้องพลังงานโซน B รางวัล: น้ำยาซ่อมแซมเรือดำน้ำ 1 ขวด]

กำจัดรัง... ถ้าเขาทำตามแผนของเฉินมั่ว ใช้กระแสน้ำร้อนใต้พิภพทำลายมัน จะถือว่าทำภารกิจสำเร็จไหม?

สำเร็จแน่

แต่ปัญหาคือ เมื่อรังถูกทำลาย ศพสัตว์ประหลาดและ "ของรางวัลภารกิจ" จะไปอยู่ที่ไหน?

พวกมันจะถูกน้ำแรงดันสูงชะล้างออกไปทางประตูใหญ่ ลงสู่ทะเลลึกภายนอก!

และ ณ วินาทีนี้ ใครที่รออยู่ข้างนอก?

ใครที่กำลังขับเรือดำน้ำเร็วปานสายฟ้าแลบ อาจจะรอช้อนของอยู่ตรงนั้นแล้วก็ได้?

เฉินมั่ว

รอยยิ้มเยาะปรากฏที่มุมปากซูเจ๋อ

คำนวณได้ฉลาดล้ำลึกจริงๆ

นี่ไม่ใช่แค่แผนเอาชีวิตรอด แต่เป็นแผนปล้นที่สมบูรณ์แบบ

เรือดำน้ำต้องเสียหายระหว่างทางแน่ๆ ดังนั้นเขาต้องอยากได้น้ำยาซ่อมแซมนั่นใจจะขาด

เขาใช้ทีมซูเจ๋อไปเสี่ยงตายข้างใน ส่วนตัวเองนั่งรอรับผลประโยชน์ข้างนอก โดยอ้างว่าคอยสนับสนุน

"เฉินมั่ว"

จู่ๆ ซูเจ๋อก็พูดขัดเฉินมั่วที่กำลังอธิบายเส้นทางหนี

"มีอะไร?"

"คุณวางแผนไว้ซับซ้อนดีนะ" ซูเจ๋อเคาะนิ้วบนวิทยุสื่อสารเบาๆ

"ระเบิดรังทิ้ง ทุกอย่างข้างในจะถูกชะล้างออกมาหมด—รวมถึง 'น้ำยาซ่อมแซมเรือดำน้ำ' จากภารกิจเสริมนั้นด้วย"

"คุณรออยู่ข้างนอกเหมือนนักล่า คอยให้พวกเราทำงานให้ข้างใน แลกเปลี่ยนไม่เลวเลยนี่"

อากาศแข็งค้างไปชั่วขณะ

รองกัปตันหน้าเปลี่ยนสี ถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ มือขยับไปที่เอว แต่ก็ต้องชะงักแข็งทื่อเมื่อเจอกับสายตาพิฆาตของเจียงหง

ปลายสายวิทยุเงียบไปห้าวินาทีเต็ม

จากนั้นเสียงเฉินมั่วก็ดังขึ้นอีกครั้ง ไร้ซึ่งความเขินอายที่ถูกจับได้ แต่กลับมีความสงบเยือกเย็นแบบคนทำธุรกิจ

"ซูเจ๋อ คุณนี่หัวไวสมคำร่ำลือ"

"ผมให้ข้อมูล วางแผน และจัดหาอุปกรณ์ระเบิด แลกกับการขอส่วนแบ่งของที่ลอยตามน้ำมานิดหน่อย เป็นค่าตอบแทน ก็สมเหตุสมผลดีไม่ใช่เหรอ?"

นี่แหละคือเฉินมั่ว

เขาไม่คิดจะปิดบังความโลภ เพราะในตรรกะของเขา นี่คือการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม

"สมเหตุสมผลกับผีสิ!"

หวังเจียเจียมองบน

"พวกเราเอาชีวิตเข้าแลกนะยะ!"

ซูเจ๋อยกมือห้ามหวังเจียเจียไม่ให้โวยวาย

ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาแตกหัก

"ผมขอขึ้นราคา"

ซูเจ๋อยื่นข้อเสนอตรงๆ

"ว่ามา"

"น้ำยาซ่อมแซมยกให้คุณ แต่เสบียงอื่นๆ ทั้งหมดที่ถูกชะล้างออกมา เราขอครึ่งหนึ่ง"

"ตกลง"

เฉินมั่วตอบตกลงโดยไม่ลังเล

"งั้น... เริ่มกันได้หรือยัง?"

ซูเจ๋อเหลือบมองสาวๆ ข้างกาย

แม้จะตื่นเต้น แต่แววตาของทุกคนเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"ลุย"

ทันทีที่ซูเจ๋อออกคำสั่ง ดูเหมือนเฉินมั่วจะทำอะไรบางอย่างทางฝั่งเขา

สถานีวิจัยทั้งหลังสั่นสะเทือนรุนแรง ไฟฉุกเฉินสีแดงเริ่มหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง เสียงหึ่งๆ แสบแก้วหูดังไปทั่วทุกมุม

[คำเตือน! วาล์วพลังงานความร้อนใต้พิภพแรงดันเกินขีดจำกัด!]

[คำเตือน! ระบบระบายความร้อนล้มเหลว!]

[คาดการณ์เวลานับถอยหลังสู่การหลอมละลายของแกนกลาง: 10 นาที]

"เวลานับถอยหลังเริ่มแล้วครับ กัปตันซู"

เสียงของเฉินมั่วดังชัดเจนเป็นพิเศษท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัย

"คุณมีเวลาแค่สิบนาทีในการติดตั้งระเบิดและหนีกลับขึ้นเรือ ถ้าช้ากว่านั้น พวกคุณจะถูกชะล้างลงทะเลไปเป็นอาหารปลาพร้อมกับกองทัพสัตว์ประหลาดนั่น"

"โชคดี"

การสื่อสารตัดไป

ซูเจ๋อโยนวิทยุสื่อสารคืนให้รองกัปตัน แล้วชักปืนฉมวกออกมา

"ได้ยินกันหมดแล้วนะ?"

เขามองทุกคน สายตาเฉียบคม

"แค่สิบนาที! เจียงหง นำขบวน! หลินชิงเสวีย หาเส้นทางที่สั้นที่สุด! ที่เหลือ วิ่ง!"

"ค่ะ!"

ทุกคนตะโกนรับพร้อมกัน ออกวิ่งสุดฝีเท้าไปยังโซน B ที่อันตรายที่สุด ท่ามกลางเสียงนับถอยหลังสู่หายนะ

พื้นสั่นสะเทือน ผนังแตกร้าว ไอน้ำร้อนพุ่งออกมาจากรอยแยกของท่อ

ลึกเข้าไปในทางเดินมืดมิดข้างหน้า สัตว์ประหลาดนับไม่ถ้วนถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงสัญญาณเตือนภัย

พวกมันกำลังคำรามและถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์