บทที่ 39: เก็บมาได้

“ได้ผล ไม่เลวเลยแฮะ”

ท่ามกลางแสงสลัวยามรุ่งอรุณ ซูเซวียนแบกร่างอันสมบูรณ์ของกวางปีศาจเขาขาวปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าทุกคน

เนื่องจากสภาพศพนั้นสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

แสงสีทองของดวงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงบนเขากวางยักษ์สีเงินขาวที่ดูดุร้ายและแปลกประหลาด แผ่กลิ่นอายความโหดเหี้ยมออกมาจางๆ

ไม่รู้ว่าดาบโลหะผสมของใครร่วงหล่นลงพื้นดังเคร้ง

“ตาเถ้าหลี่ ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม” หัวหน้าทีมหวังสั่นสะท้าน

“ตาเฒ่าหวัง นายไม่ได้ตาฝาดหรอก โลกต่างหากที่ผิดเพี้ยน” หัวหน้าทีมหลี่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ผิดตรงไหนวะ...”

“ก็เพราะนายหล่อไม่พอไง โลกใบนี้เลยไม่ต้อนรับ”

คนที่เหลือต่างพากันเงียบกริบ จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาคมคายของซูเซวียนภายใต้แสงตะวันอย่างไม่วางตา

กลับรู้สึกว่าคำพูดของหัวหน้าทีมหลี่มีเหตุผลและฟังดูเข้าท่าขึ้นมาเฉยเลย

ซูเซวียน: “???”

‘ให้ตายเถอะ อุตส่าห์ลงแรงฆ่าสัตว์อสูรมาแท้ๆ’

‘ทำไมมองกันด้วยสายตาแบบนั้นวะ’

ทุกคนรีบกรูเข้าไปมุงดูซากกวางปีศาจเขาขาวพลางชี้ชวนกันดู

“พวกนายดูเขานี่สิ คมกริบเลย ชุดรบระดับ E ของฉันคงโดนกรีดขาดได้ง่ายๆ” ติงจ้วงพูดเสียงดัง เขาพนันกับหัวหน้าทีมหวังไว้ว่าเขานี้กรีดชุดรบเขาไม่เข้า

ถึงจะหน้าแตกยับเยิน แต่ตอนนี้เขากลับทำท่าทางตื่นเต้นไม่หยุด

จางจิ้งเหวินเป็นผู้หญิง โดยธรรมชาติแล้วย่อมแพ้ทางพวกขนสัตว์สวยงาม

เธอนั่งยองๆ ลูบไล้ขนของกวางปีศาจเขาขาวไม่หยุด มุมปากเผยรอยยิ้มเคลิบเคลิ้ม: “ขนนี่สวยเกินไปแล้ว มือฉันหยุดลูบไม่ได้เลย...”

จ้าวซิ่วเหยียนแอบหัวเราะอยู่ข้างๆ

ตอนแรกเธอก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน

ถ้าไม่ใช่เพราะนี่คือสัตว์อสูรที่ฆ่าพ่อของเธอ เธอคงลูบมันไม่หยุดเหมือนกัน

“ตาเถ้าหลี่ ถ่ายรูปให้หน่อย ท่านี้จะดูเหมือนฉันเป็นคนฆ่ามันเองไหม” หัวหน้าทีมหวังนั่งยองๆ ข้างศพแล้วเก๊กท่าถ่ายรูป

“เสี่ยวซู เสี่ยวจ้าว พวกเธอไปเก็บมันได้จากที่ไหนเนี่ย?” ยังมีคนเข้ามาถามจ้าวซิ่วเหยียนว่าไปเจอกวางปีศาจเขาขาวที่ไหน

ไม่มีใครคิดไปในทางที่ว่าพวกเขาเป็นคนฆ่าเลยสักนิด

เพราะสภาพศพมันสมบูรณ์เกินไป ไม่มีร่องรอยการต่อสู้เลยแม้แต่น้อย

แม้กวางปีศาจเขาขาวจะถูกซูเซวียนสังหารในสถานะคลุ้มคลั่ง แต่หลังความตาย ร่างกายของมันกลับคืนสู่สภาพเดิมโดยอัตโนมัติ ซึ่งนับว่ามหัศจรรย์มาก

หานเยียนหลิงเปิดประตูรถ เดินดุ่มๆ เข้ามาทันที

โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอคว้ามือซูเซวียนแล้วลากเขาไปคุยด้านข้าง

ดวงตากลมโตเหมือนอัญมณีสีดำฉายแววตกตะลึง: “ซูเซวียน เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่?”

“ไม่มีอะไรครับ เดินเล่นอยู่ดีๆ ก็เก็บได้” ซูเซวียนตอบด้วยสีหน้าจริงใจสุดๆ

เขายังไม่อยากเปิดเผยพรสวรรค์ของตัวเอง และได้กำชับจ้าวซิ่วเหยียนไว้แล้วด้วย

แต่ในขณะนี้ เมื่อสัมผัสได้ถึงฝ่ามือของหานเยียนหลิง ใจของเขากลับลอยไปไกลอย่างควบคุมไม่ได้

นิ้วมือของหานเยียนหลิงเรียวยาวและนุ่มนิ่ม ผิวพรรณเนียนลื่นราวกับผ้าไหมชั้นดี

ซูเซวียนรู้สึกถึงสัมผัสอันละเอียดอ่อนที่ส่งผ่านฝ่ามือ ราวกับประสาทสัมผัสทั้งหมดถูกขยายให้ชัดเจนขึ้นในวินาทีนี้

ใบหน้าของหานเยียนหลิงเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อและ... ไม่เชื่อ!

‘ฉันจะไปเชื่อคำพูดผีเจาะปากของนายได้ยังไง?’

‘กวางปีศาจเขาขาวเป็นถึงสัตว์อสูรระดับหายากขั้น 3 เชียวนะ’

‘ในชีวิตก่อน หลังจากจุดล่าสัตว์แห่งนี้ถูกเปิดเผย ผู้ฝึกยุทธสายนักล่าอิสระจำนวนมากถูกมันไล่ล่าสังหารอย่างโหดเหี้ยมจนหายสาบสูญไป เรื่องถึงได้แดงขึ้นมา’

‘สามปีให้หลัง กลุ่มทหารรับจ้างของตระกูลใหญ่หลายแห่งต้องร่วมมือกันล้อมปราบ ถึงจะสังหารมันได้สำเร็จ’

‘เพื่อที่จะได้ซากสัตว์อสูรระดับหายากที่สมบูรณ์ พวกเขาต้องสูญเสียยอดฝีมือไปไม่น้อย’

‘และก็เพราะซากสัตว์อสูรระดับหายากขั้น 3 ที่สมบูรณ์ตัวนี้นี่แหละ ที่ช่วยเปิดประตูสู่การวิจัยวัสดุโลหะผสมระดับ A!’

‘คนอื่นไม่รู้เรื่องนี้’

‘แต่ตัวเองจะไม่รู้เชียวหรือ?’

‘ไอ้หมอนี่ต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ ต้องเก็บไว้ใกล้ตัวเพื่อจับตาดูให้ดี’

‘ยังไงก็ต้องใช้ประโยชน์จากทรัพยากรซากสัตว์อสูรนี้ให้คุ้มค่าที่สุด’

‘ขอแค่เร่งความเร็วในการวิจัยวัสดุได้ ตัวเองก็ไม่มีทางขาดทุน!’

“ซูเซวียน นายเป็นพ่อบ้านตระกูลหาน ของที่ได้มาต้องแบ่งให้ตระกูลหานส่วนหนึ่งนะ” หานเยียนหลิงกล่าว

ซูเซวียนเกือบจะหลุดปากออกไปว่า ‘งั้นไม่ทำแม่งแล้ว’

แต่ประโยคถัดมาของหานเยียนหลิงทำให้เขาต้องกลืนคำพูดลงคอ: “แต่สำหรับฉัน กฎพวกนั้นใช้ไม่ได้หรอก”

“เพียงแต่ว่า ศพนี้สำคัญกับฉันมาก ในราคาที่เท่ากัน นายต้องขายให้ฉันก่อน ตกลงไหม?”

ซูเซวียนพยักหน้า

‘ค่อยพูดจาภาษาคนหน่อย’

หานเยียนหลิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มขายฝัน: “ศพนี้มีคุณค่าทางวิจัยสูงมาก ฉันสัญญานะว่านายจะได้รับสิทธิ์ในการใช้ผลงานวิจัยก่อนใคร แถมแต้มคะแนนก็จะให้เยอะด้วย”

ซูเซวียนไม่ได้รีบตอบรับ

สมองของเขากำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว

‘ยังไงซะซากสัตว์อสูรนี้ก็ต้องเอาไปแลกเป็นแต้มอยู่แล้ว’

‘ถ้ามีช่องทางของตระกูลหานช่วยบังหน้า เขาก็จะลดความเสี่ยงไปได้เยอะ’

‘เพราะขืนเอาซากสัตว์อสูรระดับหายากไปขายสองครั้งติดกัน ต่อให้เป็นคนโง่ก็ต้องรู้ว่าเขามีปัญหาแน่’

‘ดังนั้น... ตกลงกับยัยหนูนี่ก็ได้’

ทั้งสองสบตากัน ต่างคนต่างมีความคิดในใจ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ

ซูเซวียนตอบกลับ: “ตกลง”

หานเยียนหลิงกลอกตาค้อนวงงาม: “งั้นตอนนี้... ปล่อยมือได้หรือยัง?”

......

หนิวเทียนหมิงวางกล้องส่องทางไกลในมือลง

แผนการล้มเหลวโดยสิ้นเชิง

กลุ่มทหารรับจ้างเป็นธุรกิจสำคัญของตระกูลหาน ไม่ใช่ของหานเยียนหลิงคนเดียว

ดังนั้นหานซวงเอ๋อไม่มีทางปล่อยเขาไว้แน่

เขาไม่เข้าใจว่ามันผิดพลาดตรงไหน

ทำไมฝูงหมาป่าถึงไม่บุกโจมตี

ความโลภของพวกมันจะอิ่มเอมกับแค่กวางปีศาจเขาแดงสามสี่ตัวได้ยังไง?

มันไม่ควรจะสู้กันจนบาดเจ็บล้มตายทั้งสองฝ่ายหรอกหรือ?

ถึงตอนนั้น เขาค่อยบีบลูกบอลควันตระกูลเย่ลูกนี้ให้แตก

ขบวนรถทหารรับจ้างของตระกูลเย่ก็รอสัญญาณอยู่ห่างออกไปแค่ห้ากิโลเมตร

ตอนนี้ ไม่จำเป็นแล้ว

ตระกูลเย่ก็ไปไม่ได้ ผิดก้าวเดียวก็ผิดไปทั้งกระดาน

จะมาเสียใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว

ทำได้แค่แอบหนีกลับเมืองหลวง ไปใช้ชีวิตหลบๆ ซ่อนๆ...

......

สมาชิกกลุ่มทหารรับจ้างตระกูลหานแต่ละคนคึกคักเป็นพิเศษ ราวกับได้ดื่มน้ำผึ้งมดเข้าไป

พวกเขาเริ่มจากจัดท่าทางให้กวางปีศาจเขาขาวทั้งตัว แล้วยึดไว้ในกระบะรถขนส่งซากสัตว์อสูร

ยังมีอีกหลายคนไปดึงหญ้าป่ามาประดับไว้ในกระบะรถ จัดฉากให้ดูเหมือนกำลังพุ่งเข้าใส่เหยื่อ

พอทำแบบนี้เสร็จ กลิ่นอายความดุร้ายก็พุ่งพล่านออกมาทันที

เดิมทีแผนการล่ากำหนดไว้สามวัน แต่พอเกิดเรื่องหนิวเทียนหมิงขึ้น หานเยียนหลิงก็หมดอารมณ์จะล่าต่อ

กลับไปรายงานสถานการณ์ก่อนดีกว่า

“หัวหน้าทีมหวัง รู้ไหมว่ากลุ่มทหารรับจ้างงูหางกระดิ่งอยู่ที่จุดล่าไหนบ้าง?” จางจิ้งเหวินถามขึ้นลอยๆ ขณะขับรถ

พอทุกคนได้ยินก็ส่งเสียงเฮกันลั่น

“นั่นสิ ตาเฒ่าหวัง นายกับคนนั้นเคยได้เสียกันไม่ใช่เหรอ น่าจะรู้นะ”

“เขารู้แน่ ถ้าไม่ยอมบอก คืนนี้ฉันมอมเหล้าเขาตายคาโต๊ะแน่”

ตาเฒ่าหวังส่ายหน้ายิ้มขื่น รู้ดีว่าไอ้พวกสมาชิกกลุ่มนี้ไม่ได้หวังดีแน่: “น่าจะเป็นจุดพิกัด จุดพิกัด 4653 หรือไม่ก็ จุดพิกัด 4752 สองจุดนี้อยู่ใกล้กันมาก”

พวงมาลัยรถศึกถูกหมุนเปลี่ยนทิศ เลือกที่จะขับอ้อมเป็นวงกว้าง

......

“หัวหน้าเซลิน่า มีรถศึกคันหนึ่งขับมาทางนั้น ดูเหมือนจะเป็นของตระกูลหาน”

เซลิน่าได้ยินดังนั้นก็ดีใจจนเนื้อเต้น

การออกล่าของกลุ่มเธอครั้งนี้ได้ผลตอบแทนดีเยี่ยม

วันหนึ่งกับอีกหนึ่งคืน ล่าสัตว์อสูรขั้น 3 ได้ถึง 5 ตัว และสัตว์อสูรขั้น 2 อีก 2 ตัว

เมื่อเทียบกับกลุ่มทหารรับจ้างของตระกูลใหญ่แล้ว ถือเป็นผลกำไรที่ระเบิดระเบ้อมาก แถมยังรวบรวมแต้มได้ครบพอดีสำหรับแลกทักษะยุทธ์ที่เธอต้องการ

พวกมันกล้าโผล่มา ก็จะได้ให้พวกมันดูเป็นขวัญตาซะเลย!

“เปิดฝากระบะด้านข้างออก ให้เห็นสัตว์อสูรพวกนั้นชัดๆ จัดท่าให้สวยๆ หน่อย ได้ยินไหม?” เซลิน่าแค่นหัวเราะเย็นชา

สมาชิกกลุ่มงูหางกระดิ่งต่างพากันมารวมตัว พวกเขาก็กำลังเตรียมตัวกลับเมือง พอได้ยินคำสั่งนี้ ในใจก็อดฮึกเหิมไม่ได้

เฉินฝานมีประสบการณ์สูง

เขามองไปที่รถศึกที่กำลังแล่นมาอย่างช้าๆ ในระยะไกลแล้วฟันธงอย่างมั่นใจ: “หัวหน้า ฝุ่นที่ท้ายรถพวกมันไม่เยอะ แสดงว่าของที่ได้มาต้องน้อยแน่ๆ”

เซลิน่ายืนโพสท่าอยู่ข้างรถของตัวเอง เชิดคางขึ้นสูง

วันนี้พวกมันไม่รอดแน่