บทที่ 20 ใครบอกว่าระบบนี้ไร้ประโยชน์กัน?!

บทที่ 20 ใครบอกว่าระบบนี้ไร้ประโยชน์กัน?!

ตูม!

ยามเมื่อเด็กหนุ่มสวมชุดผ้าหยาบเริ่มวาดมุทรามือขึ้นเป็นครั้งแรก

ปราณวิญญาณห้าธาตุทั่วทั้งฟ้าดินก็พลันพุ่งทะยานเข้าหาเขา ราวกับถูกเรียกขาน

ลู่หลีจ้องมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความเหม่อลอย

เขาเฝ้ามองดูปราณวิญญาณธาตุทอง ไม้ น้ำ ไฟ และดิน ถูกเด็กหนุ่มผู้นั้นชักนำเข้ามาอย่างทุลักทุเล

เขาเฝ้ามองดูมุทรามือที่ซับซ้อนยิ่งกว่ายุคหลังหลายเท่าตัว

เขาเฝ้ามองดู 'เคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียร' บทแรกของเผ่ามนุษย์ที่กำลังเริ่มขับเคลื่อน

ความตระหนักรู้บางอย่างพลันบังเกิดขึ้นในใจ

ความสั่นไหวที่อธิบายไม่ถูกแล่นพล่านไปทั่วหัวใจของเขา

"วิชาเบญจธาตุ... นี่คือกำเนิดของวิชาเบญจธาตุงั้นหรือ...?"

"ปราณวิญญาณ... เคล็ดวิชา... ศาสตร์ศิลป์... มนุษย์... ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง..."

ลู่หลีสูดหายใจเข้าลึก พยายามสงบจิตใจที่กำลังตื่นเต้น

เขาเริ่มซึมซับวิถีแห่งมรรควิธีอันน่าอัศจรรย์นี้อย่างใจเย็น

จิตใต้สำนึกของเขาเริ่มโคจร 'วิชาเบญจธาตุ' ตามไปโดยไม่รู้ตัว

เฉกเช่นเดียวกับเด็กหนุ่มชุดผ้าหยาบผู้นั้น

เขาค่อยๆ ชักนำปราณวิญญาณฟ้าดินให้เคลื่อนไหว

ท่วงท่าของทั้งสองค่อยๆ ทับซ้อนกัน และหลอมรวมเป็นหนึ่งอย่างช้าๆ

ในท้ายที่สุด... กลิ่นอายอันยิ่งใหญ่ไพศาลก็ปกคลุมผืนดินแห่งนี้

แสงแห่งจิตวิญญาณที่เข้มข้นสาดส่องไปทั่ววิหารที่ทรุดโทรม

และส่องกระทบใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของผู้คนภายในวิหาร

"ไม่! เป็นไปไม่ได้!"

"เผ่ามนุษย์ที่อ่อนแอจะเชี่ยวชาญใน 'ศาสตร์ศิลป์' ได้อย่างไร!"

"ไม่จริง!"

เสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งดังสะท้อนก้องไปทั่วทุ่งรกร้าง

ท่ามกลางเสียงคำรามเหล่านั้น การวาดมุทราของเด็กหนุ่มกลับรวดเร็วยิ่งขึ้น

ปราณวิญญาณห้าธาตุในฟ้าดินปั่นป่วนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

"ที่แท้ ทวยเทพ... ก็เป็นเพียงผู้ที่ครอบครองปราณวิญญาณและศาสตร์ศิลป์มากกว่าผู้อื่นเท่านั้น"

เด็กหนุ่มพึมพำกับตัวเอง พลางซัดแสงแห่งจิตวิญญาณหลากสีที่รวบรวมไว้ในมือเข้าใส่วิหาร

"บังอาจ!"

อานุภาพแห่งเทพที่น่าสะพรึงกลัวระเบิดออกมาจากภายในวิหาร

มันหมายมาดจะบดขยี้เขาให้แหลกลาญ เหมือนที่เคยทำมานับครั้งไม่ถ้วน

แต่ทว่าครั้งนี้...

อานุภาพแห่งเทพกลับถูกต้านทานไว้ได้เป็นครั้งแรก... แม้จะเป็นเพียงชั่วขณะหนึ่งก็ตาม

วินาทีถัดมา

ปัง!

เสียงแตกหักดังสนั่น

ร่างกายของเด็กหนุ่มชุดผ้าหยาบระเบิดออก

ร่างเนื้อของปุถุชน ย่อมไม่อาจต้านทานอานุภาพแห่งเทพอันไพศาลได้ในท้ายที่สุด

ทว่า... ก่อนที่ร่างกายจะแหลกสลาย

เด็กหนุ่มพลันหันศีรษะกลับมา

สายตาของเขาจับจ้องมายังตำแหน่งที่ลู่หลียืนอยู่

แววตาคู่นั้นเด็ดเดี่ยวแน่วแน่อย่างถึงที่สุด

ราวกับเขามองทะลุมิติและสายธารแห่งกาลเวลา

เขามองตรงมายังลู่หลี ข้ามผ่านช่วงเวลาอันยาวนานนับไม่ถ้วน

และในวินาทีนี้ ลู่หลีก็เข้าใจความหมายในแววตาของบรรพชนเผ่ามนุษย์ผู้นี้

มันคือ... ประกายไฟแห่งอารยธรรม!

วูบ!

ศีรษะของลู่หลีส่งเสียงวิ้ง เขาอ้าปากอยากจะเอ่ยอะไรบางอย่าง

แต่ทว่า โลกเบื้องหน้ากลับกลายเป็นภาพลวงตาอย่างกะทันหัน

มันกระเพื่อมไหาราวกับผิวน้ำในกระจกเงา

"นี่คือ... จบแล้วงั้นหรือ...?"

ลู่หลีรู้สึกวิงเวียน และสติสัมปชัญญะค่อยๆ เลือนราง

แต่ในใจเขากลับรู้สึกว่างเปล่า

ในชั่วขณะนี้ เขาพลันเข้าใจแจ่มแจ้ง

ว่าเหตุใดฟังก์ชันใหม่นี้จึงถูกเรียกว่า 'ประกายไฟแห่งอารยธรรม'...

【ติ๊ง! ประกายไฟแห่งอารยธรรมมอดดับลงแล้ว】

【เคล็ดวิชาที่ได้รับในครั้งนี้: เส้นทางวิชาเบญจธาตุ】

【ปลดล็อกหอจัดแสดงยุคสิ้นธรรม: แดนต้นกำเนิดซุ่ยหมิง】

【การจุดไฟครั้งถัดไป: 29 วัน 23 ชั่วโมง 59 นาที 59 วินาที】

ทุกสิ่งเบื้องหน้ามลายหายไป

เหลือเพียงเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังสั่นสะเทือนจิตใจของลู่หลี

"หอจัดแสดงยุคสิ้นธรรม? นั่นคือส่วนของแผงควบคุมที่ยังไม่เปิดใช้งานสินะ...?"

เขาสูดหายใจลึก ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เบื้องหน้ายังคงเป็นแปลงวิญญาณผืนเดิม

กลุ่มศิษย์รับจ้างชั่วคราวกำลังนั่งพักผ่อนและทำสมาธิ

หน้าต่างโปร่งแสงของระบบปรากฏขึ้นในคลองจักษุ

【โฮสต์: ลู่หลี】

【...】

【ตบะบารมี: ขอบเขตกลั่นลมปราณ ขั้น 6】

【เคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียร: วิชาเบญจธาตุ (ขั้นสูง)】

【คาถาอาคม: วิชาควบคุมเบญจธาตุ (ขั้นกลาง), วิชาแส้เมฆาพิรุณ】

【...】

【หอจัดแสดง: แดนต้นกำเนิดซุ่ยหมิง】

【การประเมิน: อัจฉริยะในยุคสิ้นธรรมผู้มีศักยภาพยอดเยี่ยม】

"วิชาเบญจธาตุ... ขั้นสูง!"

"นี่... นี่มัน... นี่คืออานุภาพของประกายไฟแห่งอารยธรรมงั้นรึ?"

เมื่อมองดูข้อมูลที่แสดงบนหน้าต่างระบบ

ลู่หลีถึงกับตัวสั่นเทิ้มด้วยความตกตะลึง

ต้องรู้ก่อนว่า แม้แต่ในสำนักเซียนเสวียนเทียน ผู้ที่สามารถทำความเข้าใจเคล็ดวิชาจนถึงระดับ 'ขั้นสูง' ได้นั้นมีไม่มากนัก

มักจะมีเพียงเหล่าอัจฉริยะในระดับแถวหน้าของศิษย์สายนอกเท่านั้นที่ครอบครองพรสวรรค์เช่นนี้

และถึงกระนั้น ก็ยังต้องใช้เวลาขัดเกลาและวาสนาในการบรรลุ

แต่เขากลับเพียงแค่นั่งดู 'ภาพย้อนอดีต' และกระโดดข้ามจากขั้นกลางมาเป็นขั้นสูงได้ในทันที

ประสิทธิภาพระดับนี้ หากแพร่งพรายออกไป คงเพียงพอที่จะทำให้โลกตะลึง!

"ขอข้าลองหน่อยเถอะว่าวิชาเบญจธาตุขั้นสูงนี้มีอะไรแตกต่างบ้าง!"

ด้วยความฮึกเหิม ลู่หลีเริ่มโคจรเคล็ดวิชาทันที

วิชาเบญจธาตุไหลเวียนไปทั่วร่าง แทรกซึมผ่านเส้นลมปราณ

เพียงชั่วพริบตา ปราณวิญญาณฟ้าดินอันมหาศาลก็ถาโถมเข้าใส่เขาราวกับกระแสน้ำหลาก!

ความเคลื่อนไหวอันยิ่งใหญ่นี้ถึงกับก่อให้เกิดปรากฏการณ์ขึ้นรอบกาย

วังวนปราณวิญญาณขนาดมหึมาสูงกว่าสามเมตรปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ห่อหุ้มร่างของลู่หลีเอาไว้

ทำให้ทุกคนในแปลงวิญญาณตกใจจนสะดุ้งโหยง

"เสียงอะไรน่ะ?!"

"นี่... นี่คือ... ดูนั่นสิ!"

"ศิษย์พี่ลู่กำลังบำเพ็ญเพียร ทำไมความเร็วในการดูดซับถึงน่ากลัวขนาดนี้!"

"เฮือก! อัตราการดูดซับรุนแรงอะไรเช่นนี้..."

"..."

เสียงอุทานดังระงม ทุกคนจ้องมองลู่หลีตาค้าง

หลังจากเห็นลู่หลีถูกคุมตัวไปแล้วกลับมาได้อย่างปลอดภัยตามลำพัง

พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะจินตนาการไปต่างๆ นานา

ถึงขั้นแอบคาดเดากันเป็นการส่วนตัวว่า ลู่หลีน่าจะไม่ใช่ศิษย์รับจ้างชั่วคราวธรรมดาๆ

ประกอบกับท่าทีแปลกๆ ของหลินอวี้เชียนก่อนหน้านี้

ทุกคนจึงลงความเห็นตรงกันอย่างรวดเร็วว่า "ศิษย์พี่ลู่... หรือว่าจะเป็นลูกนอกสมรสของผู้ยิ่งใหญ่สักคนในสำนัก?"

ในเวลานี้ สายตาของพวกเขา นอกจากความตกตะลึงแล้ว ยังแฝงไว้ด้วยความนัยแปลกประหลาดบางอย่าง...

ฮั่นจู้ ซึ่งอยู่ใกล้ลู่หลีที่สุดและกำลังนั่งสมาธิอยู่ ก็สะดุ้งตื่นจากความเคลื่อนไหวนี้เช่นกัน

เมื่อหันไปมอง เขาเห็นศิษย์พี่ของตนกำลังดูดกลืนปราณวิญญาณฟ้าดินราวกับวาฬกลืนกินพยัคฆ์เขมือบ

"อึก!"

เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

ริมฝีปากของฮั่นจู้สั่นระริก "ศิษย์พี่ลู่... ท่านไปกินอะไรมากันเนี่ย...?"

"ทำไมจู่ๆ ถึงได้ดุดันขนาดนี้?"

ลู่หลีที่กำลังจมดิ่งอยู่ในวิชาเบญจธาตุขั้นสูง ไม่อาจตอบคำถามของฮั่นจู้ได้ในขณะนี้

พลังวิญญาณอันมหาศาลทำให้ตบะบารมีของเขา ซึ่งเพิ่งจะทะลวงขั้นไปเมื่อไม่กี่วันก่อน เริ่มขยับสูงขึ้นอีกครั้ง

บวกกับพรสวรรค์ระดับ 'อัจฉริยะ' ทำให้ลู่หลีไร้ซึ่งคอขวดใดๆ ในขอบเขตกลั่นลมปราณ

ตอนนี้ เขากำลังจะทะลวงขั้นอีกแล้ว!

"ตูม!"

ความรู้สึกซาบซ่านจากการถูกชะล้างด้วยปราณวิญญาณทำให้ร่างของลู่หลีสั่นสะท้านเล็กน้อย

วิชาเบญจธาตุขั้นสูงกับขั้นกลางนั้นเทียบกันไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

คุณภาพของมันไม่ด้อยไปกว่าเคล็ดวิชาระดับสามที่สามารถฝึกฝนไปจนถึงขั้นจินตาน (แก่นทองคำ) ได้เลย!

ความจริงแล้ว... มันยังดูเหนือล้ำกว่าอยู่ราวๆ หนึ่งในสิบส่วนด้วยซ้ำ

"ข้า... ข้าจะทะลวงขั้นแล้ว!"

ทันใดนั้น

เสียงดังกรุบกริบดังลอดออกมาจากภายในร่างของลู่หลี

ภายใต้สายตาหวาดผวาของทุกคนและฮั่นจู้

กลิ่นอายของลู่หลีได้ก้าวเข้าสู่... ขอบเขตกลั่นลมปราณ ขั้น 7 อย่างสมบูรณ์!

"ทะ... ทะลวงขั้น..."

"ทะลวงขั้นอีกแล้ว..."

"สามขั้นในสี่วัน... เขายังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?"

"อึก!"

"อึก!"

"..."

เสียงกลืนน้ำลายดังต่อเนื่องไปทั่วแปลงวิญญาณ

ไม่มีใครไม่แปลกใจ ไม่มีใครไม่หวาดหวั่น

ทุกคนพลันรู้สึกว่าการที่ลู่หลีถูกนำตัวไปตรวจสอบนั้นไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล

เขาสมควรถูกตรวจสอบให้ละเอียดจริงๆ นั่นแหละ

นี่มันอัจฉริยะเกินมนุษย์มนาไปแล้ว!

"ฟู่ว... กลั่นลมปราณ ขั้น 7..."

"เหลืออีกห้าขั้นสู่การสร้างรากฐาน... กับเวลาอีก 10 วัน"

"มีความหวังแล้ว!"

ลู่หลีที่ค่อยๆ หยุดโคจรวิชา ลืมตาขึ้น

เขาสูดหายใจลึก

วิชาเบญจธาตุขั้นสูงสร้างความประหลาดใจให้เขาอย่างมหาศาล

มันยังเป็นการพิสูจน์ฟังก์ชันอันทรงพลังของ 'ประกายไฟแห่งอารยธรรม' อีกด้วย

ด้วยฟังก์ชันนี้ ไม่ว่าในอนาคตเขาจะฝึกฝนศาสตร์วิชาใด เขาก็จะสามารถยกระดับความเข้าใจได้อย่างรวดเร็วและมหาศาล

นี่มันเหมือนกับมีสูตรโกงขนาดยักษ์เพิ่มมาอีกอย่างชัดๆ

"ใครบอกว่าระบบยุคสิ้นธรรมนี้ไร้ประโยชน์กัน? ระบบยุคสิ้นธรรมนี่มันของดีชัดๆ..."

"ถ้าฟังก์ชันที่สองยังเจ๋งขนาดนี้ แล้วฟังก์ชันต่อๆ ไปจะไม่ยิ่งสุดยอดกว่านี้หรือ?"

เมื่อคิดได้ดังนี้ ลู่หลีก็เลิกสนใจสายตาสั่นเครือของคนรอบข้าง

เขาเลื่อนสายตาไปยังหมวดรองสุดท้ายบนหน้าต่างระบบ

【หอจัดแสดง: แดนต้นกำเนิดซุ่ยหมิง】