บทที่ 31 เก็บเกี่ยวผลกำไร

บทที่ 31 เก็บเกี่ยวผลกำไร

หวังเหมิ่งนั่งไม่ติดที่ เขาเพิ่งได้สัมผัสกับแรงกดดันมหาศาลจากโจวหยวนด้วยตัวเอง

ในอำเภอเล่าชวน ขอบเขตฝึกผิวหนังก็ถือว่ามีหน้ามีตาพอสมควร

แต่ขอบเขตฝึกกระดูก นี่คือยอดฝีมือที่มีสิทธิ์มีเสียงในทุกที่ที่ไปเยือน

"ใต้เท้า... ในเมื่อโจวหยวนรอดกลับมาได้ แล้วเกาเซิ่ง..." หวังเหมิ่งกระซิบถาม

จ้าวต้าเฉิงแค่นหัวเราะ

"จะเป็นจะตายก็เรื่องของมัน ข้าก็แค่เกรงใจคุณชายเว่ยเลยช่วยอำนวยความสะดวกให้ งานจะสำเร็จหรือไม่ มันอยู่ที่ฝีมือของมันเอง"

แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ใจจ้าวต้าเฉิงดิ่งวูบ

เจ้าโจวหยวนคนนี้ คงเดาแผนการของเขาออกแล้ว แต่กลับเก็บอาการนิ่งเงียบ ความคิดลึกซึ้งน่ากลัวนัก

เลี้ยงหมาป่าที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าไว้ข้างกายแบบนี้ นานไปจะเป็นภัย

ทันใดนั้น มีเสียงข้าวของล้มดังมาจากลานหลังบ้าน

จ้าวต้าเฉิงสะดุ้ง สบตาหวังเหมิ่ง แล้วรีบเดินไปดู

ชายวัยกลางคนในชุดยาวนอนแผ่หราอยู่กลางลาน หน้าซีดเหลืองดั่งกระดาษ เลือดชุ่มตัว ที่หน้าอกมีแผลฉกรรจ์ลึกถึงกระดูก อาการสาหัส

คนผู้นี้ คือหนึ่งในผู้ติดตามของจ้าวซานสุ่ย นายน้อยเขาลมดำที่ไปงานเลี้ยงเมื่อคืน และก็เป็นคนรู้จักของจ้าวต้าเฉิงด้วย

"เกิดอะไรขึ้น!" จ้าวต้าเฉิงถามเสียงร้อนรน

ชายวัยกลางคนพยายามเงยหน้า หอบหายใจรุนแรง "เมื่อคืน... หลังจากนายน้อยเจรจากับสมาคมการค้าเสร็จ ระหว่างทางกลับเขา ไม่รู้ทำไมข่าวรั่วไหล โดนกองกำลังป้องกันเมืองดักซุ่มโจมตี!"

"นอกจากข้า พี่น้องทุกคน รวมถึงนายน้อย... ถูกจับเป็นหมดแล้ว!"

อะไรนะ!

จ้าวต้าเฉิงและหวังเหมิ่งหน้าถอดสีพร้อมกัน

......

โจวหยวนเดินออกจากกรมตรวจการทิศเหนือ มุ่งหน้ากลับบ้าน

แสงแดดส่องกระทบตัว อุ่นสบาย

กำจัดหนามยอกอกอย่างเกาเซิ่งได้แล้ว แถมยังทะลวงขอบเขตฝึกกระดูก พลังเพิ่มพูน ทุกอย่างกำลังไปได้สวย

แต่พอนึกถึงหน้ายิ้มแย้มจอมปลอมของจ้าวต้าเฉิง จิตสังหารในใจก็พุ่งพล่าน

คนผู้นี้เป็นถึงผู้ตรวจการของทางการ แต่กลับสมคบคิดกับโจรป่า ฆ่าคนเหมือนผักปลา ถึงขั้นวางกับดักฆ่าเขา

คนพรรค์นี้ ถ้าไม่กำจัด ก็ยากจะระบายความแค้น

ลงมือคืนนี้เลยไหม?

ความคิดนี้แวบเข้ามา แล้วก็ถูกกดลงไป

ไม่ได้

จ้าวต้าเฉิงมีรากฐานในกรมตรวจการมานาน เขายังรู้ตื้นลึกหนาบางไม่พอ บุ่มบ่ามลงมือเสี่ยงเกินไป

อีกอย่าง อีกฝ่ายเป็นถึงผู้ตรวจการ ข้าราชการของแผ่นดิน ถ้าตายไป ทางการต้องสืบสวนใหญ่โตแน่

เขาเพิ่งฆ่าเว่ยหรงกับเกาเซิ่งไป จะเอาตัวเองไปยืนอยู่ปากเหวอีกไม่ได้

"ฝากหัวไว้กับเจ้าอีกสักพัก"

โจวหยวนสงบสติอารมณ์ เร่งฝีเท้า

เมื่อคืนไม่กลับบ้านทั้งคืน พี่สาวคงเป็นห่วงแย่ ต้องรีบกลับไปบอกว่าปลอดภัย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา โจวหยวนกลับถึงบ้านเก่าในตรอกโคลนตม

ประตูรั้วลงกลอนจากด้านใน โจวหยวนเคาะประตูแรงๆ

"ก๊อก! ก๊อกๆ!"

ข้างในเงียบสนิท

โจวหยวนเคาะแรงขึ้น ตะโกนเรียก "พี่ ข้ากลับมาแล้ว!"

ในบ้านเหมือนจะมีความเคลื่อนไหวเล็กน้อย ตามด้วยเสียงฝีเท้าลากพื้น

สักพัก

"เอี๊ยด" ประตูแง้มออกเป็นช่องเล็กๆ

ใบหน้าซีดเผือดของโจวถิงโผล่ออกมา พอเห็นว่าเป็นโจวหยวน

ร่างกายที่เกร็งเครียดของนางก็ผ่อนคลายลง น้ำตาไหลพรากออกมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

คำสั่งเสียของโจวหยวนเมื่อคืนก่อนออกจากบ้าน แทบไม่ต่างอะไรกับการสั่งเสียก่อนตาย

หนึ่งวันหนึ่งคืนที่ผ่านมา นางเฝ้าอยู่ในบ้าน ไม่กล้าออกไปไหน ไม่กล้าจุดไฟ ทุกนาทีผ่านไปอย่างทรมาน กลัวว่าจะได้รับข่าวร้ายของน้องชาย

"เร็ว รีบเข้ามา" โจวถิงรีบดึงโจวหยวนเข้ามา แล้วลงกลอนประตูอย่างรวดเร็ว

พอเข้าบ้าน โจวถิงอ้าปากอยากจะถามร้อยแปดพันเก้า ไปไหนมา ทำอะไร บาดเจ็บไหม

แต่คำพูดก็ถูกกลืนลงคอไป

น้องชายเป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้ว ไม่เหมือนเมื่อก่อน

แม้นางจะขาเป๋ ออกจากบ้านน้อยมาก แต่ข่าวลือในตรอกก็ลอยเข้าหูนางอยู่ดี

เกาเฉียงหัวหน้าแก๊งจินสือตายแล้ว

น้องชายของมัน เกาเซิ่งที่โหดกว่า กำลังพลิกแผ่นดินล่าตัวคนร้าย

เรื่องราวเหล่านี้ปะติดปะต่อกัน นางสังหรณ์ใจลึกๆ ว่าต้องเกี่ยวกับน้องชายแน่

นางทำอะไรไม่ได้ สิ่งเดียวที่ทำได้ คือไม่เป็นตัวถ่วง

"หิวไหม? พี่ไปทำอะไรให้กินนะ"

โจวถิงสูดจมูก หันหลังเดินกะเผลกไปทางครัว

โจวหยวนมองแผ่นหลังบอบบางของพี่สาว ในใจรู้สึกจนปัญญา แต่ก็อบอุ่น

บางเรื่อง เขาแบกรับไว้คนเดียวก็พอ

กินข้าวเสร็จ โจวหยวนออกไปที่ลานบ้าน

ราตรีสงบเงียบ

เขาเรียกหน้าจอขึ้นมา

【ขอบเขต: ชำระกายขั้นที่ 2 · ฝึกกระดูก】

【เคล็ดวิชา: ท่ายืนม้าหกทิศ (เชี่ยวชาญ)】【ความคืบหน้า: 10/1000】

【ทักษะยุทธ์: หมัดสั่นภูผา (ขั้นที่ 3)】【ความคืบหน้า: 30/1000】

ท่ายืนม้าหกทิศเข้าสู่ขั้นเชี่ยวชาญ หมัดสั่นภูผาก็ถึงขั้นที่สาม

พลังการต่อสู้จริงเทียบกับเมื่อวานไม่ได้เลย

การมีอยู่ของหน้าจอ ทำให้รากฐานวรยุทธ์ของเขามั่นคงจนน่ากลัว แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตฝึกกระดูกมานานปีอย่างเกาเซิ่ง ยังต้านทานเขาได้ไม่กี่กระบวนท่า

โจวหยวนล้วงของที่ยึดมาได้เมื่อคืนออกจากอกเสื้อทีละชิ้น

เห็ดหลินจือเลือด ตั๋วแลกเงิน และสมุดวิทยายุทธ์สองเล่ม

เห็ดหลินจือเลือดนี้ล้ำค่ามาก ไม่เพียงช่วยอายุยืน แต่ยังเพิ่มความเร็วในการบำเพ็ญเพียรและปริมาณเลือดลมของผู้ฝึกยุทธ์ได้อย่างมหาศาล

ถ้าเอาไปขาย คงได้ราคาไม่ต่ำกว่าพันตำลึง

แต่โจวหยวนยังไม่คิดจะกินตอนนี้ ของวิเศษขนาดนี้ต้องมีวิธีปรุงยาที่ถูกต้อง ถ้ากินมั่วซั่ว สรรพคุณยาอาจลดลง

ตอนนี้เขายังไม่รวยพอ จะมาสุรุ่ยสุร่ายไม่ได้

โจวหยวนเก็บเห็ดหลินจือเลือดอย่างดี แล้วหันมาดูปึกตั๋วแลกเงินหนาเตอะ ห้าร้อยตำลึง บวกกับเศษเงินจากเกาเซิ่ง รวมแล้วเกือบหกร้อยตำลึง

เงินก้อนโตนี้ทำเอาโจวหยวนทึ่ง

สมเป็นตระกูลใหญ่ในเมืองชั้นใน นี่คงเป็นแค่เศษเงินติดตัวของเว่ยหรง

แต่สำหรับชาวบ้านปากกัดตีนถีบในตรอกโคลนตมอย่างเขา นี่คือเงินจำนวนมหาศาล

มีเงินก้อนนี้ ทำอะไรได้ตั้งเยอะ

เช่น ย้ายไปอยู่เมืองชั้นใน

ที่นั่นสภาพแวดล้อมและความปลอดภัยดีกว่าเมืองชั้นนอกมาก

แต่ความคิดนี้ผ่านไปวูบเดียว โจวหยวนก็ส่ายหน้า

เขามองแสงตะเกียงน้ำมันสลัวในบ้าน เงาของพี่สาวกำลังวุ่นวายอยู่

เรื่องด่วนที่สุด คือรักษาขาของพี่สาว

พี่สาวแก่กว่าเขาแค่สามสี่ปี กระดูกน่าจะยังไม่ปิดตาย ขอแค่หาหมอเก่งๆ ยาดีๆ ต้องมีโอกาสหายแน่

เมื่อตัดสินใจได้ โจวหยวนเก็บตั๋วแลกเงินและกล่องเห็ดหลินจือเลือดอย่างระมัดระวัง

เขาหยิบสมุดสองเล่มที่ได้จากเว่ยหรงและเกาเซิ่งขึ้นมา

《ย่ำหิมะไร้รอย》

《ฝ่ามือสลายกระดูก》

เล่มหนึ่งเป็นวิชาตัวเบา อีกเล่มเป็นวิชาพิษร้ายกาจ

พอดีเลย

ท่ายืนม้าหกทิศฝึกเลือดลม ทะลวงขอบเขต

หมัดสั่นภูผาหนักหน่วงรุนแรง เน้นโจมตี

วิชา 《ย่ำหิมะไร้รอย》 นี้ จะมาอุดจุดอ่อนเรื่องความเร็วของเขาได้พอดี

ส่วน 《ฝ่ามือสลายกระดูก》 แม้จะชั่วร้าย แต่ในบางสถานการณ์ ก็ใช้เป็นไพ่ตายที่คาดไม่ถึงได้

โจวหยวนไม่รอช้า อาศัยแสงจันทร์ เปิดสมุด 《ย่ำหิมะไร้รอย》 เล่มบางๆ นั้น

เขาเริ่มลองก้าวเท้าตามภาพวาดและเคล็ดวิชาในสมุด ท่ามกลางลานบ้านเล็กๆ

ทันทีที่เขาเริ่มฝึก หน้าจอก็ปรากฏความเปลี่ยนแปลงเงียบๆ

【ขอบเขต: ชำระกายขั้นที่ 2 · ฝึกกระดูก】

【เคล็ดวิชา: ท่ายืนม้าหกทิศ (เชี่ยวชาญ)】【ความคืบหน้า: 10/1000】

【ทักษะยุทธ์: หมัดสั่นภูผา (ขั้นที่ 3)】【ความคืบหน้า: 30/1000】

【ทักษะยุทธ์: ย่ำหิมะไร้รอย (ขั้นที่ 1)】【ความคืบหน้า: 1/300】

【ทักษะยุทธ์: ฝ่ามือสลายกระดูก (ขั้นที่ 1)】【ความคืบหน้า: 1/300】