บทที่ 17: สมูทตี้

บทที่ 17: สมูทตี้

"เป็นอะไรไปล่ะฮอว์กส กลัวเหรอ? ไหนนายบอกว่าโจรสลัดคือความอิสระเสรีไง ทำไมถึงมาปอดแหกกับอีแค่คนไม่กี่คนล่ะ?" ยามาโตะมองฮอว์กสด้วยสายตาเหยียดหยาม

"หนอย ใครบอกว่าฉันกลัว? เหอะ เดี๋ยวฉันจะแสดงพลังให้ดูเดี๋ยวนี้แหละ ไปกันเลย! เราจะยึดเรือลำนี้เดี๋ยวนี้" ฮอว์กสโพล่งออกมาโดยไม่ทันคิด พลางถกแขนเสื้อขึ้นเตรียมลุยเต็มที่

"นี่ๆๆ ทั้งสองคนนั่นแหละ เลิกเล่นกันได้แล้ว ถ้าเกิดเราไปดึงดูดความสนใจของไคโดเข้า พวกเราจะไม่มีวันได้ออกทะเลกันพอดี" มาเรียใช้มือยักษ์ของเธอคว้าตัวฮอว์กสเข้ามากอดไว้แน่น

"พูดก็พูดเถอะมาเรีย แต่ช่วยปล่อยฉันลงได้ไหม? ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ เฮ้!" ฮอว์กสที่ตกอยู่ในอ้อมแขนของมาเรียราวกับเด็กทารก เงยหน้ามองเธออย่างหมดหนทาง

เขาได้แต่แอบอิจฉาในใจ 'ให้ตายเถอะ ไอ้ส่วนสูงบ้านี่'

"พวกนายสองคนนี่มัน..."

"อืมมม~~"

ขณะที่มาเรียกำลังจะตำหนิต่อ ฮิโยริที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขนของเธอก็เริ่มขยับตัวตื่นขึ้น

"ฮิโยริตื่นแล้ว เห็นไหม? เป็นเพราะพวกนายสองคนส่งเสียงดังกันแท้ๆ!" เมื่อเห็นฮิโยริตื่น มาเรียก็ถลึงตาใส่ยามาโตะและฮอว์กสด้วยท่าทาง "ดุร้าย"

"พี่ฮอว์กส อยู่ที่นี่เอง... แล้วท่านแม่..." ฮิโยริที่กำลังจะเอ่ยถามหาอามาสึกิ โทกิ ก็นึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ได้ทันควันและเงียบเสียงลง

ใช่แล้ว... เธอรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้น การตัดสินใจของโทกิทำให้ฮิโยริโศกเศร้าอย่างหนักจนเผลอหลับไปเพราะความเพลีย

"เอ่อ... ฮิโยริ..." ฮอว์กสอ้าปากค้าง ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาปลอบโยนเด็กน้อยดี

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้วค่ะพี่ฮอว์กส หนูเข้าใจทุกอย่างแล้ว" ฮิโยริฝืนยิ้มให้ฮอว์กส

"เอาล่ะ เดี๋ยวเราจะพาเธอไปด้วยตอนที่เราออกจากวาโนะนะ" ฮอว์กสมองฮิโยริที่พยายามทำตัวเข้มแข็งด้วยความสงสารจับใจ

"ค่ะ หนูจะว่าง่ายและไม่ดื้อกับพี่ค่ะ" ฮิโยริรับคำ

"อื้ม..." ฮอว์กสรู้ดีว่าตอนนี้ฮิโยริกำลังเจ็บปวดอย่างที่สุด เขาจึงไม่พูดอะไรต่อ เพราะคำปลอบใจใดๆ ก็คงไม่อาจเยียวยาความสูญเสียทั้งพ่อและแม่พร้อมกันได้ในเวลาแบบนี้

"จริงด้วย! ถึงเราจะเดินเรือไม่เป็น แต่ในเมื่อมีเรือจอดอยู่ตรงนั้น เราก็แค่แอบขึ้นไปซ่อนตัวซะ พอเรือลำนั้นออกเดินทาง เราก็จะได้ติดสอยห้อยตามออกไปข้างนอกด้วยยังไงล่ะ" ฮอว์กสโพล่งไอเดียออกมาหลังความเงียบเข้าปกคลุมชั่วครู่

"นั่นสิ! เรือลำนั้นต้องออกไปแน่ๆ เราแอบซ่อนตัวไป แล้วเราก็จะหนีออกจากวาโนะได้ใช่ไหมกะ? ฮอว์กส นายนี่ฉลาดจริงๆ!" ยามาโตะดวงตาเป็นประกายวาววับและไม่ลืมที่จะเอ่ยชม

"แน่นอนอยู่แล้ว เห็นฉันเป็นใครกันล่ะ?" สำหรับคำชมของเด็กน้อย ผู้ใหญ่อาจจะไม่ยี่หระ แต่ฮอว์กสกลับยืดอกรับไว้อย่างเต็มภาคภูมิ

"ไปกันเถอะ ก่อนที่ไอ้คนลิ้นยาวที่เป็นหัวหน้าจะกลับมา เราต้องรีบแอบเข้าไป ถ้าหมอนั่นกลับมา การจะย่องเข้าไปอาจจะลำบากนิดหน่อย" ฮอว์กสว่าพลางเดินนำหน้ามุ่งตรงไปที่เรือ โดยมียามาโตะ ฮิโยริ และมาเรียเดินตามหลังมาติดๆ

ไม่นานนัก ทั้งหมดก็มาหยุดอยู่ใต้เรือยักษ์

"สุโก้ย~ เรือลำนี้ใหญ่ชะมัดเลย!" ยามาโตะมองดูเรือด้วยตาที่เป็นประกาย

ฮอว์กสใช้ฮาคิสังเกตตรวจสอบสถานการณ์บนเรือ ทันทีที่กระแสจิตแผ่ออกไป เขาก็รับรู้ว่ามีคนเฝ้าเรืออยู่เพียง 5 คน และทั้งหมดก็รวมตัวกันอยู่ในห้องเคบิน ไม่มีใครอยู่บนดาดฟ้าเรือเลย

พวกนั้นคงชะล่าใจ คิดว่าภายใต้ธงของบิ๊กมัมและในพื้นที่รกร้างเช่นนี้ คงไม่มีใครกล้าย่างกรายมาที่เรือแน่ หรือไม่พวกเขาก็อาจจะกำลังล้อมวงกินข้าวกันอยู่ข้างใน

เพราะดาดฟ้าว่างเปล่า ฮอว์กสและพวกจึงเดินดุ่มๆ เข้ามาใต้เรือได้โดยไม่ถูกพบเห็น

"มาเรีย ฝากอุ้มยามาโตะกับฮิโยริหน่อย" ฮอว์กสบอกมาเรีย

"อื้ม" มาเรียพยักหน้า ก่อนจะรวบตัวยามาโตะและฮิโยริที่กำลังตื่นเต้นกับการลูบคลำเรือขึ้นมาอุ้มไว้ข้างละคนอย่างง่ายดาย

เมื่อเห็นว่าสาวน้อยทั้งสองอยู่ในมือมาเรียแล้ว ฮอว์กสก็ไม่รอช้า เขาเข้าอุ้มมาเรียที่ตัวสูงกว่าเขาเสียอีกขึ้นมาในท่าเจ้าสาว

จากนั้นเขาก็ย่อตัวและถีบเท้าขึ้นเบาๆ เพียงชั่วพริบตาเดียว ทั้งหมดก็ขึ้นมาเหยียบอยู่บนดาดฟ้าเรืออย่างมั่นคง ฮอว์กสวางมาเรียลงอย่างนุ่มนวล

"บนเรือลำนี้ยังมีคนอยู่ ตามฉันมาเงียบๆ อย่าส่งเสียงเด็ดขาด เดี๋ยวฉันจะพาไปหาที่ซ่อน" เขาซุบซิบเตือนคนอื่นๆ

"เอ๋? ทำไมเราต้องแอบด้วยล่ะ? เราก็แค่ชิงเรือแล้วแล่นออกไปเลยไม่ได้เหรอกะ?" ยามาโตะมองฮอว์กสด้วยสีหน้าฉงน

"เอ่อ... นั่นสินะ คนบนเรือต้องมีคนเดินเรือเป็นแน่ๆ งั้นก็... หึหึ" ฮอว์กสที่กำลังจะอธิบายเรื่องที่เขาเดินเรือไม่เป็นถึงกับชะงักเมื่อได้ยินคำพูดของยามาโตะ

เขาเพิ่งฉุกคิดได้ว่า ในเมื่อคนบนเรือไม่กี่คนนี้ไม่ได้เก่งกาจอะไร เขาก็แค่ข่มขู่ให้พวกมันเดินเรือพาพวกตนออกไปข้างนอกก็ได้นี่นา!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฮอว์กสก็เลิกย่องเบา เขาเดินอาดๆ อย่างผ่าเผยไปยังห้องที่มีกลิ่นอายพลังงานที่แข็งแกร่งที่สุดบนเรือทันที พร้อมกับปลดปล่อยไอสังหารและกลิ่นอายดิบเถื่อนราวกับสัตว์ร้ายออกมาจากร่างโดยไม่ปกปิดอีกต่อไป

"หืม... มีคนบุกรุกงั้นเหรอ"

ทันทีที่ฮอว์กสปล่อยกลิ่นอายออกมา สมูทตี้ ที่กำลังนั่งจิบเครื่องดื่มนิรนามอยู่ในห้องเคบินก็ชะงักไป เธอหันขวับไปมองทิศทางที่ฮอว์กสอยู่ แม้จะมีผนังไม้กั้น แต่เธอเสาะหาตำแหน่งของเขาได้ในทันที

"น่าสนใจแฮะ มีคนกล้าขึ้นมาเหยียบเรือลำนี้ด้วย" ไอสังหารที่ฮอว์กสแผ่ออกมาไม่ได้ทำให้สมูทตี้หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กลับปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ เธอค่อยๆ ลุกขึ้นและเดินออกไปข้างนอก

เอี๊ยด...

เสียงเปิดประตูไม้ดังขึ้น สมูทตี้เดินออกมาประจันหน้ากับฮอว์กสที่กำลังเดินตรงเข้ามาพอดี

"แกเป็นใคร? ขึ้นมาทำอะไรบนเรือลำนี้? ไม่รู้หรือไงว่าธงบนยอดเสานั่นหมายถึงอะไร?" สมูทตี้กวาดสายตามองฮอว์กสอย่างพิจารณา

"นี่มัน... เผ่าขามยาวเหรอ?" วินาทีแรกที่สมูทตี้ปรากฏตัว สิ่งที่เตะตาฮอว์กสที่สุดก็คือเรียวขาที่ยาวอย่างน่าเหลือเชื่อของเธอ

จากนั้นเขาก็เลื่อนสายตาขึ้นมองใบหน้าของเธอ

'ผมสีขาว ขายาว สะพายดาบ ท่าทางหยิ่งยโส แถมยังสูงกว่าฉันอีก... มาจากเรือของบิ๊กมัมด้วย นี่มัน 'สมูทตี้' หนึ่งในสามแม่ทัพขนมหวานในอนาคตนี่นา!'

'แต่ถ้าเป็นเธอจริงๆ หุ่นนี่มันไม่ดูโตเกินไปหน่อยเหรอ? ถ้าจำไม่ผิด ตอนนี้น่าจะยังแค่วัยรุ่นเองไม่ใช่หรือไง' ฮอว์กสจ้องสมูทตี้ตาไม่กะพริบ ในใจเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"ไม่พูดงั้นเหรอ? ช่างเถอะ นึกว่าจะมีอะไรสนุกๆ ให้ทำซะอีก!" สมูทตี้เริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายเมื่อเห็นฮอว์กสเอาแต่ยืนจ้องหน้าเธอนิ่งๆ เธอจึงชักดาบจากกลางหลังแล้วฟาดฟันใส่ฮอว์กสอย่างไม่ใส่ใจ

เคร้ง!

เมื่อดาบของสมูทตี้ฟาดลงมา ฮอว์กสก็ได้สติ เขาชักดาบที่เหน็บอยู่ที่เอวขึ้นมาต้านรับไว้ทันควัน คมดาบปะทะกันจนเกิดประกายไฟ แต่การโจมตีธรรมดาๆ นี้ไม่ได้สร้างความเสียหายให้ใคร

"เกิดอะไรขึ้นครับท่านสมูทตี้?!" เสียงการปะทะทำให้ลูกสมุนที่เหลือที่กำลังกินข้าวอยู่พุ่งพรวดออกมาข้างนอก

"ผู้บุกรุก! จัดการมันซะ!" เมื่อเห็นฮอว์กส พวกสมุนรีบชักปืนขึ้นเล็งไปที่เขาและพวกสาวๆ ทันที

"พวกนายไม่ต้องยุ่ง เดี๋ยวฉันจัดการไอ้พวกนี้เอง" สมูทตี้เอ่ยเสียงเรียบ