บทที่ 27 บันทึก

ในป่าทึบ เฒ่าจอห์นหมอบลงกับพื้น อาศัยแสงจันทร์ตรวจสอบรอยหักของกิ่งไม้และคราบเลือดบนพื้นอย่างละเอียด

"ทางนี้ครับ"

เฒ่าจอห์นฟันธง ชี้ไปทางทิศทางหนึ่งแล้วกระซิบเสียงเบา

เส้นทางหนีของโลเคนค่อนข้างชัดเจน แม้ร่องรอยหลายอย่างจะถูกไฟเผาไปแล้ว แต่เฒ่าจอห์นก็แกะรอยตามไปได้อย่างง่ายดาย

ตามเบาะแสพวกนี้ไป ในที่สุดริชาร์ดก็มาถึงหุบเขาแห่งหนึ่ง

หุบเขาแห่งนี้มีพืชพรรณบางตา ริชาร์ดที่ซุ่มอยู่บนที่สูงมองเห็นโลเคนกำลังนั่งอยู่หน้ากองไฟได้อย่างชัดเจน

"ไอ้อ้วนนั่นเหมือนกำลังอ่านอะไรอยู่แฮะ" เอลลี่กระซิบ

ริชาร์ดก็เห็นเช่นกัน สิ่งที่อยู่ในมือโลเคนคือสมุดบันทึก

"เดี๋ยวผมจะบุกเข้าไปซึ่งๆ หน้า เอลลี่ คุณคอยใช้เวทมนตร์สกัดกั้นไม่ให้มันหนี เฒ่าจอห์น ลุงซ่อนตัวไว้ก่อน"

หลังจากวางแผนเสร็จ ริชาร์ดก็กระตุ้นสายเลือดอีกครั้ง เมื่อเกล็ดสีดำปกคลุมทั่วลำตัว เขาก็ร่ายเวทเก็บเสียงใส่ตัวเอง

เมื่อทุกอย่างพร้อม ริชาร์ดพุ่งออกจากป่าราวกับสายฟ้าสีดำ ถือดาบยักษ์ตรงดิ่งเข้าหาโลเคน

ภายใต้ผลของเวทเก็บเสียง การเคลื่อนไหวของริชาร์ดแทบจะไร้เสียง ส่วนโลเคนดูเหมือนจะจดจ่ออยู่กับสมุดบันทึกในมือจนไม่สังเกตเห็นความผิดปกติรอบตัว

ฉึก!

เลือดสาดกระเซ็น

ในวินาทีสุดท้าย โลเคนรู้ตัวและกลิ้งหลบไปด้านข้างอย่างทุลักทุเล แต่แผลฉกรรจ์ที่พาดผ่านแผ่นหลังก็ยังคงมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด

"แกยังไม่ตาย!" โลเคนตกตะลึงสุดขีด

"ไม่ตาย และตอนนี้ฉันจะมาเอาชีวิตหมาๆ ของแก"

ใบหน้าของริชาร์ดเย็นชา เขาตวัดดาบยักษ์ฟันขวางอีกครั้ง

คราวนี้โลเคนระวังตัว บาเรียล่องหนสองชั้นปรากฏขึ้นขวางหน้าคมดาบในพริบตา

บาเรียสนามพลังสองชั้น!

โลเคนมองริชาร์ดด้วยสายตาเหยียดหยาม

"คนโง่มีดีแค่ดวงแข็งจริงๆ เป็นถึงผู้ฝึกหัดพ่อมดแล้วยังใช้แต่ดาบอยู่อีก!"

แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมาคือสายตาเย้ยหยันจากริชาร์ด

ถ้าซาบันยังทำลายบาเรียสนามพลังได้ มีหรือริชาร์ดจะทำไม่ได้?

เสียงหวีดหวิวแหลมคมดังขึ้นจากปลายดาบที่ส่องประกายวาววับ บาเรียตรงหน้าโลเคนแตกกระจายในพริบตา นี่คือกระบวนท่าไม้ตายของดยุคเฮสเซียน... 'ดาบผ่าปีกอีกา' คมดาบความเร็วสูงที่ผ่าได้แม้กระทั่งเกราะเหล็กกล้า ในสนามรบ การโจมตีนี้มักจบลงด้วยการขาดสะบั้นทั้งคนและม้า

คมดาบวาดผ่านอากาศ และหัวก็กระเด็นหลุดจากบ่า

ดวงตาของโลเคนเบิกกว้าง เขาเต็มไปด้วยความสงสัยจนวาระสุดท้าย

ดาบของมันทำลายบาเรียสนามพลังสองชั้นได้ยังไงกัน!

เห็นริชาร์ดจัดการได้ราบรื่น เอลลี่และเฒ่าจอห์นก็ออกมาสมทบ

มองดูศพไร้หัวของโลเคน เอลลี่เริ่มร่ายคาถา พลังเวทปะทุขึ้น ไอสีดำสายหนึ่งไหลจากปลายนิ้วของเธอเข้าสู่ร่างของโลเคน

ครู่ต่อมา ศพของโลเคนแฟบลงอย่างรวดเร็วราวกับลูกโป่งรั่ว เหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกในพริบตา

"เสร็จแล้ว" เอลลี่มองดูศพอย่างตื่นเต้นปนประหม่า

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอใช้เวทมนตร์คำสาป เธอไม่รู้ว่าผลจะเป็นยังไง

ทันใดนั้น ก้อนนูนขนาดใหญ่ก็ปูดขึ้นมาบนศพที่แห้งเหี่ยว ครู่ต่อมา หนอนสีขาวขนาดเท่ากำปั้นก็เจาะออกมาจากก้อนนูนนั้น

"สำเร็จ!" เอลลี่ตะโกนอย่างดีใจ

"นั่นตัวอะไรน่ะ?" ริชาร์ดถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"หนอนคำสาป เป็นวัสดุร่ายเวทที่จำเป็นสำหรับคาถาสาปแช่งหลายบท" เอลลี่หยิบหนอนขึ้นมา ต่างจากหนอนทั่วไป หนอนตัวนี้นิ่งสนิททันทีที่อยู่ในมือเอลลี่ ไม่ดิ้นรนแม้แต่น้อย

"ตัวใหญ่ขนาดนี้ ถ้าเอาไปขายน่าจะได้สักห้าหินเวท"

"ขายได้ด้วยเหรอ?"

"แน่นอนสิ" เอลลี่กลอกตาใส่ริชาร์ด แล้วเก็บหนอนใส่ถุงข้างเอวอย่างระมัดระวัง "นอกจากใช้เป็นวัสดุสาปแช่งแล้ว เจ้านี่ยังใช้เป็นวัสดุสำหรับคาถาต้านคำสาปได้ด้วยนะ"

"อืม ก็ถือว่าเป็นของดี"

หลังจากการทดลองเวทมนตร์เสร็จสิ้น ริชาร์ดหยิบสมุดบันทึกที่โลเคนถืออยู่ขึ้นมาจากพื้น

หน้ากระดาษเหลืองกรอบ ขอบย่นเพราะความชื้น ดูเหมือนจะถูกทิ้งไว้กลางแจ้งมานานพอสมควร

บันทึกเขียนด้วยอักษรพ่อมด บางส่วนเลือนราง แต่ส่วนใหญ่อ่านได้ชัดเจน ช่วยประหยัดพลังจิตในการสกัดของริชาร์ดไปได้เยอะ

เอาจริงๆ ริชาร์ดก็ไม่มั่นใจว่าจะสกัดอะไรจากลายมือไก่เขี่ยแบบนี้ได้หรือเปล่า

พลิกดูไม่กี่หน้า ริชาร์ดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมคนกลุ่มนั้นถึงไล่ล่าโลเคน

"บันทึกของผู้ฝึกหัดระดับสูง? ของแบบนี้มาโผล่ที่เทือกเขาหินดำได้ยังไง?"

ด้วยความสงสัย ริชาร์ดเริ่มอ่านบันทึกอย่างละเอียดหน้ากองไฟ

10 กรกฎาคม ฝนตกหนัก

วันนี้อากาศแย่มาก ฝนตกไม่หยุดมาตั้งแต่วันซืน ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เห็ดคงขึ้นในห้องแน่

15 กรกฎาคม แดดออก

ฝนหยุดสักที วันนี้ร้านนวดเปิดใหม่ข้างตึกมืด เห็นเขาว่าช่วยคลายความเหนื่อยล้าทางจิตใจได้ ไม่รู้จริงไหม

พรุ่งนี้ไปลองดูดีกว่า

16 กรกฎาคม แดดออก

ร้านนวดบริการดีใช้ได้ ได้ยินว่าบริการพิเศษยิ่งเด็ดกว่า

พรุ่งนี้ลองดู

17 กรกฎาคม แดดออก

ไปร้านนวด

18 กรกฎาคม เมฆมาก

ไปร้านนวด

19 กรกฎาคม แดดออก

บ้าเอ๊ย นังตัวดีพวกนั้นกล้าดียังไงเอากำยานปลุกกำหนัดมาใช้แทนกำยานทำสมาธิ!

20 กรกฎาคม แดดออก

ไปร้านนวด

ริชาร์ดรีบพลิกข้ามไปหลายหน้า พบว่ามีแต่รีวิวร้านนวดของหมอนี่เต็มไปหมด

"บ้าจริง ขนาดเด็กวิศวะยังไม่ไปบ่อยขนาดนี้เลยมั้ง"

ข้ามเรื่องร้านนวดไป ในที่สุดริชาร์ดก็เจอเนื้อหาสำคัญ

เจ้าของบันทึกเล่มนี้เรียนเอกสายเวททำลายล้าง ในบันทึกมีไอเดียการดัดแปลงคาถาวงแหวนที่หนึ่ง 'มือเพลิง' รวมถึงผลการทดลองดัดแปลงด้วย

"พลังทำลายเพิ่มขึ้นหนึ่งระดับการใช้พลังงานลดลงหนึ่งในสิบ แค่การดัดแปลงนี้อย่างเดียว คืนนี้ก็คุ้มค่าเหนื่อยแล้ว" ริชาร์ดรู้สึกตื่นเต้น

'ระดับพลังงาน' เป็นหน่วยพื้นฐานในการวัดพลังทำลายของคาถาสายทำลายล้าง หนึ่งระดับพลังงานเทียบเท่ากับความแรงของกระสุนเวทมนตร์หนึ่งนัด อย่างไรก็ตาม เนื่องจากคาถาพ่อมดหลายบทไม่สามารถวัดเป็นพลังทำลายตรงๆ ได้ หน่วยนี้จึงนิยมใช้กันเฉพาะในสายเวททำลายล้างเท่านั้น

พลิกอ่านบันทึกต่อ

12 พฤษภาคม แดดออก

เหลือหินเวทก้อนเดียวแล้ว นังตัวดีพวกนั้นหลอกเอาหินเวทฉันไปกี่ก้อนกันเนี่ย?

13 พฤษภาคม เมฆมาก

คนในโถงภารกิจเยอะชะมัด เด็กใหม่พวกนี้ไม่ตั้งใจเรียนกันเลยหรือไง มาแย่งภารกิจทำไมกันนักหนา?

15 พฤษภาคม แดดออก

ในที่สุดก็เจอภารกิจดีๆ! เก็บสมุนไพรในเทือกเขาหินดำได้ค่าจ้างตั้งยี่สิบหินเวท แถมเบิกค่าเดินทางไปกลับได้ด้วย พวกนักเล่นแร่แปรธาตุนี่รวยจริง

19 พฤษภาคม ฝนปรอย

ฝนตกอีกแล้ว อยู่ในเทือกเขาหินดำมาทั้งวันยังหาอะไรไม่เจอเลยสักอย่าง มิน่าล่ะค่าจ้างถึงแพง

ถึงตรงนี้ จู่ๆ บันทึกก็ว่างเปล่าไปช่วงหนึ่ง

ริชาร์ดพลิกไปอีกไม่กี่หน้า ก็พบลายมือยุ่งเหยิงหลายบรรทัด บรรทัดสุดท้ายเขียนด้วยเลือด

"นั่นมันอะไร?! ดินถล่มนั่นปล่อยตัวประหลาดอะไรออกมา?!"

"ตาข่ายเหล็กมีชีวิต ของแบบนี้มาอยู่ที่เทือกเขาหินดำได้ยังไง?"

"โกเลมพิทักษ์! ฉันรู้แล้ว ฉันบุกรุกเข้ามาในห้องทดลองของพ่อมด! ของประหลาดพวกนั้นคือระบบป้องกันของพ่อมด!"

ห้องทดลองของพ่อมด!

หัวใจริชาร์ดเต้นแรง

ผลประโยชน์จากห้องทดลองของพ่อมดนั้นมหาศาล ตัวอย่างสิ่งมีชีวิตต่างๆ วัสดุการทดลองที่พ่อมดสะสมไว้ หรือแม้แต่อุปกรณ์ทดลอง ล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าสำหรับผู้ฝึกหัด

ริชาร์ดพลิกบันทึกต่อไป หลังจากหน้าว่างยาวเหยียด บรรทัดสุดท้ายของบันทึกที่เขียนด้วยนิ้วเปื้อนเลือดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

พ่อมดตายแล้ว!