บทที่ 22 ความบริสุทธิ์สูงลิ่ว

ริชาร์ดจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วค้นหาปรอทแดงที่สกัดไว้เมื่อหลายเดือนก่อนออกมาอย่างระมัดระวัง บรรจุลงในกล่องที่บุด้วยกระดาษขยำและฟางกันกระแทกอย่างแน่นหนา

ถ้าไอ้นี่ระเบิดขึ้นมา ริชาร์ดคงปางตายแน่

ริชาร์ดอุ้มกล่องเดินมาถึงหอคอยทมิฬส่วนกลาง ระหว่างทางผ่านห้องทดสอบตนเอง เขาจึงแวะเข้าไปเช็คสภาพร่างกายสักหน่อย

[ค่าพลังจิต?, ค่าความแข็งแกร่งร่างกาย 22, พลังเวท 176, ระดับ: ผู้ฝึกหัดมือใหม่]

"หือ? ทำไมค่าพลังจิตถึงเป็นเครื่องหมายคำถามล่ะ? ลูกแก้วพังหรือเปล่า?" ริชาร์ดตบๆ ลูกแก้ว นอกจากพลังจิตแล้ว ค่าพลังเวทของเขาก็ดูแปลกๆ ไปด้วย แต่คิดอีกที สายเลือดของนักเล่นแร่แปรธาตุสายเลือดล้วนมาจากสัตว์อสูรเวทมนตร์ ซึ่งมีพลังเวทในตัวอยู่แล้ว ค่าพลังเวทจะเพิ่มขึ้นบ้างก็คงไม่แปลก

กว่าริชาร์ดจะมาถึงชั้นห้าสิบหก เหงื่อก็ท่วมตัว

การถือระเบิดเดินไปมา ถ้าบอกว่าไม่ตื่นเต้นก็คงโกหก

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

ริชาร์ดเคาะประตูห้องที่อยู่ใกล้ที่สุด

แกร๊ก

"มาทำอะไร?"

ผู้ฝึกหัดคนหนึ่งเปิดประตูออกมา เขาเป็นชายวัยกลางคน รูปร่างท้วม ตาหยี จมูกงุ้ม และหน้าผากเถิกเป็นมันวาวสะท้อนแสงโคมไฟเวทมนตร์

"รุ่นพี่ครับ ผมมาส่งภารกิจ"

ริชาร์ดยื่นกล่องให้ผู้ฝึกหัดวัยกลางคนอย่างระมัดระวัง

"ส่งภารกิจ? ภารกิจไหน?"

ชายวัยกลางคนยื่นมือออกไปรับ แต่พอเห็นริชาร์ดเหงื่อท่วมตัวและทำท่าทางระแวดระวัง จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว

คงไม่ใช่ปรอทแดงหรอกนะ?

มีไอ้บ้าที่ไหนสกัดมันได้จริงๆ ด้วยเหรอ!

"เชิญเข้ามา เชิญเข้ามา ระวังกล่องนั่นด้วยล่ะ ปรอทแดงอานุภาพร้ายแรงนะ"

ชายวัยกลางคนถอยกรูด เปิดประตูห้องกว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยไม่มีท่าทีจะรับกล่องไปถือเองแม้แต่น้อย

ริชาร์ดวางปรอทแดงลงในที่ปลอดภัยแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ไอ้น้อง นายใจเด็ดมากนะที่กล้าถือปรอทแดงมาด้วยตัวเองแบบนี้"

ชายวัยกลางคนนั่งลงบนเก้าอี้ ปาดเหงื่อบนหน้าผาก

"ผมควรเรียกพี่ว่าอะไรดีครับ?"

"ชัคส์ แล้วนายล่ะ?"

"ริชาร์ดครับ"

หลังจากทักทายพอเป็นพิธี ชัคส์เดินไปที่หน้าต่างแล้วผิวปากเรียกสองสามครั้ง ไม่กี่วินาทีต่อมา นกฮูกขนาดปกติก็บินเข้ามาในห้อง

"ศิษย์พี่หญิง ปรอทแดงที่พี่สั่งมาถึงแล้วนะ" ชัคส์พูดกับนกฮูก

ริชาร์ดมองด้วยความสงสัย "พี่ชัคส์ครับ นั่นคืออะไรเหรอ?"

ชัคส์โบกมือ "ทริคเล็กน้อยน่ะ ก็แค่ใช้วิชาควบคุมสัตว์ส่งสาร"

พูดจบ เขาก็ปล่อยนกฮูกไปแล้วกลับมานั่งที่เดิม

"พี่ชัคส์ครับ เมื่อกี้พี่พูดถึงศิษย์พี่หญิง... ปรอทแดงนี่ไม่ใช่อาจารย์โจลอร์ดเป็นคนสั่งเหรอครับ?" ริชาร์ดจำคำพูดของชัคส์ได้ ซึ่งบ่งบอกว่าภารกิจนี้ไม่ได้มาจากโจลอร์ดโดยตรง

"เฮอะ อาจารย์แกวิจัยเรื่องคิเมร่า ไม่ต้องการของพรรค์นี้หรอก" ชัคส์ปาดเหงื่ออีกรอบ "ภารกิจปรอทแดงนี่ แอนนาเป็นคนออกโดยใช้อ้างชื่ออาจารย์ต่างหาก"

"แล้วภารกิจนี้จะนับเป็น...?"

"นับสิ ถ้านายอยากเป็นศิษย์อาจารย์ ภารกิจนี้นับแน่นอน"

มองดูริชาร์ดที่ทำหน้างงๆ ความคิดไร้สาระบางอย่างก็ผุดขึ้นในหัวชัคส์

'หมอนี่ต้องเคยสกัดพลาดมาแล้วแน่ๆ'

'การสกัดปรอทแดงจะไม่พลาดได้ยังไง?'

"เอ่อ... ริชาร์ด นายใช้เวลาสกัดนานแค่ไหนเนี่ย?" ชัคส์ถามหยั่งเชิง

"อ้อ ราวๆ สามเดือนครับ การสกัดปรอทแดงค่อนข้างอันตราย แล้วผมก็พลาดไปสองสามครั้ง เลยช้าหน่อย" ริชาร์ดโกหกหน้าตาย

"ดีแล้ว ดีแล้ว ดูจากความสามารถ นายคงเป็นเด็กใหม่สินะ ฉันนึกว่าเจออัจฉริยะเล่นแร่แปรธาตุในตำนานซะแล้ว" ชัคส์ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วยิ้ม "ขนาดระดับอาจารย์ยังสกัดพลาดบ้างเลย ความยากของมันเกินขีดจำกัดไปแล้ว"

ได้ยินแบบนี้ ริชาร์ดรู้สึกว่าการตัดสินใจส่งงานภายในสามเดือนของเขาถูกต้องที่สุด

ขนาดพ่อมดยังพลาด นับประสาอะไรกับผู้ฝึกหัด

ทั้งสองคุยสัพเพเหระกันต่อ แม้หน้าตาจะดูเหมือนลุงแก่ๆ แต่มันสมองและความสามารถของชัคส์ใกล้เคียงกับผู้ฝึกหัดระดับสูงแล้ว และเขาก็เป็นศิษย์อย่างเป็นทางการของโจลอร์ดด้วย

เมื่อคุ้นเคยกันมากขึ้น ริชาร์ดก็เริ่มถามเรื่องการเป็นศิษย์โจลอร์ด

"ศิษย์พี่ ผมได้ยินมาว่าคนที่มาเป็นศิษย์อาจารย์โจลอร์ด ส่วนใหญ่โดนส่งไปโรงงานนรกเหรอครับ?" ริชาร์ดแย็บถาม

ได้ยินดังนั้น ชัคส์ก็โบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจ

"อย่าไปฟังข่าวลือพวกนั้น ที่ว่าศิษย์อาจารย์โดนส่งไปทำงานโรงงานแล้วไม่ได้เรียนรู้อะไรเลยน่ะ"

"จะบอกให้นะ การดูแลศิษย์ของอาจารย์เราเนี่ยถือว่าดีที่สุดในสถาบันแล้ว ขอแค่ได้เป็นศิษย์ นายจะได้เบี้ยเลี้ยงอย่างน้อยห้าหินเวทต่อเดือน"

"นี่ไม่รวมค่าแรงในโรงงานนะ"

"ถ้าไปทำในโรงงาน พอชำนาญแล้ว เดือนหนึ่งได้สิบถึงยี่สิบหินเวทเป็นเรื่องปกติเลย"

"แบบนี้ไม่ดีกว่าพวกเด็กใหม่อย่างนายที่ต้องไปรับจ้างทำภารกิจงกๆ เหรอ?"

พูดจบ ชัคส์ก็ดึงขวดเหล็กแบนๆ ออกมาจากใต้โต๊ะแล้วกระดกไปสองอึก

"ยิ่งไปกว่านั้น นายลองไปดูอาจารย์คนอื่นสิ เอาลูกศิษย์ไปทดลองยาบ้าง ทดลองเวทมนตร์บ้าง ฉันเห็นมากับตาตัวเองเลย"

"แต่อาจารย์เรานอกจากจะไม่เอาศิษย์ไปทดลองแล้ว ยังแจกหินเวทให้ใช้อีก! จะหาที่ไหนดีกว่านี้ได้อีก?"

ริชาร์ดยิ่งฟังยิ่งรู้สึกทะแม่งๆ ทำไมฟังดูเหมือนพวกขายตรงชอบกล?

ถ้าโจลอร์ดดีขนาดนั้นจริง ป่านนี้ผู้ฝึกหัดคงแห่กันมาแย่งเป็นศิษย์หัวบันไดไม่แห้งแล้วมั้ง

แต่ก่อนที่ริชาร์ดจะได้พูดอะไร ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกเสียงดังปัง

"ชัคส์ ไหนของที่ส่งมา?"

ริชาร์ดหันไปมอง และพบว่าเป็นแอนนา คนที่สอนเขาในคาบแรกนั่นเอง

พอเห็นแอนนา ชัคส์รีบซ่อนขวดเหล้า แล้วดีดตัวลุกขึ้นวิ่งแจ้นไปหาแอนนาด้วยท่าทีประจบประแจง:

"ศิษย์พี่หญิง ศิษย์พี่หญิง ปรอทแดงอยู่นั่นครับ อย่าเสียงดังไป เดี๋ยวปรอทแดงจะระเบิดเอานะครับ"

แอนนาปรายตามองชัคส์ มองกล่อง แล้วหันมามองริชาร์ดที่ยืนอยู่ข้างๆ

"นายเป็นคนสกัดเหรอ?"

"ครับ ผมสกัดเอง"

เมื่อยืนยันตัวตนแล้ว แอนนาก็เดินตรงไปที่กล่องใส่ปรอทแดง แล้วเปิดมันออกอย่างเบามือที่สุด

"หืม?"

เมื่อเปิดกล่อง สิ่งแรกที่แอนนาเห็นคือขวดแก้วสีชา

แม้ผู้ฝึกหัดหลายคนจะรู้ว่าปรอทต้องเก็บให้พ้นแสง แต่ตัวเธอเองกว่าจะนึกออกว่าต้องใช้ขวดสีชาก็ตอนที่อาจารย์บอก

ก่อนหน้านั้น เธอไม่เคยเห็นใครใช้มาก่อน

"ขวดสีชา เก็บรายละเอียดได้ดีนี่" แอนนาเอ่ยชม

ได้ยินแอนนาชม ชัคส์ตาแทบถลนออกจากเบ้า

ศิษย์พี่แอนนาชมคน!

แอนนาคือศิษย์เอกที่โดดเด่นที่สุดของอาจารย์โจลอร์ดในรอบพันปี ปกติอย่าว่าแต่ชมเลย แค่ไม่โดนเธอด่าเวลาเจอกันก็นับว่าโชคดีถมถึดแล้ว

ส่วนเรื่องชมคนนี่... ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์

"มันต้องเก็บให้พ้นแสง ผมเลยหาขวดสีชามาใส่น่ะครับ" ริชาร์ดตอบแบ่งรับแบ่งสู้

เมื่อเปิดฝาขวด กลิ่นหอมเฉพาะตัวจากการระเหยของปรอทแดงก็ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องทันที

ริชาร์ดยกมือปิดปากและจมูกตามสัญชาตญาณ แต่แอนนากลับโบกมือเบาๆ สายลมพัดเอากลิ่นในห้องออกไปทางหน้าต่าง

"ชัคส์ เป็นถึงลูกศิษย์อาจารย์แท้ๆ ขนาดมือสมัครเล่นยังรู้ว่าต้องปิดจมูก แต่นายกลับยืนบื้อเป็นไอ้โง่อยู่ได้" แอนนาตวาดใส่ชัคส์จนเขาตัวสั่นงันงก

หลังจากดุชัคส์เสร็จ ปลายนิ้วของแอนนาก็เรืองแสงสีฟ้าอ่อน เส้นด้ายเวทมนตร์ยืดออกมาจากปลายนิ้วแล้วมุดลงไปในขวดอย่างคล่องแคล่ว ครู่ต่อมา หยดปรอทแดงสีสันแปลกตาก็ถูกดึงออกมา

"สีแบบนี้..."

แอนนาจ้องมองสีของปรอทแดง แววตาไหวระริกด้วยความไม่แน่ใจ

สีสันแบบนี้... ความแวววาวแบบนี้... นี่มันปรอทแดงของแท้ และมีความบริสุทธิ์สูงลิ่ว

แอนนาอดไม่ได้ที่จะกระตุ้นปรอทแดง ปัง! ปรอทแดงระเบิดทันทีเมื่อได้รับพลังเวท สร้างคลื่นกระแทกเบาๆ ในห้อง

"นายสกัดสิ่งนี้เองจริงๆ เหรอ?" แอนนาหันกลับมาถาม

"ครับ ผมสกัดเอง" ริชาร์ดตอบ

"นายชื่ออะไร? มีอาจารย์หรือยัง?"

"ผมชื่อริชาร์ดครับ ยังไม่มีอาจารย์"

"ดี"

ฟังจบ แอนนาก็ปิดฝาขวด แล้วเดินตรงเข้ามาหาริชาร์ด

ริชาร์ดเริ่มสับสน หรือว่าระบบเตาหลอมจะผลิตปรอทแดงปลอมออกมา? ผู้หญิงคนนี้คิดว่าเขาเป็นพวกต้มตุ๋นเหรอ? แล้วที่ถามว่ามีอาจารย์หรือยัง คือจะเช็คว่ามีแบ็คดีหรือเปล่างั้นสิ?

ริชาร์ดเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าพื้นที่เหนือชั้นห้าสิบของหอคอยทมิฬคืออาณาเขตของพ่อมด ซึ่งไม่มีผู้ตรวจการของสถาบันคอยสอดส่อง

หมายความว่าถ้าแอนนาฆ่าเขาตรงนี้ ก็จะไม่มีใครรู้เห็น

ชั่วขณะหนึ่ง สมองของริชาร์ดว่างเปล่า เขาเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

"เอ่อ รุ่นพี่แอนนาครับ" เมื่อจนตรอกและมองไม่เห็นทางหนี ริชาร์ดตัดสินใจทำใจดีสู้เสือ "รุ่นพี่ต้องการอะไรก็บอกมาตรงๆ เถอะครับ"

แอนนาที่สูงเกือบ 180 เซนติเมตร ก้มมองริชาร์ด เธอวางมือทั้งสองข้างลงบนไหล่ของเขา แล้วพูดเสียงหนักแน่น:

"ในเมื่อยังไม่มีอาจารย์ งั้นนายมาเข้าสำนักเล่นแร่แปรธาตุของเราไหม?"