บทที่ 11 สัตว์อสูรเวทมนตร์: แพะปีศาจเจ็ดหัว
บทที่ 11 สัตว์อสูรเวทมนตร์: แพะปีศาจเจ็ดหัว
"โฮก!"
ห่างจากริชาร์ดไปเพียงไม่กี่กิโลเมตร สัตว์ประหลาดรูปร่างประหลาดกำลังไล่ล่ากลุ่มผู้ฝึกหัดพ่อมด
"ตัวบ้าอะไรเนี่ย?!" ผู้ฝึกหัดพ่อมดคนหนึ่งตะโกนด้วยความตื่นตระหนก เขาเพิ่งนั่งพักอยู่ในป่าอย่างสบายใจ จู่ๆ ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งวิ่งหน้าตั้งมาหาเขา โดยมีสัตว์ประหลาดวิ่งไล่ตามมาติดๆ
"เจ้าโง่เอ๊ย! นี่มันสัตว์อสูรเวทมนตร์ที่ทางสถาบันปล่อยไว้ในสนามสอบไงเล่า!" ผู้ฝึกหัดอีกคนตะโกนตอบ
ก่อนจะมาเป็นผู้ฝึกหัด คำว่า 'สัตว์อสูรเวทมนตร์' เป็นเพียงคำศัพท์ในตำนานเท่านั้น
ตำนานเล่าว่าสัตว์ประหลาดสารพัดชนิดก่ออาชญากรรมเลวร้ายและคร่าชีวิตผู้คนไปนับไม่ถ้วน แต่สุดท้ายพวกมันก็ถูกเหล่าอัศวินสังหารและกลายเป็นรางวัลแห่งชัยชนะของวีรบุรุษ
แต่เมื่อสัตว์ประหลาดเหล่านี้ก้าวออกมาจากตำนานสู่ความเป็นจริง ผู้คนถึงได้ตระหนักว่าตำนานนั้นเหลวไหลสิ้นดี
สัตว์ประหลาดร่างมหึมาตัวนี้ สูงถึงไหล่กว่าสองเมตร ลำตัวยาวกว่าสี่เมตร มีเจ็ดหัวและแปดขา ลำพังแค่น้ำหนักตัวและแรงปะทะของมันก็สามารถฆ่ากองทหารอัศวินได้ทั้งกอง
ที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าคือ นอกจากหัวแพะตรงกลางแล้ว อีกหกหัวที่เหลือของมันดูเหมือนถูกใครบางคนเย็บติดเข้ามา
มันคือสัตว์ประหลาดที่มนุษย์สร้างขึ้น
หัวที่ถูกเย็บติดแผดเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง พ่นกรดและเปลวไฟออกมาเป็นระยะ บางครั้งก็ก้มลงกลืนกินผู้ฝึกหัดที่โชคร้ายเข้าไปทั้งตัว
เหล่าผู้ฝึกหัดพยายามร่ายเวทมนตร์ตอบโต้บ้าง แต่ด้วยความตื่นตระหนก คาถาบางบทก็พลาดเป้า ส่วนที่โดนก็เบาหวิวจนทำได้แค่รอยขีดข่วนเล็กๆ บนผิวหนาของสัตว์อสูร
แขนขาขาดกระเด็น เลือดสาดกระเซ็น เสียงกรีดร้องและโหยหวนดังก้อง
ป่าทั้งป่ากลายเป็นนรกบนดิน
...
ภายในหอคอยทมิฬส่วนกลางของสถาบันพ่อมดหอคอยทมิฬ พ่อมดสองคนกำลังจ้องมองลูกแก้วสื่อสารตรงหน้า
ลูกแก้วกำลังถ่ายทอดสดภาพเหตุการณ์ที่แพะปีศาจเจ็ดหัวกำลังอาละวาด
"ท่านรองคณบดี สัตว์อสูรเวทมนตร์ที่ปล่อยไปคราวนี้ได้ผลดีทีเดียวนะครับ? ผมสร้างพวกนี้มากับมือ รับประกันคุณภาพแน่นอน" พ่อมดคนหนึ่งพูดอย่างภูมิใจ
ข้างๆ ลูกแก้ว อเล็กซ์ ซึ่งรับหน้าที่เป็นผู้คุมสอบ เงยหน้าขึ้นมองพลางขยับแว่นตา
"โจลอร์ด นายสร้างเองกับมืองั้นเหรอ? คนขี้เกียจอย่างนายเนี่ยนะจะลงมือทำของแบบนี้?"
พ่อมดที่ชื่อโจลอร์ดถึงกับชะงัก
"ทำไมเงียบไปล่ะ?" อเล็กซ์มองโจลอร์ดด้วยรอยยิ้ม "ถ้านายหาหลักฐานมายืนยันได้ว่านี่ไม่ใช่ฝีมือลูกศิษย์นาย ฉันยอมเป็นหมากให้นายใช้ในสงครามระหว่างมิติครั้งหน้าเลยเอ้า"
"ถ้าได้พ่อมดวงแหวนที่สามไปเป็นหมาก รับรองว่านายรวยเละแน่ในสงครามครั้งหน้า"
"อะแฮ่ม ท่านรองฯ ดูสัตว์อสูรต่อเถอะครับ" โจลอร์ดกระแอมสองที เปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย
"ว่าแต่ ทำไมท่านคณบดีถึงจู่ๆ ก็เปลี่ยนรูปแบบการสอบปีนี้ล่ะครับ? ถึงคราวที่แล้วเราจะเสียหายไปบ้าง แต่กำไรที่ได้ก็คุ้มค่า ไม่เห็นจำเป็นต้องรีบรับสมัครพ่อมดเพิ่มขนาดนี้เลย"
รองคณบดีอเล็กซ์ส่ายหน้า "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"
แม้เขาจะเป็นรองคณบดี แต่เขาก็ไม่เห็นด้วยกับคณบดีในเรื่องนี้ มาตรฐานการจบการศึกษาของสถาบันพ่อมดหอคอยทมิฬคือ 'น้อยแต่มาก' คุณภาพต้องมาก่อนปริมาณ ความเป็นเลิศของพ่อมดคือนโยบายหลักที่ทำให้สถาบันซึ่งก่อตั้งมาไม่ถึงหนึ่งยุคสมัย สามารถยืนหยัดและพัฒนาได้อย่างรวดเร็ว
"แต่ในเมื่อท่านคณบดีตัดสินใจแบบนี้ ท่านก็คงมีเหตุผลของท่าน ท่านเป็นถึงมหาจอมเวทวงแหวนที่สี่ สามารถรับสารโดยตรงจากสภาแห่งสัจธรรม"
"พ่อมดผู้น้อยอย่างพวกเราแค่ทำตามคำสั่งเงียบๆ ก็พอ"
...
เสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทำลายแผนการทำสมาธิของริชาร์ดจนพังยับเยิน
เขาปีนขึ้นไปบนต้นไม้สูง หวังจะอาศัยแสงจันทร์ส่องดูเหตุการณ์ในระยะไกล แต่ยังไม่ทันถึงยอดไม้ แสงสว่างจ้าก็ระเบิดขึ้นในป่าใกล้ๆ
ตูม!
เสียงระเบิดดังกึกก้องจนริชาร์ดที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตรยังหูอื้อ
"ดูเหมือนจะมีคนใช้ไอเทมเวทมนตร์รุนแรงแฮะ สัตว์ประหลาดนั่นน่าจะเสร็จไปแล้วมั้ง"
ริชาร์ดกระโดดลงจากต้นไม้ ตั้งใจจะทำสมาธิต่อ
แต่ดูเหมือนวันนี้โชคชะตาจะไม่เข้าข้างเขา ไม่นานหลังจากกระโดดลงมา เสียงคำรามโหยหวนเหมือนผีเปรตก็ดังขึ้นอีกครั้ง
และฟังดูเหมือนมันกำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
"จะหาความสงบสักหน่อยก็ไม่ได้เลยหรือไง"
ริชาร์ดขมวดคิ้ว แล้วร่ายเวทตัวเบาและเวทเก็บเสียงใส่ตัวเองทันที
เวทเก็บเสียงอาจไม่ค่อยมีประโยชน์กับริชาร์ดในตอนกลางวัน แต่ในแสงสลัวยามค่ำคืน คาถาวงแหวนที่ศูนย์บทนี้แทบจะทำให้เขาล่องหนได้เลย
เมื่อร่ายเวทเสร็จ ริชาร์ดก็มุดเข้าไปซ่อนตัวในพุ่มไม้
เขาไม่มีความคิดจะออกไปกู้สถานการณ์หรือทำตัวเป็นฮีโร่ แม้สัตว์อสูรจะบาดเจ็บจากไอเทมเวทมนตร์ แต่คงยังมีผู้รอดชีวิตหลงเหลืออยู่ ตราบใดที่เขาเล่นเพลย์เซฟ เขาก็ผ่านการสอบเข้าได้แน่นอน ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อแลกกับไอเทมเวทมนตร์
ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!
เสียงฝีเท้าหนักๆ ของสัตว์ประหลาดใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ยิ่งทำให้ริชาร์ดตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะซ่อนตัวให้มิด
ดูจากเสียงแล้วน่าจะเป็นสัตว์ร้ายขนาดยักษ์ ถ้าโจมตีทีเดียวไม่ตาย เขาคงลำบากแน่
"โฮก!"
แพะปีศาจเจ็ดหัวพุ่งทะลุป่าออกมา ร่างกายที่เคยมีเจ็ดหัว ตอนนี้เหลือเพียงสามหัว ส่วนอีกสี่หัวที่เหลือดูเหมือนโดนระเบิดเละเทะ มีรอยไหม้เกรียม
"นี่คือสัตว์อสูรเวทมนตร์เหรอ? ดูเหมือนหนูทดลองมากกว่าแฮะ"
เมื่อสังเกตรอยเย็บหนาเตอะใต้หัวแพะปีศาจ ข้อสันนิษฐานหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัว
สัตว์ประหลาดตัวนี้อาจเป็นแค่การทดลองของพ่อมด หรืออาจเป็นแค่ผลงานของผู้ฝึกหัดพ่อมดบางคนด้วยซ้ำ!
ถ้าสิ่งนี้มนุษย์สร้างขึ้น งั้นเขาก็สามารถสกัดขั้นตอนการสร้างมันได้ด้วยระบบเตาหลอมสิ?
ถ้าทำได้ เขาก็จะสร้างสัตว์ประหลาดแบบนี้ได้เหมือนกันเหรอ?
ความโลภแล่นพล่านในใจริชาร์ด แต่เหตุผลก็ฉุดรั้งเขาไว้ทันที
"อย่าหาเรื่องใส่ตัวดีกว่า ผ่านการสอบให้ได้ก่อน"
ริชาร์ดข่มความโลภลง ตั้งใจจะรอให้สัตว์ประหลาดจากไป แต่จังหวะนั้นเอง หนึ่งในหัวที่เหลืออยู่ซึ่งเป็นหัวหมาป่า จู่ๆ ก็กระตุกสองที
จมูกของหมาป่าไวต่อกลิ่นกว่ามนุษย์เป็นแสนเท่า แม้แต่ในป่าดงดิบที่กลิ่นตีกันมั่ว กลิ่นมนุษย์ของริชาร์ดก็ชัดเจนแจ่มแจ้งเหมือนดวงอาทิตย์
"บรู๊ววว"
หัวหมาป่าหอนโหยหวน พยายามหันมาทางริชาร์ด
"โดนเจอตัวแล้ว!"
หัวใจริชาร์ดเต้นแรง เขารีบควักหินเวทก้อนใหม่ออกมาเปลี่ยนใส่แหวนลิ่มน้ำแข็งทันที
หินเวทก้อนเดิมเหลือพลังงานแค่หนึ่งในห้า สัตว์ประหลาดตัวนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะจัดการได้ด้วยลิ่มน้ำแข็งดอกเดียวแน่
กุบกับ กุบกับ กุบกับ!
เมื่อเจอตัวมนุษย์ แพะปีศาจเจ็ดหัวก็พุ่งตรงหาริชาร์ดทันที เลือดเนื้อของมนุษย์คืออาหารอันโอชะและยาวิเศษสำหรับมัน
แพะปีศาจตะบึงควบมาอย่างบ้าคลั่ง
กีบเท้าของมันใหญ่เท่าชามข้าว เสียงคำรามดังกึกก้องปานฟ้าผ่า ดินหินและหญ้าปลิวว่อนใต้ฝีเท้า กิ่งไม้แห้งและใบไม้ร่วงปลิวว่อนตามแรงลม
มันเปรียบดั่งม้าสวรรค์แปดขาในตำนานที่ไม่มีสิ่งใดหยุดยั้งได้
แต่แล้วด้วยเสียง "ตูม" สนั่นหวั่นไหว แพะปีศาจก็เสียหลักล้มครืนลงกับพื้น ร่างมหึมาไถลไปกับพื้นดินเหมือนรถแทรกเตอร์
ลิ่มน้ำแข็งสองดอก ยาวหนึ่งเมตรและหนาเท่าแขน ปักตรึงขาหน้าสองข้างของมันจนขาดสะบั้น
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก...
ริชาร์ดกุมหน้าอก หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบด้วยฤทธิ์อะดรีนาลีน เลือดลมสูบฉีดพล่านไปทั่วร่าง
ถ้าเขาช้าไปแค่วินาทีเดียว ป่านนี้คงได้ไปนอนคุยกับรากมะม่วงในท้องแพะปีศาจแล้ว
นี่ขนาดเป็นสัตว์ประหลาดบาดเจ็บสาหัส ริชาร์ดจินตนาการไม่ออกเลยว่าถ้ามันอยู่ในสภาพสมบูรณ์จะน่ากลัวขนาดไหน
ริชาร์ดตั้งสติแล้วยิงลิ่มน้ำแข็งซ้ำไปอีกดอก เจาะกะโหลกหัวแพะตรงกลางที่กำลังพยายามจะลุกขึ้น... ซึ่งเป็นหัวเดียวที่ไม่ได้ถูกเย็บติด
แพะปีศาจกระตุกอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็นิ่งสนิท
"ตายสักที"
ริชาร์ดก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง เมื่อแน่ใจว่ามันตายสนิทแล้วจึงเอามือวางบนซาก
แต่ผลลัพธ์ก็น่าผิดหวัง
ระบบเตาหลอมไม่มีปฏิกิริยาใดๆ กับซากสัตว์ประหลาด
"ฉันเข้าใจผิดเหรอ?"
ริชาร์ดขมวดคิ้วเล็กน้อย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วชักกริชเวทมนตร์ออกมาจากเอว ผ่าท้องแพะปีศาจ
ด้วยการเสริมพลังเวท กริชคมกริบผ่าท้องหนาๆ ของมันได้อย่างง่ายดาย
ทันทีที่ท้องถูกเปิดออก เลือดเหม็นเน่ากองโตก็ทะลักออกมา
อวัยวะภายในและต่อมต่างๆ ของแพะปีศาจกำลังเน่าเปื่อยด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เขามองดูเลือดสีดำข้นคลั่กส่งกลิ่นเหม็น แล้วกัดฟันล้วงมือเข้าไปควานหาของข้างในโดยไม่ลังเล
เมื่อสัมผัสโดนบางอย่างที่ยังเต้นตุบๆ ระบบเตาหลอมก็สั่นสะเทือนในที่สุด
[วัตถุดิบ: แกนอสูรสังเคราะห์ระดับต่ำ]
[เทคนิคการกลั่น: การสร้างแกนอสูรสังเคราะห์ระดับต่ำ]
[ต้นทุนการกลั่น: 15 แต้มวิญญาณ]
[ยืนยันการกลั่นหรือไม่]