บทที่ 9 รองคณบดีอเล็กซ์

"เรือเหาะ เตรียมตัวลงจอด! ห้ามผู้ฝึกหัดทุกคนทำกิจกรรมภายในห้องพัก"

"ย้ำ"

"เรือเหาะ เตรียมตัวลงจอด! ห้ามผู้ฝึกหัดทุกคนทำกิจกรรมภายในห้องพัก"

เสียงแปร่งหูของหุ่นเชิดส่งอาหารดังสะท้อนไปทั่วเรือเหาะ หลังจากการเดินทางเกือบหนึ่งเดือน กลุ่มผู้ฝึกหัดก็มาถึงปลายทางของการเดินทางเสียที... สถาบันพ่อมดหอคอยทมิฬ

ริชาร์ดนั่งเงียบๆ บนเตียง สิบวันแห่งการฟื้นฟูทำให้พลังเวทของเขากลับมาเต็มเปี่ยม ในช่วงเวลาสิบวันเดียวกัน เอลลี่ก็สร้างวงจรมานาหมุนวนสำเร็จและเรียนรู้คาถาวงแหวนที่ศูนย์ได้ครบทุกบท

การที่เควินเข้ามาทาบทามทำให้พวกเขาตระหนักว่า หากคิดจะฉายเดี่ยว พวกเขาจะเสียเปรียบอย่างมากในการสอบครั้งนี้

ดังนั้น เมื่อเอลลี่สร้างวงจรมานาหมุนวนเสร็จ ทั้งสองจึงตกลงจับมือเป็นพันธมิตรเพื่อป้องกันตัวเอง

"ริชาร์ด เดี๋ยวเราต้องทำยังไงกันดี?" เอลลี่นั่งอยู่บนเตียง กำถุงที่พ่อมดมอบให้ไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

การต่อสู้เสี่ยงตายที่กำลังจะเกิดขึ้นทำให้เด็กสาวที่ไม่เคยแม้แต่จะฆ่าไก่รู้สึกหวาดกลัวจับใจ

แม้ว่าตอนนี้เธอจะเป็นผู้ฝึกหัดพ่อมดแล้วก็ตาม

"จะทำอะไรได้ ก็ต้องฆ่าคนไง"

น้ำเสียงของริชาร์ดผ่อนคลายมาก ราวกับว่าการต่อสู้เบื้องหน้าเป็นแค่การไปกินข้าวที่ร้านอาหาร

ครืน!

สิ้นเสียงริชาร์ด ทั้งสองสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของห้องพัก พร้อมกับเสียงดังสนั่นของการลงจอดที่ดังมาถึงหู

"เรือเหาะลงจอดแล้ว ผู้ฝึกหัดทุกคนโปรดนำสัมภาระติดตัวและลงจากเรือตามลำดับ"

ริชาร์ดและเอลลี่หยิบข้าวของเดินออกจากห้อง ทั้งสองเดินตามคำสั่งของพ่อมดผู้รับสมัครเข้าแถวและเดินออกจากห้องโดยสารทีละคน ขณะเดินผ่านทางออก พ่อมดโครงกระดูกผู้แจกถุงสัมภาระได้มอบถุงใส่หลอดทดลองให้แต่ละคน ในถุงบรรจุหลอดทดลองที่มีของเหลวสีเขียวมรกตอยู่เกินครึ่งหลอด

'นี่คงเป็นโพชั่นสารอาหารสินะ' ริชาร์ดคิดในใจ

ภายนอกเรือเหาะคือลานกว้างท่ามกลางแสงสลัว เรือเหาะเวทมนตร์หลายสิบจัดจอดเรียงรายอย่างเป็นระเบียบอยู่กลางอากาศ ร่างมหึมาของพวกมันบดบังแสงอาทิตย์จนมิด ภายใต้เงาของเรือเหาะ ผู้ฝึกหัดนับหมื่นยืนเข้าแถวเป็นกระบวนทัพสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่

ริชาร์ดเดินตามกลุ่มเข้าไปในแถว เหนือกระบวนทัพ พ่อมดเคราขาวสวมชุดคลุมสีดำและแว่นตา ลอยตัวอยู่นิ่งๆ กลางอากาศ

"เรือเหาะรุ่นเซปเปลินหมายเลข 050 มาถึงแล้ว ผู้ฝึกหัดที่รับสมัครมาจำนวน 198 คน"

เทย์เลอร์ หัวหน้าทีม โค้งคำนับรายงานไปยังท้องฟ้า หลังจากพ่อมดที่ลอยตัวอยู่พยักหน้าเล็กน้อย เทย์เลอร์ก็ถอยฉากออกไปอย่างเงียบเชียบ

"เงียบ"

เสียงของพ่อมดที่ลอยอยู่ไม่ได้ดังมาก แต่กลับส่งไปถึงหูผู้ฝึกหัดทุกคน

เมื่อริชาร์ดมองไปยังพ่อมดผู้นั้น ความหวาดกลัวลึกๆ ก็กัดกินหัวใจทันที

แม้พ่อมดคนนี้จะไม่ได้แผ่รังสีอำมหิตใดๆ ออกมา แต่เขารู้สึกได้ว่าคนคนนี้เป็นตัวตนที่แตกต่างจากพวกพ่อมดรับสมัครอย่างสิ้นเชิง

นี่หรือคือพ่อมดที่แท้จริง?

"ยินดีต้อนรับสู่การสอบเข้าครั้งที่ 432 ของสถาบันพ่อมดหอคอยทมิฬ ฉันคือรองคณบดี อเล็กซ์ และเป็นผู้คุมสอบของพวกเธอในการสอบครั้งนี้"

"การสอบครั้งนี้จะแบ่งออกเป็นสิบสนามสอบ สนามสอบละหนึ่งพันคน ในแต่ละสนามจะมีสัตว์อสูรเวทมนตร์สิบตัว แต่ละตัวพกไอเทมเวทมนตร์ที่ทางสถาบันเตรียมไว้ ผู้ฝึกหัดที่มีความสามารถเพียงพอสามารถออกล่าพวกมันได้ตามอัธยาศัย"

"กฎระเบียบอื่นๆ เกี่ยวกับการสอบอยู่ในคู่มือการรับสมัครหน้า 32 ผู้ฝึกหัดคนใดยังไม่ได้อ่าน ก็ไปหาอ่านเอาเอง"

"เอาล่ะ เริ่มการสอบได้"

พูดจบ รองคณบดีอเล็กซ์ก็สะบัดมือ ลำแสงปรากฏขึ้นใต้กระบวนทัพผู้ฝึกหัด ลำแสงเหล่านั้นถักทอประสานกันจนดูเหมือนรูปทรงเรขาคณิตอันซับซ้อน

เมื่อริชาร์ดมองแสงใต้เท้า ความตื่นตระหนกก็แล่นพล่านในใจ

การสอบนี้จะสุ่มเทเลพอร์ตผู้ฝึกหัดให้กระจัดกระจายกันไปหมดเลยรึเปล่า?

วูบ!

เสียงหึ่งๆ ดังในหู ภาพตรงหน้าแปรเปลี่ยนเป็นภาพวาดนามธรรมที่มีสีสันนับไม่ถ้วนผสมปนเปกัน ทำเอาริชาร์ดเวียนหัวตาลาย

'นี่คือการเคลื่อนย้ายมิติเหรอ?'

ริชาร์ดบ่นพึมพำ ความคลื่นไส้จากอาการเวียนหัวตีตื้นขึ้นมาที่คอหอย

ผ่านไปราวสามสี่วินาที ทิวทัศน์ตรงหน้าเริ่มกลับคืนสู่สภาพปกติ ป่าดงดิบเขียวชอุ่มปรากฏแก่สายตา

ริชาร์ดยืนพิงต้นไม้ อาเจียนน้ำย่อยเปรี้ยวๆ ออกมาสองอึก ความรู้สึกจากการเคลื่อนย้ายมิตินี่มันชวนอ้วกจริงๆ

"โดนพวกขุนนางปั่นหัวเข้าให้แล้ว เจ้าโง่พวกนั้นไม่รู้รายละเอียดการสอบด้วยซ้ำ ตอนนี้ได้แต่หวังว่าเอลลี่จะใจแข็งพอนะ"

หลังจากอาเจียนจนหมดไส้หมดพุง ริชาร์ดก็บ่นพึมพำกับตัวเอง แล้วมองเห็นลำแสงพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

แสงเจิดจ้านั้นมองเห็นได้ชัดเจนแม้ในเวลากลางวัน

ตำแหน่งของเสาแสงเหล่านั้นคือจุดหมายที่ผู้ฝึกหัดต้องไปให้ถึงภายในสิบสี่วัน

ริชาร์ดผูกเข็มขัดที่เต็มไปด้วยหลอดทดลองไว้ที่เอว แล้วมุ่งหน้าไปยังลำแสงทันทีโดยไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว

กฎของสถาบันระบุว่าผู้ฝึกหัดต้องไปถึงจุดหมายภายในสิบสี่วัน นั่นหมายความว่าการไปถึงก่อนกำหนดย่อมทำได้

ยิ่งจบการสอบเร็วเท่าไหร่ ก็ยิ่งปลอดภัยเร็วเท่านั้น เรื่องแค่นี้ริชาร์ดไม่ต้องเสียเวลาคิดด้วยซ้ำ

...

เมื่อการเคลื่อนย้ายมิติสิ้นสุดลง ป่าดงดิบที่เคยเงียบสงบมานับสิบปีก็เริ่มพลุกพล่านไปด้วยความเคลื่อนไหว ผู้ฝึกหัดนับหมื่นคนแทบจะเริ่มเคลื่อนที่ทันทีที่เท้าแตะพื้น พวกเขามีระดับความสามารถแตกต่างกันไป ทั้งอัศวินและผู้ฝึกหัดพ่อมดเต็มตัว ต่างงัดความสามารถเฉพาะตัวออกมาใช้เพื่อมุ่งหน้าสู่เสาแสงสูงเสียดฟ้า

ไรลีย์ตะเกียกตะกายผ่านป่า ในฐานะผู้ติดตามอัศวินที่มีพรสวรรค์ ร่างกายที่แข็งแกร่งบวกกับโพชั่นของพ่อมดทำให้เขาลุกจากเตียงและเคลื่อนไหวได้ไม่นานหลังจากบาดเจ็บ แต่เคราะห์ร้าย เมื่อฤทธิ์ยาหมดลง ความเจ็บปวดบริเวณหว่างขาก็เริ่มเล่นงานเขาตลอดทั้งวัน

ความเจ็บปวดคอยตอกย้ำว่าเขาไม่ได้เป็นลูกผู้ชายอีกต่อไป!

"ไอ้สารเลว ไอ้ชาติชั่ว ถ้ากูเรียนเวทมนตร์เมื่อไหร่ กูจะข่มขืนมึง ฆ่ามึง แล้วฉีกมึงเป็นชิ้นๆ"

ด้วยความเหนื่อยล้า ไรลีย์พิงร่างกับต้นไม้ใหญ่ ตะโกนด่าทอเสียงดัง

ดวงตาของเขาแดงก่ำ ฟันขบกันแน่น ความเกลียดชังทำหน้าที่เหมือนสารหลอนประสาท ทำให้เส้นประสาทชาด้านและเริ่มเห็นภาพหลอน

เช่น... เขาเห็นไอ้ตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาไม่เป็นลูกผู้ชาย เดินออกมาจากป่าจริงๆ

"โอ้ เจอคนรู้จักแฮะ ลูกแก้วรอดแล้วเรา"

ร่างนั้นดูประหลาดใจที่เห็นเขา และเมื่อยกแขนขึ้น ไรลีย์ก็เห็นแสงสีน้ำเงินนั้นอีกครั้ง

แสงสีน้ำเงินที่ตอนเขา!

นี่ไม่ใช่ภาพหลอน!

เขาเจอไอ้สารเลวนั่นจริงๆ!

ความกลัวสุดขีดพุ่งพล่านในใจ ไรลีย์หันหลังเตรียมวิ่งหนี

แม้ปากจะพร่ำด่าสาปแช่งริชาร์ด แต่ทุกคืนหลังได้รับบาดเจ็บ เขาต้องสะดุ้งตื่นเพราะฝันเห็นริชาร์ดและแสงสีน้ำเงินนั่น

ริชาร์ดกลายเป็นฝันร้ายของเขาไปแล้ว

และตอนนี้ ฝันร้ายนั้นกลายเป็นความจริง

ปัง!

เมื่อลงจากเรือเหาะ ริชาร์ดก็ไม่คิดจะออมมืออีกต่อไป กระสุนเวทมนตร์พุ่งออกจากปลายนิ้ว แหวกอากาศเป็นเส้นตรงก่อนจะเจาะเข้าที่ท้ายทอยของไรลีย์อย่างแม่นยำ

จากนั้น ริชาร์ดก็เห็นท้ายทอยของไรลีย์ยุบลง พร้อมกับของเหลวสีแดงขาวสาดกระเซ็นไปทั่ว

"อุ๊บ!"

ขณะตรวจสอบศพ ริชาร์ดอดไม่ได้ที่จะรู้สึกคลื่นไส้

คนที่ฆ่าคนบ่อยๆ จะรู้ดีว่าการอาเจียนหลังการฆ่าครั้งแรกเป็นปฏิกิริยาปกติที่เกิดจากความกลัวสุดขีดและความตื่นตระหนกจากภาพสยดสยอง

ริชาร์ดไม่ได้กลัว แต่สำหรับคนที่ไม่เคยแม้แต่จะฆ่าไก่ กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงนั้นชวนให้อาเจียนจริงๆ

หลังจากโก่งคออาเจียนอยู่พักหนึ่ง ริชาร์ดก็ก้าวเข้าไปเก็บลูกแก้วของไรลีย์ พร้อมกับโพชั่นสารอาหารที่มันพกมาด้วย

มีของพวกนี้ เขาจะได้มุ่งหน้าเดินทางได้อย่างสบายใจ

หลังจากเก็บของเสร็จ ริชาร์ดค้นตัวไรลีย์และเจผลึกทรงสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนสีดำชิ้นหนึ่ง ภายในผลึกนั้น ริชาร์ดสัมผัสได้ถึงพลังเวทมนตร์อันหนาแน่น

"นี่คือ... หินเวท?"