บทที่ 3 บนเรือเหาะ

"รุ่นน้องงั้นเหรอ?"

เมื่อริชาร์ดมองไปยังพ่อมดชุดดำ คลื่นอารมณ์อันมหาศาลก็ปะทุขึ้นในใจ

หรือว่าพ่อมดพวกนี้ก็เคยเป็นผู้ฝึกหัดเหมือนกัน?

แต่ยังไม่ทันที่จะได้คิดอะไรต่อ ช่องทางเข้าก็เปิดออกที่ใต้ท้องเรือเหาะ

พ่อมดชุดดำนำพวกเขาเข้าไปข้างใน ทันทีที่เท้าแตะพื้น ริชาร์ดก็ได้ยินเสียงผู้หญิงทุ้มต่ำดังขึ้น

"ผู้ฝึกหัดเจ็ดคน! เทย์เลอร์ คราวนี้ดวงดีนี่นา"

ริชาร์ดมองตามเสียงไป ก็พบหญิงท่าทางดุร้าย สูงราวสองเมตร ร่างกายกำยำราวกับหมี ยืนจังก้าอยู่กลางห้องโดยสาร ในมือถือดาบยักษ์ยาวเกือบสองเมตร ดาบเล่มนั้นสลักเสลาด้วยอักขระหนาทึบ ทำให้ดูน่าอัศจรรย์ตา

ข้างกายเธอ ริชาร์ดเห็นโครงกระดูกสวมชุดคลุมดำ มีเปลวไฟสีฟ้าอันน่าขนลุกโชติช่วงอยู่ในเบ้าตา เมื่อทุกคนเข้ามาครบ โครงกระดูกนั้นก็สะบัดมือ ช่องทางเข้าใต้ท้องเรือก็ปิดลงโดยอัตโนมัติ

"ผู้ฝึกหัดตั้งเจ็ดคน กลับไปคราวนี้พวกนายต้องเลี้ยงข้าวฉันนะ อย่างน้อยต้องหินเวทหนึ่งร้อยก้อน"

พ่อมดชุดดำผู้มีท่าทีดุร้ายกับเหล่าขุนนางบนพื้นดิน กลับพูดคุยหยอกล้อกับพ่อมดในห้องโดยสารด้วยน้ำเสียงร่าเริงผิดหู

"ไสหัวไปเลย หินเวทห้าสิบก้อน จะเอาก็มา ไม่เอาก็ไม่ต้องมา"

พ่อมดโครงกระดูกเดินถือลูกแก้วตรงเข้ามาหาเหล่าผู้ฝึกหัด แล้วเริ่มตรวจสอบรายชื่อและค่าพลังจิต

เมื่อเก็บข้อมูลเสร็จสิ้น พ่อมดโครงกระดูกก็ดึงถุงผ้าออกมาจากใต้ชุดคลุมทีละใบราวกับเล่นกล ในถุงแต่ละใบประกอบด้วยปากกาขนนก หมึกหนึ่งขวด ม้วนกระดาษขาว ป้ายหมายเลข และหนังสือสามเล่ม

ไม่มีคำอธิบายหรือบทสนทนาใดๆ พ่อมดโครงกระดูกปฏิบัติหน้าที่แตกต่างจากพ่อมดอีกสองคนที่กำลังคุยเล่นกันอย่างสิ้นเชิง

ดูเหมือนเขาจะละทิ้งอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ไปแล้ว เหลือไว้เพียงความสงบและเหตุผลทั้งกายและใจ

"นี่คืออุปกรณ์เบื้องต้นของพวกเธอ ในนั้นบันทึกหลักสูตรพื้นฐานของสถาบันพ่อมดและกฎระเบียบการเข้าเรียนเอาไว้ ป้ายหมายเลขนั่นคือเลขห้องพัก ระหว่างที่เรือเหาะกำลังเดินทาง ห้ามออกจากห้องถ้าไม่จำเป็น"

เมื่อเห็นว่าพ่อมดโครงกระดูกเอาแต่เงียบ พ่อมดเทย์เลอร์ผู้นำทางมาจึงจำต้องเป็นฝ่ายอธิบาย

"เอาล่ะ รีบแยกย้ายกันไปหาห้องพักซะ ระหว่างเดินทางจะหาความสำราญกันบ้างก็ได้ แต่อย่าให้ถึงตายล่ะ"

...

ห้องโดยสารของเรือเหาะมีทางเดินเพียงสายเดียว สองข้างทางเรียงรายไปด้วยห้องพักที่เป็นระเบียบ สำหรับพักห้องละสี่คน

ริชาร์ดลองคำนวณดูคร่าวๆ ถ้าเรือเหาะลำนี้มีห้องพักสักห้าสิบห้อง หากบรรทุกเต็มอัตราก็น่าจะจุผู้โดยสารได้ราวสองร้อยคน

ห้าสิบห้อง กับคนสองร้อยคน

'โลกแฟนตาซีนี่มันมหัศจรรย์จริงๆ ขนาดเรือเหาะยังล้ำขนาดนี้'

ริชาร์ดเดินตามระเบียงไปจนสุดทาง แล้วเปิดประตูห้องหมายเลข 225 ซึ่งเป็นห้องพักชั่วคราวของเขา

"ไงเพื่อน ฉันชื่อเอลลี่ มาจากแคนจินลิง"

ทันทีที่ก้าวเข้าไป ริชาร์ดก็เห็นเด็กสาวคนหนึ่งกล่าวทักทาย

เด็กสาวมีผมบลอนด์อ่อนยาวสลวยและดวงตาสีฟ้าใส แม้ใบหน้าจะมีกระขึ้นบ้างประปราย แต่มันกลับช่วยเสริมเสน่ห์แห่งวัยเยาว์ให้เธอดูสดใสยิ่งขึ้น

"หืม? จัดห้องผิดหรือเปล่าเนี่ย?"

ริชาร์ดงุนงงเล็กน้อย เขาหันหลังกลับเตรียมจะไปถามพ่อมดโครงกระดูก

"เพื่อน ไม่ต้องไปถามหรอก มีคนไปถามมาแล้ว พ่อมดไอเซนบอกว่าไม่มีอะไรผิดพลาด"

ริชาร์ดชะงักฝีเท้า "พ่อมดไอเซน? พ่อมดที่มีรูปร่างเหมือน... โครงกระดูกน่ะเหรอ?"

เอลลี่พยักหน้า "คนนั้นแหละ เขาบอกว่าหมายเลขห้องเป็นการสุ่ม 100% ห้ามมาขอเปลี่ยนห้องเด็ดขาด สองสามวันมานี้มีคนไปขอเปลี่ยนห้องเยอะจนเขารำคาญ แทบจะจับพวกนั้นโยนลงจากเรือเหาะอยู่แล้ว"

ได้ยินแบบนั้น ริชาร์ดก็นวดขมับ รู้สึกปวดหัวตุบๆ

นี่มันปัญหาชัดๆ การต้องอยู่ร่วมห้องกับผู้หญิงย่อมมีความไม่สะดวกหลายอย่าง

แต่ในเมื่อพ่อมดประกาศิตว่าห้ามเปลี่ยน เขาก็จำต้องยอมรับสภาพ

"ก็ได้" ริชาร์ดถอนหายใจ "สวัสดีเอลลี่ ผมชื่อริชาร์ด มาจากเขตปกครองเฮสเซียน"

...

ความจริงแล้ว เอลลี่โกหก

ห้องพักบนเรือเหาะจริงๆ แล้วสามารถเปลี่ยนได้ แต่วิธีการเปลี่ยนนั้นค่อนข้างดิบเถื่อน

ตราบใดที่คุณทำให้เจ้าของห้องยอมแลกห้องได้โดยไม่มีใครตาย พ่อมดผู้รับผิดชอบการรับสมัครก็จะไม่เข้ามายุ่งย่าม

ในช่วงไม่กี่วันที่เอลลี่ขึ้นเรือเหาะมา มีเหตุการณ์ความรุนแรงเกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน

และข้อพิพาทรุนแรงเหล่านี้มักมาพร้อมกับสิ่งหนึ่ง...

นั่นคือการข่มขืน

พวกพ่อมดไม่ได้ห้ามปรามอาชญากรรมเหล่านี้ พวกเขามองว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย พ่อมดคนหนึ่งที่มีหน้าตาคล้ายลิงถึงกับยืนดูด้วยความสนใจเสียด้วยซ้ำ

สิ่งนี้ยิ่งกระตุ้นกมลสันดานดิบของผู้คนบนเรือเหาะให้กำเริบเสิบสาน

โชคดีที่เรือเหาะใช้เวลาส่วนใหญ่บินด้วยความเร็วสูง ซึ่งเป็นช่วงที่ห้ามใครออกจากห้องพัก

นั่นทำให้เอลลี่รอดพ้นจากเงื้อมมือของพวกเดรัจฉานมาได้ด้วยการซ่อนตัวอยู่ในมุมห้อง

แต่การมาถึงของริชาร์ดนำมาซึ่งอันตรายต่อเธอ

ถ้าพวกเดรัจฉานนั่นรู้ว่ามีเหยื่ออันโอชะซ่อนตัวอยู่ที่มุมหนึ่งของเรือเหาะ ครั้งต่อไปที่เรือเหาะลดความเร็วลง คงเป็นวันที่เอลลี่ต้องตกนรกทั้งเป็น

ดังนั้น เธอจึงต้องหยุดริชาร์ดไม่ให้ไปขอเปลี่ยนห้อง

ยิ่งไปกว่านั้น ริชาร์ดหน้าตาดีมาก หล่อเหลา และดูอ่อนแอ

ภาวะขาดสารอาหารเรื้อรังทำให้ผิวพรรณของริชาร์ดดูซีดเซียว และร่างกายผอมบางนั่นก็ดูเหมือนจะปลิวได้ง่ายๆ หากโดนลมพัด แม้จะสวมเสื้อผ้าอยู่ก็ตาม

เอลลี่มั่นใจว่าเธอน่าจะพอต้านทานริชาร์ดไหวถ้าเขาคิดมิดีมิร้าย

...

กลับมาที่ปัจจุบัน ริชาร์ดเดินเข้าห้องและปิดประตูตามหลัง

ห้องพักมีขนาดเล็ก พื้นที่เพียงสิบเอ็ดหรือสิบสองตารางเมตร และมีห้องเล็กๆ อีกห้องที่น่าจะเป็นห้องน้ำ

เฟอร์นิเจอร์เรียบง่ายมาก มีเพียงเตียงสองชั้น โต๊ะยาวประมาณสองเมตร เก้าอี้สองตัว และโคมไฟเวทมนตร์บนเพดานเท่านั้นที่เป็นเครื่องประดับห้อง

ในห้องแคบๆ นี้ ตอนนี้เหลือเพียงเขาและเอลลี่

เด็กหนุ่มและเด็กสาว ในวัยที่หัวใจเริ่มหวั่นไหวไปกับเรื่องรักใคร่ ต้องมาอยู่กันตามลำพังในห้องสี่เหลี่ยม

ฝ่ายชายหล่อเหลาดูดี ส่วนฝ่ายหญิงก็ตัวเล็กน่ารัก ดวงตาของทั้งคู่สบกันเพียงครู่เดียวก่อนจะรีบหลบสายตา

ฉากนี้ดูเหมือนจะโรแมนติกชวนฝัน... ก็บ้าแล้ว

ริชาร์ดอาจดูเหมือนวัยรุ่นภายนอก แต่ข้างในเขาคือชายวัยทำงานเต็มตัว

สเปกของเขาคือพี่สาวแสนอ่อนโยนและทรงภูมิ!

"ผมขอนอนเตียงบนนะ ถ้าคุณจะเปลี่ยนเสื้อผ้าก็บอก ผมจะหันไปทางอื่น"

ริชาร์ดพูดทิ้งท้ายอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันหลังถอดรองเท้าแล้วปีนขึ้นเตียงชั้นบน

เขามีเรื่องสำคัญต้องทำมากกว่ามานั่งจีบสาว

เมื่อนั่งลงบนเตียงชั้นบน ริชาร์ดก็เปิดหนังสือสามเล่มในถุงออกมาดูทีละเล่ม

ริชาร์ดอ่านหนังสือสามเล่มนี้ไม่รู้เรื่องเลยสักนิด สำหรับชาวนาแล้ว แค่เขียนชื่อตัวเองได้ก็ถือว่ามีความรู้ท่วมหัวแล้ว

อย่างไรก็ตาม ริชาร์ดประเมินว่าเล่มที่หนาที่สุดน่าจะเป็นพจนานุกรม

[วัตถุดิบ: พจนานุกรมพ่อมด]

[ข้อมูลที่สกัดได้: ภาษาพ่อมด]

[ต้นทุนการกลั่น: 10 แต้มวิญญาณ]

[ยืนยันการกลั่นหรือไม่]

ริชาร์ดเก็บพจนานุกรมใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วตัดสินใจทันที

'ทำการสกัด'

ในชั่วพริบตา ริชาร์ดรู้สึกเหมือนถูกค้อนปอนด์ทุบเข้าที่หัว ภาพตรงหน้าตัดวูบดับมืดลง

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ริชาร์ดตื่นขึ้นจากการหลับลึก

ภายในห้องมืดสนิท ดูเหมือนจะเป็นเวลากลางคืนแล้ว

'ซี๊ด... คราวหลังจะสกัดสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้แล้วแฮะ'

ริชาร์ดนวดขมับ รู้สึกขอบคุณที่อยู่บนเรือเหาะและสภาพแวดล้อมปลอดภัย ถ้าเป็นที่อื่น ป่านนี้ริชาร์ดคงพาตัวเองไปลงนรกเรียบร้อยแล้ว

เมื่อเข้าสู่พื้นที่วิญญาณ กลุ่มแสงสีขาวที่กระโดดโลดเต้นไปมาได้รออยู่เหนือระบบเตาหลอมมาพักใหญ่แล้ว

เมื่อริชาร์ดผสานจิตเข้ากับแสงสีขาว เขาไม่เห็นภาพหลอนเหมือนตอนผสานกับเพลงดาบอีกาวายุ เพียงแต่รู้สึกเหมือนได้ท่องจำข้อมูลจำนวนมหาศาลเข้าไป

ริชาร์ดลองทดสอบดูและพบว่าเขาเรียนรู้ภาษาพ่อมดได้แล้วจริงๆ แต่มันเหมือนกับการท่องพจนานุกรมได้ทั้งเล่มมากกว่า

ถ้าริชาร์ดต้องอ่านตำราพ่อมด เขาคงจะอ่านตะกุกตะกักและออกเสียงผิดๆ ถูกๆ เหมือนมือใหม่

'ดูเหมือนว่ามีความแตกต่างอย่างมากระหว่าง 'สกิล' กับ 'ข้อมูล' การดูดซับข้อมูลเหมือนกับการเทความรู้ใส่สมองโดยตรง และยังต้องอาศัยการฝึกฝนเพิ่มเติมในส่วนที่จำเป็น ส่วนสกิลนั้นใช้งานง่าย แต่ยากที่จะอธิบายออกมาเป็นคำพูด'

โครก!

ความหิวโหยอย่างรุนแรงกระชากริชาร์ดออกจากห้วงความคิด

เขาไม่ได้กินอะไรมาเกือบสองวันแล้ว

"เอลลี่ เอลลี่" ริชาร์ดเรียกเบาๆ

"หืม? ตื่นแล้วเหรอ"

ในความมืด เสียงของเอลลี่ดังมาจากเตียงชั้นล่าง ฟังดูเหมือนเธอยังไม่หลับ

"เอลลี่ ตอนนี้กี่โมงแล้ว?"

"ตี 4:32 นาที"

ได้ยินเวลา ริชาร์ดก็รีบคำนวณดูว่าเขาสลบไปนานแค่ไหน

น่าจะหมดสติไปราวๆ สิบสี่ชั่วโมง

"ระหว่างทางมีใครเอาอาหารมาให้คุณบ้างไหม?"

"อาหารของนายวางอยู่บนโต๊ะ ถ้าจะกินก็ลงมาสิ"

ริชาร์ดสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของเอลลี่ แม้เขาและเอลลี่จะเพิ่งรู้จักกัน แต่คนปกติไม่น่าจะตาสว่างขนาดนี้ตอนตีสี่

"คุณไม่ได้นอนทั้งคืนเลยเหรอ?" ริชาร์ดถามเสียงอ่อน

"อือ"

"คิดถึงบ้านเหรอ?"

"นิดหน่อย"

ดูเหมือนเธอจะเป็นเด็กสาวที่ไม่เคยเดินทางไกลจากบ้านมาก่อน

โครก!

ริชาร์ดอยากจะพูดปลอบใจเธออีกสักหน่อย แต่เสียงท้องร้องประท้วงทำให้เขาตัดสินใจกินก่อนดีกว่า

เขาพลิกตัวลงจากเตียง อาหารเย็นของเขาวางอยู่บนโต๊ะในห้อง

ขนมปังดำขนาดเท่าฝ่ามือสองก้อน เนื้อวัวย่างเกรียมเล็กน้อยหนึ่งชิ้น และโจ๊กบีทรูทหนึ่งชาม

แม้ว่ามื้อนี้จะเทียบไม่ได้เลยกับอาหารจีนในความทรงจำของริชาร์ด แต่มันก็ดีกว่าขนมปังขี้เลื่อยที่เขากินในเขตเฮสเซียนราวฟ้ากับเหว

"เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อย"

หลังจากจัดการอาหารจนเกลี้ยง ริชาร์ดก็นั่งลงบนเก้าอี้และถอนหายใจยาว

แม้มื้อนี้จะไม่ได้ทำให้อิ่มแปล้ แต่อย่างน้อยก็มีอะไรตกถึงท้องบ้าง

"ริชาร์ด นายเป็นอัศวินหรือเปล่า?"

เอลลี่นอนอยู่บนเตียง พลิกตัวหันมามองริชาร์ด

ริชาร์ดจับสังเกตได้ว่าเสียงของเธอผิดปกติ เอลลี่ดูเหมือนกำลัง... ร้องไห้?

"เปล่า ทำไมจู่ๆ ถึงถามเรื่องนี้ล่ะ?"

"งั้นพวกเราคงไม่รอดแล้วล่ะ"

ริชาร์ดขมวดคิ้ว "หมายความว่าไง?"

"ริชาร์ด" เสียงของเอลลี่สั่นเครือ "นายรู้ไหมว่าการสอบเข้าของพวกเราที่ระบุไว้ในคู่มือนักเรียนน่ะ คืออะไร?"

"คืออะไร?"

"มันคือการฆ่ากันเอง!"