บทที่ 12 น้ำดื่มที่ใครๆ ก็ตามหา

เมื่อกลับมาถึงกระท่อมฟาง หลินเจ๋อหยิบกระบอกไม้ไผ่ที่บรรจุน้ำหลายอันออกจากกระเป๋าเป้ แล้วเทน้ำลงในเครื่องกรองน้ำ

ใช้เวลาไม่นาน เขาก็ได้น้ำดื่มสะอาดมา 10 ลิตร

หนึ่งลิตรเท่ากับสองจิน

สิบลิตรก็คือยี่สิบจิน

เทียบเท่ากับน้ำแร่ขวดละ 500 มิลลิลิตรจำนวนยี่สิบขวด

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้เก็บน้ำดื่มบริสุทธิ์ไว้ แต่ทำกระบอกไม้ไผ่ขนาดหนึ่งลิตรเพิ่มอีกสิบอันแล้วแยกขาย

หลินเจ๋อเปิดช่องแลกเปลี่ยนซื้อขายแล้วกวาดตามอง

ณ ตอนนี้ ผู้เล่นวางขายสินค้าประเภทน้ำน้อยมาก ในบรรดารายการขายนับหมื่น มีแค่สิบกว่ารายการเท่านั้นที่เป็นน้ำ

เป็นอย่างที่เขาสงสัย แหล่งน้ำเกือบทั้งหมดมีมอนสเตอร์เฝ้าอยู่

ตัวอย่างเช่นจระเข้น้ำใสสามตัวที่เฝ้าสระน้ำ

ด้วยระดับความแข็งแกร่งของผู้เล่นในปัจจุบัน การจะรับมือกับมอนสเตอร์อย่างจระเข้น้ำใสสามตัวนั้นเป็นเรื่องยากมาก

จากข้อมูลการซื้อขายน้ำ หลินเจ๋อรู้ว่านอกจากตัวเขาเองแล้ว ยังไม่มีผู้เล่นคนอื่นยึดครองแหล่งน้ำได้สำเร็จ

เพราะปริมาณน้ำที่ผู้เล่นคนอื่นเอามาขายนั้นน้อยนิดมาก

บางคนขายแค่ 100 มิลลิลิตรด้วยซ้ำ

หากพวกเขายึดแหล่งน้ำได้สำเร็จ พวกเขาต้องเทขายทีละมากๆ แน่นอน เหมือนกับที่หลินเจ๋อกำลังจะทำต่อไปนี้

เขาแบ่งน้ำดื่ม 10 ลิตรใส่กระบอกแล้ววางขายแยกกัน

น้ำ 1 ลิตรแลกไม้ได้ 10 หน่วย

ส่วนน้ำเสียที่เหลือ ซึ่งบรรจุอยู่ในกระบอกไม้ไผ่กว่าร้อยอัน ก็ถูกแยกขายเช่นกัน

กระบอกไม้ไผ่แต่ละอันจุน้ำได้ 3 ถึง 4 ลิตร

ขึ้นอยู่กับปริมาณ แลกไม้ได้ 20 และ 25 หน่วยตามลำดับ น้ำเสียย่อมมีราคาถูกกว่าน้ำดื่มบริสุทธิ์

เมื่อข่าวแพร่สะพัดออกไปว่าหลินเจ๋อกำลังขายน้ำจำนวนมาก...

ช่องแชทโซนพื้นที่ก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง

...

[เชี่ย! หลินเจ๋ออีกแล้ว!]

[วันนี้ไม่แค่ขายเนื้อล็อตใหญ่ แต่ตอนนี้ยังเอาน้ำมาขายเทกระจาดอีก]

[บอสหลินเจ๋อต้องเจอแหล่งน้ำแล้วแน่ๆ!]

[ฉันเห็นบอสหลินเจ๋อขายเนื้อจระเข้เป็นร้อยหน่วย เขาต้องฆ่ามอนสเตอร์จระเข้ที่ยึดครองแหล่งน้ำได้ แล้วยึดแหล่งน้ำมาแน่ๆ]

[แถมบอสหลินเจ๋อยังขายน้ำดื่มสะอาดตั้ง 10 ลิตร ทั้งหมดใส่ในกระบอกไม้ไผ่ นี่แสดงว่าบอสหลินเจ๋อมีอุปกรณ์กรองน้ำด้วย]

[อิจฉาโว้ย!!]

[ใกล้ที่หลบภัยฉันก็มีแหล่งน้ำ แต่มีงูหลามยักษ์ระดับทองแดงขั้น 3 เฝ้าอยู่ ฉันไม่กล้าเข้าใกล้เลย หลินเจ๋อต้องเทพขนาดไหนเนี่ยถึงยึดแหล่งน้ำได้!]

[งั้นที่นายพูดมาก็ไม่ใช่เรื่องไร้สาระสินะ]

[ถ้าไม่เก่งจริง จะเอาเนื้อสัตว์มาจากไหนเยอะแยะ?]

[อย่างน้อยต้องมีมอนสเตอร์สักสิบยี่สิบตัวตายด้วยน้ำมือบอสหลินเจ๋อ]

[ตอนนี้ฉันยังสู้มอนสเตอร์ระดับทองแดงขั้น 1 ไม่ไหวเลย หลินเจ๋อแม่งเจ๋งเกินไปแล้ว!]

[แค่น้ำนิดหน่อย ทำไมต้องแย่งกันขนาดนั้นด้วย? ทำตัวเหมือนคนบ้าเลย!]

[แค่กะพริบตา ของก็แทบไม่เหลือแล้ว]

[เมนต์บนจะไปรู้อะไร? เกมแจกน้ำแร่มาแค่ขวดเดียว ซึ่งกินหมดไปนานแล้ว ตอนนี้ผู้เล่นหลายคนกำลังขาดน้ำนะเว้ย]

[ในที่สุดก็มีคนเอาน้ำมาขาย แถมราคาสมเหตุสมผล ถ้าไม่รีบคว้าไว้ จะรอให้แห้งตายหรือไง?]

[วันนี้ฉันเปิดกล่องสมบัติไม้ได้น้ำแร่มา 3 ขวด ตอนนี้เลยยังไม่ขาดแคลน]

[อิจฉาตาร้อน! ได้ข่าวว่ามีแต่ผู้ที่ถูกเลือกเท่านั้นแหละถึงจะเจอกล่องสมบัติ!]

[ฮ่าๆๆ...]

...

คุยก็ส่วนคุย โวยวายก็ส่วนโวยวาย

สิ่งเหล่านี้ไม่ส่งผลกระทบต่อธุรกิจขายน้ำอันรุ่งเรืองของหลินเจ๋อแม้แต่น้อย

ขายออกไวกว่าเนื้อสัตว์เสียอีก

ในเวลาเพียงไม่กี่นาที น้ำดื่ม 10 ลิตรและน้ำเสียกว่า 100 กระบอกที่หลินเจ๋อวางขายก็ถูกเหมาเกลี้ยง

น้ำเสียขุ่นกว่าน้ำดื่มแค่นิดหน่อย ต้มแล้วก็ดื่มได้ ผู้เล่นที่กำลังกระหายน้ำจึงไม่ถือสาเลยสักนิด

หลังจากขายน้ำหมด หลินเจ๋อก็ได้ไม้จำนวนมหาศาล

มากถึง 3,800 หน่วย

ด้วยไม้จำนวนขนาดนี้ อย่าว่าแต่อัปเกรดกระท่อมฟางเป็นบ้านไม้เลย น่าจะอัปเกรดต่อได้อีกสักหนึ่งหรือสองระดับด้วยซ้ำ แม้ว่าจะถึงระดับบ้านไม้แล้วก็ตาม

หลินเจ๋อเปิดกระเป๋าเป้ดู

ตอนนี้เขามีไม้ในสต็อกกว่า 5,400 หน่วย

เศรษฐีทรัพยากรตัวจริง!

...

หลินเจ๋อไถดูช่องแชทโซนพื้นที่พลางย่างเนื้อบนกองไฟ

อาหารเย็นคืนนี้หรูหรายิ่งกว่าเดิม

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป บาร์บีคิว แอปเปิล และถั่วอีกกองโต

น่าเสียดาย นี่เป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปห่อสุดท้ายแล้ว ถ้าพรุ่งนี้หาบะหมี่หรือเครื่องปรุงไม่ได้ เขาคงต้องทนนั่งกินเนื้อย่างจืดชืด

เขาถ่ายรูปเล่นๆ แล้วโพสต์ลงช่องแชท

ทันใดนั้น เสียงโอดครวญและเสียงร้องโหยหวนก็ตามมาเป็นพรวน

คิดครู่หนึ่ง หลินเจ๋อก็ส่งข้อความไป—

[ผมรับแลกของกับคนที่มีพิมพ์เขียว, ไอเทมเพิ่มค่าสถานะ, หรือไอเทมพิเศษ โดยใช้เนื้อและน้ำแลกเปลี่ยน]

[ในที่สุดก็ได้เจอท่านเทพตัวเป็นๆ!]

[เกาะติดจอ!]

[เฮ้ย พี่ชาย ผมมีพิมพ์เขียวเตาบาร์บีคิว เอาไหม?]

[เอา แอดเพื่อนมาเลย!]

[รับทราบ!]

ไม่กี่นาทีต่อมา หลินเจ๋อก็ได้พิมพ์เขียวมาครอบครอง โดยแลกกับน้ำแร่เพียง 3 ขวดและเนื้อสัตว์ 20 หน่วย

ของแค่นี้ถือว่าจิ๊บจ๊อยสำหรับเขา

แต่สำหรับผู้เล่นคนนั้น นี่คืออาหารสำหรับอย่างน้อยสองวัน เพียงพอให้รอดจนหมดช่วงคุ้มครองมือใหม่

หลินเจ๋อกดใช้พิมพ์เขียวทันที

เตาบาร์บีคิวแบบง่ายๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าทันตาเห็น

หลินเจ๋อคีบถ่านแดงๆ จากกองไฟใส่ลงในเตาบาร์บีคิว แล้ววางเนื้อเสียบไม้ลงย่าง

ไม่นาน เนื้อย่างก็ส่งเสียงฉ่าๆ และมีน้ำมันหยดติ๋งๆ

เมื่อเห็นต้าหงกับเสี่ยวชิงนั่งจุมปุ๊กมองตาละห้อยอยู่ข้างๆ เขาจึงหยิบถั่วสองกำมือให้ต้าหง และหยิบเนื้อสัตว์สองสามชิ้นวางตรงหน้าเสี่ยวชิง

เมื่อต้าหงเห็นถั่วกลมๆ สีคล้ำพวกนั้น น้ำตาก็เอ่อล้นออกมา

ในที่สุด มันก็หยิบถั่วขึ้นมากัดคำเล็กๆ

ทันใดนั้น ดวงตากลมโตก็เป็นประกาย มันปาดน้ำตาพลางยัดถั่วเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

ถั่วคั่วมีกลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์

ต้าหงไม่เคยกินของแบบนี้มาก่อน และยิ่งมันเศร้ามากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งกินเร็วขึ้นเท่านั้น

ตรงกันข้าม เสี่ยวชิงสงบเสงี่ยมกว่ามาก มันค่อยๆ กลืนเนื้อสัตว์ลงท้องอย่างช้าๆ และเป็นระเบียบ

"พรุ่งนี้ตื่นแต่เช้านะ"

"ย้ายอาหารที่แกซ่อนไว้มาบ้านเราให้หมด"

หลินเจ๋อกำลังนึกถึงไข่นกและเห็ดที่ต้าหงตุนไว้... ถ้าได้ของพวกนี้มา มื้ออาหารของเขาจะอุดมสมบูรณ์ขึ้นไปอีก

ต้าหงไม่ได้คิดอะไรมาก พยักหน้าหงึกๆ ขณะเคี้ยวถั่ว

"อื้อ~ เข้าใจแล้ว เจ้านาย"

...

หลังมื้อเย็น

หลินเจ๋อนั่งย่อยอาหารสักพักก่อนล้มตัวลงนอนบนเตียง

เสี่ยวชิงกับต้าหงปีนขึ้นมาพร้อมกัน ตัวหนึ่งขดบนหน้าท้อง อีกตัวพิงหมอนเขา

"หนักนะเว้ย!"

หลินเจ๋อเอื้อมมือไปดึงเสี่ยวชิงลงมา

อนุญาตให้เอาแค่หัวเกยพุงได้เท่านั้น

จากนั้นเขาเปิดแผงเพื่อนและค้นหาในคำขอเป็นเพื่อน 99+ รายการ เพื่อหาผู้เล่นที่ต้องการแลกเปลี่ยนไอเทมกับเขาจริงๆ

แต่หลังจากค้นหาอยู่พักใหญ่ ก็ไม่เจออะไร

"เรื่องปกติ"

"ตอนนี้ดูเหมือนว่าพิมพ์เขียวจะหาได้จากกล่องสมบัติเท่านั้น ซึ่งต้องใช้ดวง ผู้เล่นที่เจอกล่องสมบัติยังมีไม่มาก พิมพ์เขียวก็ย่อมน้อยตามไปด้วย"

หลินเจ๋อเลิกคิดเรื่องนี้

ขณะไถดูช่องแชทโซนพื้นที่

เขาก็ค้นหาไอเทมที่สนใจในช่องแลกเปลี่ยนซื้อขายไปด้วย

อย่างแรกช่วยให้เขารู้ข้อมูลเกี่ยวกับเกมมากขึ้น

...

เมื่อราตรีมาเยือน หลินเจ๋อที่กำลังดูช่องแลกเปลี่ยนซื้อขายก็ต้องสะดุ้งเมื่อเห็นข้อความซื้อขายที่เพิ่งรีเฟรชขึ้นมาใหม่

ปรากฏว่ามีคนขายตะปูเหล็กที่จำเป็นสำหรับการอัปเกรดบ้านไม้

หลินเจ๋อตาสว่างทันที

เขารีบส่งคำขอเป็นเพื่อนไปอย่างรวดเร็ว