บทที่ 11 ฝูงไฮยีน่าและแร่เหล็ก

หลังจากเลื่อนระดับเป็นระดับทองแดงขั้น 2 หลินเจ๋อก็เทแต้มสถานะ 10 แต้มลงในความเร็วและ HP ตามธรรมเนียม

ณ จุดนี้ ความเร็วของเขาแตะ 35 แต้ม

HP ก็เพิ่มขึ้นเป็น 450 แต้ม

'ค่าสถานะของฉันก็แค่ระดับกลางๆ สู้จระเข้น้ำใสเลเวลเดียวกันไม่ได้ แต่ผู้เล่นยังสวมใส่อุปกรณ์ได้'

พลังโจมตีพื้นฐานของเขาแค่ 25 แต่เพิ่มเป็น 35 หลังสวมใส่ดาบเหล็ก

อุปกรณ์ยิ่งดียิ่งช่วยเสริมพลังได้มาก

เรื่องนี้เห็นได้ชัดเจน

ไม่ว่าตอนนี้หรือในอนาคต

อุปกรณ์ยังคงมีค่ามากเสมอ

ถ้าเขาเอาดาบเหล็กเล่มนี้ไปขาย คงมีผู้เล่นจำนวนมหาศาลแย่งกันซื้อแน่นอน

พลังโจมตี 10 แต้มมีค่าเท่ากับแต้มสถานะ 10 แต้มเลยทีเดียว

'ติดอยู่ปัญหาเดียว...'

'ฉันได้แต้มสถานะหลังอัปเลเวล แต่ทำไมเสี่ยวชิงไม่ได้? หรือเพราะมีแค่ผู้เล่นที่ได้แต้มสถานะ?'

หลินเจ๋อนึกถึง 'ศักยภาพการเติบโต' ของเสี่ยวชิงและต้าหงขึ้นมาอีกครั้ง

นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ต้องหาคำตอบให้กระจ่าง

จำเป็นต้องรู้ว่าศักยภาพการเติบโตระดับดาวต่างกันส่งผลยังไง และการพัฒนาอยู่ที่ตรงไหนกันแน่

...

ช่วงบ่าย

หลินเจ๋อกับเสี่ยวชิงออกล่าในป่าพร้อมกับค้นหารังของไฮยีน่าไปด้วย

ทันใดนั้น เสียงเห่าหอนก็ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ

หลินเจ๋อจำได้ทันทีว่าเป็นเสียงของไฮยีน่า เพราะมันเหมือนกับเสียงของพวกไฮยีน่าที่เจอเมื่อเช้าเปี๊ยบ

"ไปดูกัน!"

หลินเจ๋อชำแหละหนูไผ่ที่เพิ่งฆ่า เสร็จแล้วก็เรียกเสี่ยวชิงวิ่งไปยังทิศทางของเสียง

ประมาณสิบนาทีต่อมา

จู่ๆ ทิวทัศน์ตรงหน้าก็เปิดโล่ง

ข้างหน้าไม่ใช่ป่าทึบอีกต่อไป แต่เป็นลานโล่งขนาดค่อนข้างใหญ่ ด้านหลังลานโล่งเป็นหุบเขา

หุบเขาขนาบข้างด้วยเนินเขาเล็กๆ สูงประมาณ 100 เมตร

ตรงกลางมีทางเดิน

ทอดตรงเข้าไปสู่ใจกลางหุบเขา

"เจ้านาย นั่นน่าจะเป็นรังของพวกไฮยีน่า!" เสี่ยวชิงพันรอบต้นไม้ใหญ่ จ้องมองไปยังหุบเขา

หลินเจ๋อพยักหน้า

เสียงเห่าหอนของไฮยีน่าที่ดังมาจากในหุบเขาหนาแน่นมาก

ชัดเจนว่ามีไฮยีน่าซ่อนอยู่ข้างในไม่น้อย

แถมยังมีไฮยีน่าหลายตัวนอนอาบแดดอยู่ในพื้นที่โล่งใกล้ปากทางเข้าด้วย

"เจ้านาย ให้หนูเข้าไปดูลาดเลาในหุบเขาไหม"

"ไม่ต้อง ให้ต้าหงไป"

หลินเจ๋อเปิดมิติสัตว์เลี้ยงแล้วปล่อยต้าหงออกมา

หลังจากพักในมิติสัตว์เลี้ยงมาสามสี่ชั่วโมง ต้าหงไม่เพียงหายจากอาการบาดเจ็บ แต่เลือดก็กลับมาเต็มเปี่ยม

"เจ้านาย~~"

ต้าหงยืนอยู่บนพื้น

มันเงยหน้ามองหลินเจ๋ออย่างกล้าๆ กลัวๆ

หลินเจ๋อก้มลงอุ้มมันขึ้นมา

ขนสีแดงเพลิงของมันนุ่มลื่น สัมผัสดีเยี่ยม ดูเหมือนจะผอมไปหน่อย ต้องขุนให้อ้วนกว่านี้

"ฉันมีงานให้แกทำ"

หลินเจ๋อบอกต้าหงเรื่องการสำรวจหุบเขา

ฟังจบ ต้าหงก็พยักหน้า

"เด็กดี!"

หลินเจ๋อหยิกแก้มเจ้าตัวเล็กขนสีแดงเบาๆ

ต้าหงขี้อ้อนมาก มันเอาหัวถูไถฝ่ามือหลินเจ๋อ ทันทีที่หลินเจ๋อวางมันลง มันก็รีบวิ่งจู๊ดไปทางหุบเขา

ความเร็วของมันสูงมาก เหนือกว่าเสี่ยวชิงเสียอีก

มองเห็นเป็นเพียงแสงสีแดงวูบหนึ่ง

มันฉลาดมาก แทนที่จะวิ่งตัดลานโล่งไปตรงๆ มันกลับวิ่งอ้อม ใช้ต้นไม้ริมลานโล่งกำบังสายตาพวกไฮยีน่า

ไม่นานมันก็เข้าสู่หุบเขาได้สำเร็จ

วินาทีนั้น หลินเจ๋อได้รับแจ้งเตือน

[ยินดีด้วย ผู้เล่น! สัตว์เลี้ยงของคุณ ต้าหง ค้นพบเหมืองเหล็ก คุณสามารถขุดแร่เหล็กที่จำเป็นสำหรับการสร้างที่หลบภัยได้โดยใช้เครื่องมือที่เหมาะสม]

"ค้นพบของใหม่อีกแล้ว!"

'แต่เครื่องมือที่เหมาะสมคืออะไร? ค้อนเหล็กอันใหญ่สำหรับทำเหมืองเหรอ?'

หลินเจ๋อครุ่นคิดในใจ

หลังจากรออยู่ประมาณสิบนาที ร่างสีแดงเพลิงก็โผล่ออกมาจากหุบเขาและกลับมาหาหลินเจ๋อ

"เจ้านาย หนูเห็นไฮยีน่าเพียบเลย"

"มีเป็นร้อยตัวแน่ะ"

"แถมยังมีราชาไฮยีน่าด้วย ระดับทองแดงขั้น 5 ถือเป็นมอนสเตอร์ระดับกลางในแรงค์ทองแดง"

"นอกจากนี้หนูยังเห็นกล่องสมบัติอีก 3 ใบ"

"กล่องสมบัติระดับเงิน 1 ใบ, กล่องสมบัติระดับทองแดง 2 ใบ..."

ฟังต้าหงเล่า หลินเจ๋อก็สูดหายใจลึก

ถ้ากวาดล้างฝูงไฮยีน่านี่ได้ เขาต้องกอบโกยได้มหาศาลแน่ ไม่ใช่แค่ค่าประสบการณ์จะพุ่งกระฉูด แต่ยังได้เนื้อจำนวนมากกับกล่องสมบัติอีก 3 ใบ

เขาอยากได้กล่องสมบัติระดับเงินใบนั้นเป็นพิเศษ

'ระดับทองแดงขั้น 5 ต้าหงกับเสี่ยวชิงน่าจะรับมือไหว แต่ประเด็นคือลูกสมุนไฮยีน่าอีกเป็นร้อยตัวนี่สิ...'

หลินเจ๋อคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "กลับกันก่อน ฟ้าเริ่มมืดแล้ว"

ตอนนี้เขาอยู่ห่างจากที่หลบภัยพอสมควร กว่าจะล่าสัตว์และมอนสเตอร์ระหว่างทางกลับไปถึงที่พัก ฟ้าคงมืดพอดี

หลินเจ๋อพาเสี่ยวชิงและต้าหงมุดเข้าป่าลึก

เขาจำตำแหน่งหุบเขาได้แล้ว พรุ่งนี้ค่อยกลับมาใหม่

'ไม่รู้แถวนี้จะมีผู้เล่นคนอื่นไหม'

'แต่ต่อให้มี ก็คงยากจะรับมือกับไฮยีน่าพวกนั้นไหว'

...

ก่อนพลบค่ำ

หลินเจ๋อพาเสี่ยวชิงและต้าหงกลับมาถึงที่หลบภัย

"นี่บ้านเจ้านายเหรอ?" ต้าหงเดินสำรวจรอบกระท่อมฟาง ดูมีความสุขมาก เพราะบ้านเดิมของมันเล็กกว่านี้เยอะ

"ใช่ ต่อไปแกต้องอยู่ที่นี่"

"พรุ่งนี้เช้าไปย้ายเสบียงที่แกซ่อนไว้มาที่นี่ให้หมด เดี๋ยวโดนกระรอกตัวอื่นขโมย"

หลินเจ๋อพูดขำๆ ขณะใช้ถ่านที่เหลือในกองไฟจุดหญ้าแห้งและเติมฟืนแห้งลงไป

ได้ยินหลินเจ๋อพูดแบบนั้น

ต้าหงถึงกับชะงักกึก

ลังเลอยู่ไม่กี่วินาที มันก็พยักหน้าด้วยสีหน้าน่าสงสาร

หลินเจ๋อไม่สนใจมัน เขาหยิบพิมพ์เขียวสองใบออกมาจากกระเป๋าเป้ ใบหนึ่งสำหรับเครื่องกรองน้ำ อีกใบสำหรับบ่อปลา

หลังกดใช้งาน เครื่องกรองน้ำขนาดครึ่งตัวคนก็ปรากฏขึ้นในห้อง

ส่วนบ่อปลาปรากฏขึ้นที่ลานโล่งนอกกระท่อมฟาง

บ่อปลามีพื้นที่ประมาณสิบตารางเมตร

ถือว่าไม่เล็กเลยสำหรับที่หลบภัยในตอนนี้

น้ำในบ่อปลาใสแจ๋ว แต่มีข้อความระบุว่าดื่มไม่ได้

หลินเจ๋อไม่สน

หยิบลูกปลาหนึ่งร้อยตัวออกจากกระเป๋าเป้แล้วปล่อยลงบ่อ

[ยินดีด้วย ผู้เล่น! คุณปล่อยลูกปลาตะเพียน 100 ตัวสำเร็จ วงจรการเติบโตของลูกปลาตะเพียนคือ 36 ชั่วโมง ในระหว่างนี้ไม่สามารถจับได้]

[คำเตือนพิเศษ: บ่อปลาของคุณไม่มีการป้องกัน โปรดดูแลให้ดีและระวังการขโมย]

"วงจรการเติบโต 36 ชั่วโมง"

"ดูจากเวลาแล้ว มะรืนเช้าคงได้กินซุปปลาตะเพียน!"

หลินเจ๋อหันไปบอกเสี่ยวชิงกับต้าหง "ฉันฝากความปลอดภัยของบ่อปลาไว้กับพวกแกนะ ถ้ามีสัตว์ตัวไหนเข้ามาทำร้ายปลาของฉัน ฆ่าทิ้งให้หมด"

"รับทราบ เจ้านาย!"

เสี่ยวชิงกับต้าหงพยักหน้าพร้อมกัน

หลินเจ๋อมองปลาที่ว่ายอย่างมีความสุขในบ่อ "ตอนกลางคืนไม่น่าห่วง ห่วงแต่ตอนกลางวัน เพราะไม่มีใครอยู่เฝ้าบ้าน"

"สงสัยต้องหาวิธีสร้างสิ่งป้องกันบ้างแล้ว"

"อย่างน้อยสร้างรั้วกั้นไว้ก็ยังดี"

"ระยะนี้คงไม่มีมอนสเตอร์บุกมาโจมตี อย่างมากก็แค่ป้องกันสัตว์บางชนิด"

โดยไม่ลังเล หลินเจ๋อเอาไม้จำนวนมากออกมาจากกระเป๋าเป้ ใช้ขวานหินหยาบตัดเป็นขนาดที่พอเหมาะ แล้วปักลงรอบบ่อปลา

จากนั้นมัดยึดด้วยเถาวัลย์

รั้วแบบง่ายๆ ก็เสร็จสมบูรณ์

หลินเจ๋อยังไม่วางใจ เลยสร้างรั้วขนาดใหญ่กว่าล้อมรอบที่หลบภัยอีกชั้น ก่อนจะกลับเข้ากระท่อมฟางอย่างพอใจ