บทที่ 27 ภารกิจหลักใหม่

เศษกระจกโปรยปรายลงมาราวกับสายฝน หักเหแสงแดดจนเกิดประกายแวววาวน่าขนลุก

วิ่ง! อย่าหันกลับมามอง!

ลีเยว่เตะกรอบโลหะที่ขวางทางออกไป แม้ขอบช่องว่างที่เกิดจากระเบิดจะขรุขระบาดตา แต่สำหรับทุกคนแล้ว มันดูน่าอภิรมย์ยิ่งกว่าประตูสวรรค์เสียอีก

โดยไม่ลังเล เหล่าผู้รอดชีวิตพากันทยอยวิ่งออกมา

การนับถอยหลังที่บีบหัวใจเมื่อครู่ เปรียบเสมือนเครื่องประหารที่แขวนอยู่เหนือหัว บีบศักยภาพเฮือกสุดท้ายของทุกคนออกมา

เกล็นแบกกระเป๋าพยาบาลใบโตสองใบ วิ่งเร็วกว่ากระต่าย โดยมีที-บอยตามหลังมาติดๆ หอบแฮ่กๆ แต่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วเหลือเชื่อ

อากาศข้างนอกไม่ได้สดชื่น มันมีกลิ่นฝุ่นและกลิ่นเน่าเหม็น แต่สำหรับคนที่เพิ่งหนีออกมาจากโลงศพปิดตาย มันคือลมหายใจแห่งอิสรภาพ

"อึก—อือ—"

ทันทีที่พุ่งออกมาจากสนามหญ้าบ้าๆ นั่น เสียงคำรามที่คุ้นเคยก็ดังมาจากทุกทิศทาง

แรงระเบิดมหาศาลไม่เพียงแต่ทำลายกระจกกันกระสุน แต่ยังกลายเป็นระฆังเรียกอาหารที่ดังสนั่นที่สุด

ซอมบี้เหมือนฉลามที่ได้กลิ่นเลือด วนเวียนอยู่แถวนั้น ลากร่างเน่าเฟะเดินโซเซเข้ามาจากป่าและหลังซากรถ

จำนวนไม่น้อยเลย กะคร่าวๆ น่าจะสักยี่สิบสามสิบตัว

"บ้าเอ๊ย! พวกมันมากันแล้ว!" แอนเดรียกรีดร้อง กุมสายสะพายเป้แน่น ขาอ่อนจนแทบจะล้ม

"อย่าหยุด! ขึ้นรถ!" ริกตะโกน ชักปืนลูกโม่โคลท์ ไพธอน ออกมา แล้วยิงวอล์กเกอร์ตัวที่ใกล้ที่สุดหัวระเบิดด้วยเสียง "ปัง"

ฌอนไม่ยอมน้อยหน้า ปืนลูกซองของเขาพ่นไฟ ระเบิดซอมบี้ในชุด รปภ. จนหน้าอกยุบ

แต่ลีเยว่เร็วกว่าเสมอ

เขาไม่ได้วิ่งไปที่รถดอดจ์ แชลเลนเจอร์ สีแดง แต่ยืนอยู่ข้างกลุ่มคน ปืน M4A1 ในมือราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย

เขาไม่มีอาการตื่นตระหนก สายตามีแต่การคำนวณที่เยือกเย็น

ตราบใดที่มีวอล์กเกอร์พยายามเข้าใกล้พื้นที่ใจกลางทีม เสียงปืนจะดังขึ้นทันที

"ปัง ปัง ปัง"

การยิงชุดสามนัดที่เป็นจังหวะจะโคน

ไม่มีกระสุนเสียเปล่าแม้แต่นัดเดียว ไม่มีการเคลื่อนไหวสูญเปล่าแม้แต่นิดเดียว ทุกครั้งที่เสียงปืนดังขึ้น หัวซอมบี้จะระเบิดเหมือนแตงโมเน่า

【กำจัดซอมบี้ 1 ตัว ได้รับค่าประสบการณ์ 1 แต้ม】

【กำจัดซอมบี้ 1 ตัว ได้รับค่าประสบการณ์ 1 แต้ม】

...

เสียงแจ้งเตือนระรัวถล่มทลายในหัว

สำหรับคนอื่น นี่คือสัตว์ประหลาดมรณะ แต่สำหรับลีเยว่ พวกมันคือกล่องค่าประสบการณ์เคลื่อนที่

"เคลียร์พื้นที่นี้แล้ว! เดล สตาร์ทรถบ้าน! แดริล อย่ามัวโอ้เอ้ ขึ้นมอเตอร์ไซค์!" ลีเยว่สั่งการอย่างใจเย็นพลางเปลี่ยนแม็กกาซีน "เอมี่ ขึ้นรถ!"

แดริลยิงลูกดอกทะลุเบ้าตาวอล์กเกอร์ตัวหนึ่ง ได้ยินเสียงตะโกนก็ส่งเสียงฮึดฮัด เก็บหน้าไม้ แล้วกระโดดขึ้นฮาร์เลย์คู่ใจที่คำรามกระหึ่ม

ลีเยว่ยิงนัดสุดท้าย เก็บวอล์กเกอร์ที่พยายามจะตะปบลูกสาวของโมราเลส ก่อนจะหันหลังแล้วพุ่งไปที่รถดอดจ์ แชลเลนเจอร์

เอมี่เปิดประตูฝั่งคนนั่งรออยู่แล้ว หน้าซีดเผือดแต่พยายามตั้งสติ มือยังกำปืนกล็อกแน่น

เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องลานกว้างในทันที

รถสปอร์ตสีแดงพุ่งออกไปราวกับลูกธนู กันชนหน้าชนซอมบี้สองตัวที่ขวางทางจนกระเด็น

แขนขาที่เน่าเปื่อยแหลกละเอียดด้วยแรงกระแทกมหาศาล และเลือดสกปรกก็สาดกระจายเต็มกระจกหน้ารถ ก่อนจะถูกที่ปัดน้ำฝนกวาดทิ้งอย่างไร้ความปรานี

ขบวนรถตามหลังมาติดๆ เสียงยางรถบดถนนดังแสบแก้วหูทะลุความมืดสลัวยามพลบค่ำ

พวกเขาพุ่งขึ้นทางลาด ทิ้งอาคารสีเทาขาวของ CDC ไว้เบื้องหลัง

"ตูม--!!!"

ขบวนรถเพิ่งวิ่งออกมาได้ไม่ถึงกิโลเมตร เสียงคำรามกึกก้องกัมปนาทก็ดังมาจากด้านหลัง

แผ่นดินดูเหมือนจะสั่นสะเทือนในวินาทีนั้น และคลื่นกระแทกอันทรงพลังที่ปนมากับความร้อน ก็สัมผัสได้แม้ผ่านกระจกรถ

รถดอดจ์ แชลเลนเจอร์ โคลงเคลงอย่างรุนแรง และลีเยว่ต้องใช้สองมือกำพวงมาลัยแน่นเพื่อป้องกันไม่ให้รถเสียหลักพุ่งชนราวกั้น

"พระเจ้าช่วย..." เอมี่ยกมือปิดปาก มองกลับไปด้วยความหวาดผวา

อาคาร CDC ขนาดมหึมา บัดนี้กลายเป็นภูเขาไฟระเบิด

ระเบิดเชื้อเพลิงอากาศในโซนแกนกลางถูกจุดชนวน และความร้อนสูงก็กลืนกินทุกอย่างในพริบตา

โครงสร้างอาคารพังทลายลงมาราวกับตัวต่อเลโก้ภายใต้ความร้อนและแรงดันสูง ลูกไฟขนาดมหึมาพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ย้อมท้องฟ้าครึ่งหนึ่งให้เป็นสีแดงฉาน

ซอมบี้ที่ล้อมรอบลานกว้าง CDC ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านในทันที

รวมถึงแจ็คกี้ที่เลือกจะอยู่ต่อ และดร.เจนเนอร์ที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

จบสิ้นกันที สะอาดหมดจด สมกับที่เจนเนอร์สัญญาไว้

ลีเยว่ชำเลืองมองดอกเห็ดที่ยังคงม้วนตัวอยู่ในกระจกมองหลัง สีหน้าไร้อารมณ์

แม้จะน่าเสียดายที่ไม่ได้เก็บค่าประสบการณ์จากซอมบี้ที่โดนระเบิด แต่ทริป CDC ครั้งนี้ก็นับว่าคุ้มค่ามากแล้ว

ทันใดนั้น แผงระบบสีฟ้าที่ห่างหายไปนานก็เด้งขึ้นมาบนจอประสาทตา

【ภารกิจหลักถูกปลดล็อก】

【เป้าหมายภารกิจ: เดินทางไปยังฟาร์มเฮอร์เชล เชิญครอบครัวเฮอร์เชลเข้าร่วมทีม และค้นหาคุกในเนื้อเรื่องเดิม กวาดล้างและเปลี่ยนให้เป็นแคมป์หลบภัย】

【รางวัลภารกิจ: 5 แต้มสกิล และสุ่มอาชีพใหม่ 1 อาชีพ!】

ลีเยว่หรี่ตาลง

มาแล้ว

ฟาร์มและคุก คือสองจุดสำคัญสุดคลาสสิกใน The Walking Dead

โดยเฉพาะคุก ซึ่งเป็นหนึ่งในฐานที่มั่นที่เขาโปรดปรานที่สุดในเนื้อเรื่องเดิม ขอแค่ดัดแปลงนิดหน่อย มันก็จะกลายเป็นป้อมปราการสำเร็จรูปชั้นยอด

ที่สำคัญกว่านั้น มันไม่เพียงแต่มีกำแพงแข็งแกร่ง แต่ยังมีซอมบี้จำนวนมหาศาลรอให้เขาไปเก็บเกี่ยว

"สุ่มอาชีพใหม่..." มุมปากของลีเยว่ยกขึ้นเล็กน้อย

ทักษะ "ชาร์ปชูตเตอร์" และ "ไฟท์เตอร์" ในปัจจุบันของเขา ทำให้เขามีพลังการต่อสู้เหนือกว่าคนธรรมดาไปไกลโขแล้ว ถ้าได้อาชีพสายสนับสนุนหรืออาชีพพิเศษมาเสริมอีก เขาคงเป็นพระเจ้าที่แท้จริงในวันสิ้นโลกนี้

เขาถือพวงมาลัยด้วยมือข้างเดียว และแบ่งสมาธิเล็กน้อยเปิดดูหน้าต่างสถานะ

หลังจากตะลุยฝ่าวงล้อม และเก็บกวาดซอมบี้ระหว่างทาง บวกกับของเดิมที่สะสมไว้ ได้เวลาเช็คของกันหน่อย

【ชื่อ】: ลีเยว่

【อาชีพสวมใส่】: ชาร์ปชูตเตอร์ lv5 (0/80), ไฟท์เตอร์ lv4 (0/80)

【สกิลชาร์ปชูตเตอร์】:

* ความชำนาญอาวุธปืน Lv3 (สกิลติดตัว): เพิ่มการควบคุม ความแม่นยำ และความเร็วในการบรรจุกระสุนของอาวุธปืนทั้งหมด 30% ต้องการ 3 แต้มสกิลเพื่ออัปเกรด

*บุลเล็ตไทม์ Lv5 (สกิลเรียกใช้): เข้าสู่สถานะบุลเล็ตไทม์ 5 วินาทีเมื่อเปิดใช้งาน ซึ่งเวลาและความเร็วของผู้อื่นจะช้าลงอย่างมากในการรับรู้ของคุณ คูลดาวน์: 25 วินาที ไม่สามารถอัปเกรดเกินเลเวลสูงสุดได้

*ผู้เชี่ยวชาญด้านกระสุน Lv3 (สกิลติดตัว): การสังหารสิ่งมีชีวิตด้วยอาวุธปืนมีโอกาส 40% ที่จะไม่เสียกระสุน ต้องการ 3 แต้มสกิลเพื่ออัปเกรด

【สกิลไฟท์เตอร์】:

*ความชำนาญการต่อสู้ lv1 (สกิลติดตัว): เพิ่มอัตราความสำเร็จในการป้องกันด้วยความแข็งแกร่ง ความคล่องตัว และความทนทาน 10% ต้องการ 1 แต้มสกิลเพื่ออัปเกรด

*คอมโบพายุหมุน Lv1 (สกิลเรียกใช้): สร้างความเสียหายวงกว้างแก่ศัตรูทั้งหมดในรัศมี 2 เมตรทันที (ใช้ได้ขณะถืออาวุธ) คูลดาวน์ 1 นาที ต้องการ 5 แต้มสกิลเพื่ออัปเกรด

แต้มสกิล: 0

【คลังค่าประสบการณ์】: 57

เมื่อมองดูตัวเลข 【57】 ในคลังค่าประสบการณ์ ความรู้สึกเร่งรีบของลีเยว่ก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เขาได้ค่าประสบการณ์เพิ่มมาอีกยี่สิบกว่าแต้มจากการฝ่าวงล้อมครั้งนี้

แม้จะต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าไฟท์เตอร์จะถึงเลเวลห้า แต่เมื่อไปถึงคุก ค่าประสบการณ์ของเขาคงพุ่งกระฉูดแน่นอน

ส่วนแต้มสกิล ตอนนี้เป็นทรัพยากรที่ขาดแคลนจริงๆ ต้องใช้อย่างระมัดระวัง

"ซ่า... ซ่า..."

เสียงแหบพร่าของริกดังมาจากวิทยุสื่อสาร และมีเสียงไอของคาร์ลแทรกมาเบาๆ

"ลีเยว่ นี่ริกนะ ทุกคนปลอดภัยดีไหม?"

ลีเยว่หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา สายตายังคงจับจ้องไปที่ทางหลวงว่างเปล่าเบื้องหน้า:

"ข้างหน้าปลอดภัยครับ การระเบิดเมื่อกี้คงกวาดล้างพวกที่ตามมาได้เยอะ รายงานสถานการณ์ทุกคันด้วย"

"รถบ้านปกติดี แค่น้ำมันเหลือน้อยแล้ว" เสียงของเดลฟังดูเหนื่อยล้า ชัดเจนว่าการหนีตายเมื่อครู่กินแรงคนวัยเขาไปมาก

"มอเตอร์ไซค์ปกติ" แดริลพูดน้อยคำเช่นเคย

"ฌอนก็สบายดี" เสียงของฌอนอู้อี้เล็กน้อย "แต่ตอนนี้เราจะไปไหนกันต่อ? ป้อมเบนนิ่ง?"

คำถามนี้ทำให้ช่องสัญญาณวิทยุเงียบไปชั่วขณะ

ป้อมเบนนิ่งอยู่ห่างออกไปร้อยไมล์ ซึ่งเป็นจุดหมายที่ฌอนยืนกรานมาตลอด

แต่หลังจากเพิ่งเจอกับเรื่องหลอกลวงที่ CDC ผู้คนเริ่มเกิดความสงสัยใน "ศูนย์พักพิงของทางการ" เหล่านี้

ถ้าที่นั่นเป็นเมืองร้างเหมือนกันล่ะ?