บทที่ 21 สกิลใหม่: "ผู้เชี่ยวชาญด้านกระสุน"

เมื่อแสงรุ่งอรุณแรกแหวกความมืดมิด เสียงสะท้อนของกระสุนนัดสุดท้ายก็จางหายไปในที่สุดระหว่างหน้าผาของเหมืองหิน

โลกเงียบสงัดจนน่าเหลือเชื่อ

อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นดินปืน กลิ่นคาวเลือด และกลิ่นเหม็นเน่าของซากศพ

พื้นดินเต็มไปด้วยปลอกกระสุนเกลื่อนกลาด สีเหลืองอร่ามสะท้อนแสงเย็นเยียบภายใต้ดวงอาทิตย์ที่กำลังขึ้น

ลีเยว่ลดปืนพก M9 ลง ลำกล้องร้อนฉ่าจนน่าตกใจ

เขาค่อยๆ ผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมาช้าๆ ขมับเต้นตุบๆ จากการใช้สมาธิอย่างหนักต่อเนื่องเป็นเวลานาน แต่มือที่ถือปืนยังคงนิ่งสนิทดั่งหินผา

สายตาของเขากวาดมองไปทั่วสนามรบ

ที่หน้ารถบ้าน ซากศพกองทับถมกันเป็นภูเขาลูกย่อมๆ

เลือดสีดำไหลรวมกันเป็นสาย คดเคี้ยวไปตามภูมิประเทศอย่างช้าๆ และซึมลงสู่ผืนดินใต้ฝ่าเท้า

【กำจัดซอมบี้ 1 ตัว ได้รับค่าประสบการณ์ 1 แต้ม】

เมื่อเสียงแจ้งเตือนแบบเครื่องจักรเสียงสุดท้ายจางลง หน้าต่างระบบตรงหน้าลีเยว่ก็กระตุกเล็กน้อย และกระแสข้อมูลก็เริ่มรีเฟรชอย่างรวดเร็ว

ค่ำคืนนี้ ซอมบี้ทั้งหมดสามสิบเก้าตัวต้องสังเวยให้กับปืนและมีดของเขา

【คลังค่าประสบการณ์ปัจจุบัน: 82】

ในขณะเดียวกัน ประตูเหล็กที่ปิดสนิทของรถบ้านก็ส่งเสียงดังแผ่วเบา เสียงกลอนที่ถูกปลดออก

ทันทีหลังจากนั้น การแจ้งเตือนสีทองอร่ามก็เด้งขึ้นมา

【ภารกิจรอง: ช่วยเหลือเอมี่ เสร็จสิ้น!】

【รางวัล: ค่าประสบการณ์ 10 แต้ม + แต้มสกิล 2 แต้ม】

ข้อมูลผันผวนอีกครั้ง และค่าประสบการณ์รวมในคลังหยุดนิ่งที่ 92 แต้ม

ลีเยว่ไม่ได้รีบร้อนตอบสนองเอมี่ที่กำลังชะโงกหน้าออกมาจากรถบ้าน และไม่ได้สนใจแอนเดรียที่กำลังวิ่งสะดุดขาตัวเองตรงเข้ามาหาเขาจากระยะใกล้

เขายืนนิ่ง จิตใจจมดิ่งลงสู่ระบบ ความตื่นเต้นของการได้ควบคุมพลังนั้นดึงดูดใจยิ่งกว่าอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่านเสียอีก

ค่าประสบการณ์ 93 แต้ม

พอแล้ว

"ระบบ ใช้ค่าประสบการณ์ 80 แต้ม อัปเกรดเลเวลชาร์ปชูตเตอร์"

【ยืนยันคำสั่ง】

【ใช้ค่าประสบการณ์ 80 แต้ม ชาร์ปชูตเตอร์เลเวล 4 อัปเกรดเป็นเลเวล 5 (0/160)】

【อัปเกรดสำเร็จ! การประสานงานของร่างกาย การมองเห็นแบบไดนามิก และความเร็วในการตอบสนองของระบบประสาทได้รับการปรับปรุงอย่างมาก คุณได้รับแต้มสกิล 4 แต้ม】

กระแสความอบอุ่นระเบิดออกจากกระดูกสันหลังและไหลเวียนไปทั่วแขนขา

นั่นไม่ใช่การขยายขนาดของกล้ามเนื้อ แต่เป็นการจัดระเบียบใหม่ที่ซับซ้อนและประณีตยิ่งกว่า

ลีเยว่รู้สึกว่าโลกตรงหน้าชัดเจนขึ้น การสั่นไหวของยอดหญ้าตามแรงลม หยดเหงื่อเย็นที่ไหลลงมาตามใบหน้าของฌอนในระยะไกล และแม้แต่สัมผัสสากๆ ของคราบเขม่าดินปืนในลำกล้องปืน ทุกอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งในวินาทีนี้

ปืนในมือดูเหมือนจะไม่ใช่โลหะเย็นชืดอีกต่อไป แต่เป็นส่วนขยายของแขน กลายเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งที่แยกจากร่างกายไม่ได้

ในขณะเดียวกัน กล่องข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมา

【ขอแสดงความยินดีด้วยโฮสต์ คุณบรรลุอาชีพชาร์ปชูตเตอร์เลเวล 5 และปลดล็อกสกิลติดตัวหลัก: ผู้เชี่ยวชาญด้านกระสุน lv1】

【ผู้เชี่ยวชาญด้านกระสุน Lv1 (ติดตัว): มีโอกาส 20% ที่การสังหารสิ่งมีชีวิตด้วยอาวุธปืนจะไม่ใช้กระสุน】

ลีเยว่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

สกิลนี้แทบจะเป็นสกิลระดับเทพในวันสิ้นโลกเลยทีเดียว ถ้าโชคดีพอ กระสุนของคุณก็แทบจะไร้ขีดจำกัด

และนี่เป็นเพียงเลเวลแรกของความสามารถติดตัวเท่านั้น ถ้าอัปจนเต็ม มันอาจจะมีกระสุนไม่จำกัดจริงๆ ก็ได้

เขาชำเลืองมองทรัพยากรที่มีอยู่

มีแต้มสกิลเดิมอยู่ 2 แต้ม บวกกับ 2 แต้มจากรางวัลภารกิจ และอีก 4 แต้มจากโบนัสการเลเวลอัป

รวมทั้งหมด 8 แต้มสกิล

เหล็กดีต้องตีตอนร้อน ใช้ในที่ที่จำเป็นที่สุด

โดยไม่ลังเล ลีเยว่เบนความสนใจไปที่เทคนิค "บุลเล็ตไทม์" ที่ช่วยชีวิตเขาจากอันตรายมาแล้วหลายครั้ง

"ลงทุน 5 แต้มสกิล อัปเกรดบุลเล็ตไทม์"

【บุลเล็ตไทม์เลเวล 3 อัปเกรดเป็นเลเวล 4】

【บุลเล็ตไทม์ Lv4 (เรียกใช้): เข้าสู่สถานะบุลเล็ตไทม์ 4 วินาทีเมื่อเปิดใช้งาน ลดความเร็วของผู้อื่นในสายตาของคุณลงอย่างมาก คูลดาวน์: 30 วินาที】

เช่นเดียวกับการอัปเกรดครั้งก่อนๆ ระยะเวลาเพิ่มขึ้นเพียงวินาทีเดียว

อย่างไรก็ตาม ในการต่อสู้ การเพิ่มเวลาเพียงแค่วินาทีเดียวก็เพียงพอที่จะตัดสินผลแพ้ชนะในการต่อสู้เป็นตายได้แล้ว

ลีเยว่ทุ่ม 3 แต้มสกิลที่เหลือทั้งหมดลงไปกับสกิลใหม่

【ใช้ 3 แต้มสกิล อัปเกรดผู้เชี่ยวชาญด้านกระสุนจากเลเวล 1 เป็นเลเวล 3】

【ผู้เชี่ยวชาญด้านกระสุน Lv3 (ติดตัว): มีโอกาส 40% ที่การสังหารสิ่งมีชีวิตด้วยอาวุธปืนจะไม่ใช้กระสุน】

โอกาสเกือบ 50% ที่จะไม่เสียกระสุน!

ลีเยว่กำหมัดแน่น สัมผัสถึงพลังใหม่ที่พลุ่งพล่านภายในกาย

การต่อสู้ในค่ำคืนนี้ไม่สูญเปล่า ความแข็งแกร่งของเขาได้ก้าวกระโดดเชิงคุณภาพอีกครั้ง

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในเวลาเพียงไม่กี่วินาที

ในโลกแห่งความเป็นจริง ประตูรถบ้านเปิดออกกว้าง

เอมี่ก้าวข้ามธรณีประตู ใบหน้าซีดเผือด สิ่งแรกที่เธอเห็นไม่ใช่แสงอาทิตย์ยามเช้า แต่เป็นซากศพเละเทะที่กองอยู่แทบเท้า มันเป็นภาพนรกแตก แขนขาที่ขาดกระจุยกองทับถมอยู่ที่เท้าของลีเยว่ และเลือดสีดำก็กระเด็นเปื้อนไปถึงที่จับประตูรถ

"อุ๊บ..."

ภาพที่รุนแรงกระแทกตาทำให้เอมี่ยกมือปิดปาก ท้องไส้ปั่นป่วน แต่จากนั้น ความโล่งใจมหาศาลที่รอดชีวิตมาได้ก็ทำให้ขาเธออ่อนแรง จนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น

"เอมี่ เป็นอะไรไหม?"

แอนเดรียพุ่งเข้ามาและกอดน้องสาวแน่น

เธอสำรวจคอและแขนของเอมี่อย่างละเอียด เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่นิดเดียว ก่อนจะร้องไห้โฮออกมาและซุกหน้าลงกับไหล่น้องสาว

เมื่อคืนมันโกลาหลเกินไป โกลาหลจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะมองมาทางนี้ เพราะกลัวว่าจะเห็นน้องสาวนอนจมกองเลือด

"ฉันไม่เป็นไร... ลีเยว่... เขาเฝ้าหน้าประตูไว้ตลอดเลย" เสียงของเอมี่สั่นเครือขณะชี้ไปที่ร่างตรงหน้า แววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและอารมณ์แปลกประหลาด

ลีเยว่หันกลับมา สีหน้าเฉยเมย ราวกับเพิ่งทำเรื่องเล็กน้อยเสร็จสิ้น

เขาปลดแม็กกาซีนเปล่าออกอย่างสบายๆ และเปลี่ยนอันใหม่เข้าไป การเคลื่อนไหวลื่นไหลและงดงามน่ามอง

"ปลอดภัยก็ดีแล้วครับ"

สี่คำง่ายๆ ทำให้สองพี่น้องยิ่งซาบซึ้งใจมากขึ้นไปอีก

กลางแคมป์ คนอื่นๆ ค่อยๆ ได้สติคืนมา

ฌอนถือปืนลูกซองที่ยังมีควันลอยกรุ่น หน้าอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง

เขามองดูความเละเทะบนพื้น แล้วมองดูครอบครัวของริก เกล็น ที-บอย และคนอื่นๆ ที่ปลอดภัยครบสามสิบสอง

นอกจากเอ็ดที่ถูกวอล์กเกอร์กัดกินจนเหลือแต่กระดูก และผู้โชคร้ายอีกไม่กี่คน อย่างน้อยสองในสามของผู้คนก็รอดชีวิตมาได้

จิมนั่งอยู่บนพื้น จ้องมองปืนลูกซองตาค้าง ขากางเกงข้างหนึ่งขาดวิ่น แต่ผิวหนังยังอยู่ครบดี

ถ้าไม่ใช่เพราะมีดบินของลีเยว่ ป่านนี้เขาคงตายไปแล้ว

ในที่สุด สายตาของฌอนก็มาหยุดที่ลีเยว่

เมื่อมองดู "ภูเขาศพ" และปลอกกระสุนที่กระจัดกระจายรอบเท้าลีเยว่ ลำคอของฌอนก็แห้งผาก ราวกับมีใครยัดทรายกำมือใหญ่ลงไป

"นี่เหรอที่คุณเรียกว่า 'อุบัติเหตุ' และ 'เรื่องบังเอิญ'?"

แดริลเดินกลับมาจากชายป่า พร้อมลูกดอกหน้าไม้สองดอกที่เก็บกู้มาได้

เขาชำเลืองมองเศษซากร่างของเอ็ดเวิร์ดบนพื้น ไม่แสดงความเห็นใจแม้แต่น้อย แถมยังถ่มน้ำลายลงพื้นอีกต่างหาก

"ไอ้โง่นั่นสมควรตายแล้ว แต่ถ้าไม่ใช่เพราะคนบางคนขัดขวางไม่ให้เราป้องกันแคมป์ เราคงไม่เสียคนไปเยอะขนาดนี้เมื่อคืน"

คำพูดของแดริลรุนแรง แต่ก็เหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจ

ฌอนกัดฟันกรอด เส้นเลือดปูดโปนที่หน้าผาก แต่เขาก็เถียงไม่ออก

ริกเดินเข้ามา ชุดตำรวจเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดดำและฝุ่นโคลน ดูยับเยิน แต่ดวงตาของเขาสว่างไสวยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

เขาตบไหล่ฌอน เป็นการให้ทางลงแก่เพื่อน แล้วเดินตรงไปหาลีเยว่

"ถ้าไม่ใช่เพราะนาย วันนี้พวกเราคงตายกันหมดแล้ว"

เสียงของริกแหบพร่า เผยให้เห็นถึงความหวาดกลัวที่ยังหลงเหลืออยู่อย่างลึกซึ้ง

ลีเยว่เพียงแค่พยักหน้าโดยไม่พูดอะไร