บทที่ 25: ตีคนตายแล้ว !

บทที่ 25: ตีคนตายแล้ว !

"ซูเสี่ยวเนี่ยน หยุดเดี๋ยวนี้นะ ! "

เสียงตวาดหยาบคายดังขึ้นที่ข้างหู ซูเสี่ยวเนี่ยนเงยหน้าขึ้น ก็ปะทะเข้ากับร่างของ 'ซูซานซาน' ที่เดินดิ่งตรงเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง

ซูซานซานกำลังโกรธจัด ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ เธอแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับ... เพียงแค่คิดว่างานหมั้นอันแสนเพอร์เฟกต์ของเธอ ต้องมาพังพินาศเพราะนังผู้หญิงหน้าด้านคนนี้ ซูซานซานก็แค้นจนอยากจะพุ่งเข้าไปข่วนหน้ามันให้แหก !

กว่าจะข่มตาหลับจนถึงเช้า กะว่าจะออกมาเดินห้างช้อปปิ้งให้หายเครียดสักหน่อย แต่ดันมาเจอกับ 'ตัวต้นเหตุ' เข้าจัง ๆ แล้วแบบนี้จะให้ซูซานซานกลืนความแค้นลงคอไปได้ยังไง ?

เธอตวาดลั่น พุ่งตัวเข้ามาด่ากราดทันที "ซูเสี่ยวเนี่ยน ! นังจิ้งจอกหน้าด้าน ! เธอยังมีหน้าโผล่หัวออกมาข้างนอกอีกเหรอ ! "

ซูเสี่ยวเนี่ยนทำหน้าแปลกใจ "คุณซูพูดจาแปลก ๆ นะคะ ? ฉันไม่ใช่หนูท่อที่ต้องคอยหลบ ๆ ซ่อน ๆ สักหน่อย ทำไมฉันจะออกมาเดินข้างนอกไม่ได้ ? ...ว่าแต่คุณซูเถอะ สภาพดูไม่จืดเลยนะนั่น อุ๊ยตาย ! ดูถุงใต้ตาสิ ดำปึ้ดเชียว เมื่อคืนไม่ได้นอนเหรอจ๊ะ ? "

"หม่ามี้..." จู่ ๆ โต้วโต้วก็กระตุกแขนเสื้อเธอเบา ๆ ใบหน้าเล็กจิ๋วย่นเข้าหากันเหมือนซาลาเปาบูด "หม่ามี้ หนูปวดท้อง... หนูอยากไปห้องน้ำฮะ"

เมื่อเห็นลูกชายสุดที่รักไม่สบายกะทันหัน ซูเสี่ยวเนี่ยนก็โยนคำท้าทายของซูซานซานทิ้งไปทันที เธอย่อตัวลงถามด้วยความร้อนรน "ทำไมจู่ ๆ ถึงปวดท้องล่ะลูก ? ให้แม่พาไปไหม ? "

"ไม่เป็นไรฮะหม่ามี้ ! โต้วโต้วโตแล้ว ไปเองได้สบายมาก" เด็กน้อยยื่นแขนป้อม ๆ ออกมากอดแม่แน่น ๆ ทีหนึ่ง... ทว่าในดวงตากลมโตสีดำขลับคู่นั้น กลับฉายแววเย็นเยียบวูบหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัววิ่งตื๋อไปทางห้องน้ำทันที

"โต้วโต้ว ระวังหน่อยนะลูก อย่าวิ่งล้มนะ ! " ซูเสี่ยวเนี่ยนตะโกนไล่หลัง รู้สึกว่าตัวเองช่างเป็นแม่ที่ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย ใบหน้าสวยฉายแววกังวล ลูกแม่จู่ ๆ ก็ปวดท้อง หรือว่าเมื่อเช้ากินอะไรผิดสำแดงเข้าไปนะ ?

"ซูเสี่ยวเนี่ยน ! ฉันคุยกับแกอยู่นะ หูหนวกหรือไง ถึงไม่ได้ยิน ! " ซูซานซานเอื้อมมือมากระชากตัวเธอ น้ำเสียงหาเรื่องเต็มที่

ซูเสี่ยวเนี่ยนเริ่มโมโหขึ้นมาบ้างแล้ว สีหน้าเคร่งขรึมลง ตอกกลับเสียงเย็น "ปกติฉันคุยกับ 'คน' เท่านั้นนะ ไม่เคยมีธรรมเนียมยืนเสวนากับ 'หมา' ! "

ลูกชายเธอวิ่งเข้าห้องน้ำไปแล้ว เธอไม่มีอารมณ์มาต่อล้อต่อเถียงกับคนบ้าแถวนี้หรอกนะ ! จะไปไหนก็ไป ชิ้ว ๆ !

ใจจริงเธออยากจะลากตัวรปภ.ห้างฯ มาถามทางไปห้องน้ำสักหน่อย แต่ก็ลังเล... ด้วยความเป็นคน 'หลงทิศตัวแม่' ขืนเดินมั่วซั่ว นอกจากจะหาลูกไม่เจอ เผลอ ๆ ตัวเองนี่แหละจะพลัดหลงจนขายขี้หน้าชาวบ้านเขาเปล่า ๆ !

ซูซานซานฟังออกทันทีว่าซูเสี่ยวเนี่ยนด่ากระทบว่าเธอเป็นหมา ความโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง กัดฟันตะโกนลั่น "ซูเสี่ยวเนี่ยน ! แกน่ะมันตัวอะไร ? มาแย่งผู้ชายของฉัน แกยังมียางอายอยู่ไหมห๊ะ ? "

ประโยคนี้ดังลั่นห้าง ผู้คนที่เดินผ่านไปมาได้ยินกันทั่ว ทันใดนั้น หลายคนก็หยุดเดิน เริ่มชี้ชวนกันดูและซุบซิบ คนสมัยนี้ปากท้องอิ่มหนำสำราญกันแล้ว จิตใจเลยว่างจัด ชอบมุงดูเรื่องชาวบ้านเป็นที่สุด โดยเฉพาะฉากด่าทอกันกลางถนนแบบนี้ ของโปรดเลยล่ะ ยิ่งไปกว่านั้น คู่กรณีดันเป็นสาวสวยหน้าตาดีทั้งคู่ ยิ่งน่าดูชมเข้าไปใหญ่

ซูซานซานเห็นไทยมุงเริ่มเยอะ ก็ยิ่งได้ใจ

นังแพศยา อยากจะได้เหยียนเหวยหานงั้นเหรอ ? ฝันไปเถอะ ฉันไม่มีวันยอม !

ทันใดนั้น เธอก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นเศร้าสร้อยน่าสงสาร บีบน้ำตาไหลพราก อ้อนวอนซูเสี่ยวเนี่ยนเสียงสั่นเครือ "เสี่ยวเนี่ยน... เห็นแก่ที่เราเป็นพี่เป็นน้องกัน อย่าแย่งผู้ชายของฉันไปเลยนะ คืนเขาให้ฉันเถอะนะ ได้โปรด... เสี่ยวเนี่ยน พี่ขอร้องล่ะ... พี่น่ะยอมยกทุกอย่างให้เธอหมดแล้ว แต่คนนี้พี่ให้ไม่ได้จริง ๆ ... เสี่ยวเนี่ยน... เธอเองก็เกลียดพวก 'เมียน้อย' ที่สุดไม่ใช่เหรอ ? แล้วทำไมเธอถึงมาเป็นมือที่สามเสียเองล่ะ ? เสี่ยวเนี่ยน... เธอทำแบบนี้ได้ยังไง ฮือ ๆ ๆ เธอทำแบบนี้ได้ยังไง..."

ซูซานซานพุ่งเข้าไปกอดขาซูเสี่ยวเนี่ยนเอาไว้ ร้องห่มร้องไห้น้ำตานองหน้า เสียงแหบเสียงแห้งน่าเวทนา

เฮ้ย !

ซูเสี่ยวเนี่ยนช็อกตาตั้ง หน้าเขียวหน้าเหลืองไปหมด

ใครหน้าด้านไม่ทราบ ! ใครไปแย่งผัวหล่อนยะ ! อยู่ท่ามกลางฝูงชนขนาดนี้ เล่นใหญ่รัชดาลัยเธียเตอร์เลยนะแม่คุณ !

ซูเสี่ยวเนี่ยนเดือดจัด สะบัดขาข้างที่โดนกอด แล้วถีบซูซานซานออกไปอย่างเหลืออด "ไสหัวไป ! "

ตอนที่ถีบออกไป เธอไม่ได้ออกแรงเยอะเลย แค่กะจะเขี่ยให้หลุด ๆ ไปซะ ไม่ได้กะเอาให้ตาย... ถึงซูซานซานจะนิสัยเสีย แต่ก็ยังไม่เคยทำร้ายร่างกายเธอ ซูเสี่ยวเนี่ยนเองก็ยังมีมโนธรรมอยู่บ้าง

แต่ใครจะไปคาดคิด... พอเท้าเธอยันออกไปปุ๊บ ซูซานซานกลับร้องกรี๊ดโหยหวน เลือดสด ๆ พุ่งออกจากปาก แล้วสลบเหมือดไปทันที !

ฝูงชนแตกฮือ เสียงหวีดร้องดังระงม "แย่แล้ว ! ตีคนตายแล้ว ! "

สถานการณ์โกลาหลวุ่นวาย รปภ. วิ่งกรูเข้ามาจากทุกทิศทาง ซูเสี่ยวเนี่ยนยืนอึ้งตะลึงงัน ก้มมองเท้าตัวเองด้วยความงุนงง...

นี่ฉันไปฝึกวิชาตีนหนักมาจากไหนเมื่อไหร่เนี่ย ? ถีบเบา ๆ ทีเดียวถึงกับตายเลยเหรอ ?

"เมื่อกี้คุณเป็นคนถีบเธอใช่ไหม ? " รปภ. คนหนึ่งตะคอกถาม