บทที่ 24 ย้ายบ้านใหม่ & ลูกชายสายละมุน

บทที่ 24 ย้ายบ้านใหม่ & ลูกชายสายละมุน

โต้วโต้วปิดคอมพิวเตอร์ด้วยรอยยิ้มตาหยี ขาสั้นป้อม ๆ วิ่งตื๋อไปที่เตียงของ 'ซูเสี่ยวเนี่ยน' ที่เข้านอนไปก่อนแล้ว ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้ายามหลับใหลของแม่อยู่ครู่หนึ่ง เจ้าตัวเล็กก็ทำปากยื่นนิด ๆ ก่อนจะค่อยๆ ปีนขึ้นไปบนเตียงอย่างเงียบเชียบ

ซูเสี่ยวเนี่ยนขยับตัวเล็กน้อย ทำเอาโต้วโต้วสะดุ้งโหยง นึกว่าทำแม่ตื่นซะแล้ว แต่ที่ไหนได้ ซูเสี่ยวเนี่ยนเพียงแค่พลิกตัวในฝันและไม่ได้ตื่นขึ้นมา โต้วโต้วถอนหายใจโล่งอก เขาค่อยๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาอย่างเบามือ แล้วมุดตัวเข้าไปซุกในผ้าห่มผืนเดียวกัน "ฝันดีนะฮะ หม่ามี้"

จุ๊บ... ริมฝีปากเล็ก ๆ ประทับจูบเบา ๆ ที่หน้าผากของซูเสี่ยวเนี่ยน จากนั้นโต้วโต้วก็หลับไปอย่างมีความสุข

ไม่นานนัก เสียงลมหายใจสม่ำเสมอก็ดังขึ้นข้างหู... เปลือกตาของคนที่ดูเหมือนหลับสนิทอย่างซูเสี่ยวเนี่ยนก็ค่อย ๆ ลืมขึ้น เธอมองลูกชายตัวน้อยที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ข้างกาย แล้วมุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ปกติเธอเป็นคนตื่นไวอยู่แล้ว ตั้งแต่ตอนที่เขาเปิดประตูเข้ามา เธอก็รู้ตัวแล้วล่ะ

"ฝันดีจ้ะ ลูกรัก" เธอจูบหน้าผากโต้วโต้วคืนเบา ๆ เช่นกัน ก่อนจะยื่นแขนออกไปโอบกระชับร่างเล็ก ๆ ให้เข้ามาแนบชิดอกมากขึ้น... การได้กอดลูกชายสุดที่รักไว้ในอ้อมอกแบบนี้ สำหรับซูเสี่ยวเนี่ยนแล้ว มันเหมือนกับเธอได้โอบกอดโลกทั้งใบเอาไว้ ความอุ่นใจแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ สองแม่ลูกนอนกอดกันกลม ดำดิ่งสู่ห้วงนิทราไปพร้อมกัน

...

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากสองแม่ลูกทานมื้อเช้าเสร็จ โต้วโต้วก็จัดการเก็บสัมภาระของตัวเองอย่างคล่องแคล่ว แล้วเงยหน้าบอกซูเสี่ยวเนี่ยนว่า "หม่ามี้ เมื่อคืนหนูดูบ้านไว้ให้แล้ว วันนี้เราย้ายเข้าไปกันเลยนะฮะ"

"เร็วขนาดนี้เลยเหรอ ? " ซูเสี่ยวเนี่ยนทำตาโตด้วยความแปลกใจ

โต้วโต้วตอบกลับ "นี่ถือว่าช้าแล้วนะฮะ ! เรื่องแค่นี้โทรศัพท์กริ๊งเดียวก็จัดการได้แล้ว หม่ามี้เองก็ทำได้เหมือนกันนะ"

ในยุคที่อินเทอร์เน็ตเข้าถึงทุกที่แบบนี้ หลายเรื่องไม่จำเป็นต้องไปเดินหาด้วยตัวเอง... แค่ดูผ่านเน็ต จ่ายเงิน ก็จบ แน่นอนว่า ข้อแม้คือ... ตาต้องถึง และรสนิยมต้องดีพอ

เมื่อเก็บของเสร็จและเช็กเอาต์ที่เคาน์เตอร์ชั้นหนึ่งเรียบร้อย ซูเสี่ยวเนี่ยนลากกระเป๋าเดินทางด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างจูงมือลูกชายหัวแก้วหัวแหวน สองแม่ลูกเรียกแท็กซี่มุ่งหน้าตรงไปยัง 'หยวนเหออพาร์ตเมนต์'

อพาร์ตเมนต์นี้โต้วโต้วเป็นคนเลือก แน่นอนว่า... เขาคัดสรรมาอย่างดีที่สุดโดยคำนึงถึงความชอบของหม่ามี้เป็นหลัก ที่พักแห่งนี้ไม่ใช่แค่เดินทางสะดวก แต่สภาพแวดล้อมยังดีเยี่ยมระดับห้าดาว และที่สำคัญที่สุดคือระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนา เหมาะมากสำหรับคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวที่มีลูกติดอย่างเธอ และแน่นอน... ทำเลทองกับห้องดี ๆ แบบนี้ ราคาก็ย่อมไม่เบาตามไปด้วย

เมื่อมาถึงด้านล่าง สองแม่ลูกรับกุญแจจากเจ้าของห้องที่มารรออยู่แล้ว พูดคุยกันไม่กี่ประโยคก็หิ้วกระเป๋าขึ้นลิฟต์ไป ห้องพักอยู่ที่ชั้นแปด ขนาดไม่ใหญ่มาก เป็นแบบสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น ตกแต่งพร้อมอยู่ (Fully Furnished) ห้องนอนทั้งสองห้องหันหน้าไปทางทิศตะวันออก รับแสงแดดอุ่น ๆ ส่วนระเบียงของห้องนอนใหญ่ ยังทำเป็นมุมหน้าต่างบานใหญ่ (Bay Window) ยื่นออกไป เวลาเหนื่อย ๆ ก็สามารถมานั่งพิงกระจกมองดูวิวต้นไม้เขียวขจีด้านนอก หรือจะชงชามานั่งจิบพักผ่อนก็ถือเป็นสุนทรียภาพที่ไม่เลวเลย ซูเสี่ยวเนี่ยนเดินเข้าไปสำรวจในครัว เครื่องใช้ไฟฟ้าและเฟอร์นิเจอร์มีครบครัน ดูออกเลยว่าเจ้าของห้องใส่ใจรายละเอียดมาก เธอรู้สึกพอใจสุด ๆ

"หม่ามี้ ชอบไหมฮะ ? " ในระหว่างที่ซูเสี่ยวเนี่ยนกำลังเดินดูห้อง โต้วโต้วก็อาศัยจังหวะนั้นจัดการรื้อของในกระเป๋าเดินทางออกมาจัดวางเข้าที่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย รวดเร็วยิ่งกว่าสายฟ้าแลบ เสื้อผ้าทั้งหมดถูกแขวนเข้าตู้ในห้องนอนใหญ่ เครื่องสำอางและของใช้ส่วนตัวของแม่ ก็ถูกจัดวางเรียงรายบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าในห้องน้ำอย่างสวยงาม

"ชอบสิจ๊ะ" ซูเสี่ยวเนี่ยนยิ้มแก้มปริ คว้าตัวลูกชายมาหอมฟอดใหญ่ "ลูกแม่เก่งที่สุดเลย รู้ใจแม่ไปหมดว่าแม่ชอบแบบไหน" โดยเฉพาะมุมหน้าต่างนั่น เธอถูกใจสุด ๆ

จู่ ๆ ก็โดนแม่จู่โจมกอดรัดฟัดเหวี่ยง โต้วโต้วหน้าแดงแปร๊ด เขารีบบิดตัวดุ๊กดิ๊กพยายามหนีออกจากอ้อมกอด พร้อมมองแม่ด้วยสายตาเขินอาย "หม่ามี้... หนูเป็นลูกผู้ชายอกสามศอกแล้วนะ! ชายหญิงไม่ควรแตะเนื้อต้องตัวกันเกินงามนะรู้ไหม..."

ซูเสี่ยวเนี่ยนขำพรืด

ไอ้เด็กแก่แดด... ทีเมื่อคืนตอนแอบมุดขึ้นเตียงแม่ ทำไมไม่เห็นพูดเรื่องชายหญิงไม่ควรแตะเนื้อต้องตัวกันบ้างล่ะยะ ?

แต่ก็นะ ซูเสี่ยวเนี่ยนยอมไว้หน้าลูกชายสุดที่รักหน่อยก็แล้วกัน...

เรื่องศักดิ์ศรีลูกผู้ชายตัวน้อย ๆ แบบนี้ รู้กันแค่ในใจก็พอ ไม่ต้องพูดตอกย้ำหรอก

"หม่ามี้ เที่ยงนี้เรากินอะไรกันดี ? ตอนนี้เรามีบ้านใหม่แล้ว งั้นเราไปช้อปปิ้งซื้อของเข้าบ้านกันไหมฮะ ? "

ข้อเสนอของโต้วโต้วมีหรือที่ซูเสี่ยวเนี่ยนจะปฏิเสธ เพิ่งกลับมาถึงเมืองจีน ข้าวของเครื่องใช้ที่ติดตัวมาก็มีแค่นิดหน่อย เธอและโต้วโต้วจำเป็นต้องซื้อเสื้อผ้าเพิ่ม รวมถึงพวกเครื่องนอนต่าง ๆ ด้วย โดยเฉพาะพวกผ้าปูที่นอน ปลอกหมอน... ของพวกนี้ต้องซื้อของใหม่มาใช้ถึงจะสบายใจ

เธอกดดูในไอแพด พบว่าห้างสรรพสินค้าที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างออกไปแค่หนึ่งกิโลเมตรเท่านั้น สองแม่ลูกเลยตัดสินใจกันว่า จะถือโอกาสเดินเล่นกินลมชมวิว เดินไปที่ห้างเลยก็แล้วกัน