บทที่ 17: สง่างามดุจราชินี

บทที่ 17: สง่างามดุจราชินี

ณ ห้องจัดเลี้ยงอันโอ่อ่า บรรยากาศอบอวลไปด้วยแสงไฟระยิบระยับและเสียงชนแก้วสังสรรค์ สถานที่พบปะสังสรรค์ของสังคมชั้นสูงนี่...

มันช่างเผาผลาญเงินเล่นดีจริง ๆ แต่ก็นะ คนรวยจะทำอะไรก็ย่อมได้ ขอแค่พวกเขามีความสุขก็พอ

ซูเสี่ยวเนี่ยนประคองชายกระโปรงหางปลาที่ยาวกรอมเท้าขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าฉายแววเย็นชาขณะเดินเคียงคู่เหยียนเหวยหาน ปรากฏตัวขึ้นอย่างช้า ๆ ภายในห้องจัดเลี้ยง ทันใดนั้น สายตาของทุกคนในงานก็พุ่งเป้ามาที่พวกเขาเป็นจุดเดียวราวกับแสงสปอตไลท์ ตามมาด้วยเสียงซุบซิบด้วยความตกตะลึงและไม่เข้าใจ

“เอ๊ะ ? ผู้หญิงข้างกายคุณชายเหยียนนั่นใครน่ะ ? สวยเฉี่ยวเชียว !”

“ดูหน้าคุ้น ๆ นะ... แต่นึกไม่ออกว่าใคร”

“ทำไมจู่ ๆ ก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีชอบกล... คืนนี้เป็นงานแซยิดท่านผู้เฒ่าเหยียน และเป็นงานหมั้นของคุณชายเหยียนด้วย ตามหลักแล้ว คนที่เดินเคียงคู่มากับเขาควรจะเป็นคุณหนูซูซานซานไม่ใช่เหรอ ? ไหงกลายเป็นผู้หญิงแปลกหน้าไปได้ล่ะ ?”

... ต้องยอมรับว่า มีบางคนเดาทางถูก แต่ต่อให้เดาเก่งแค่ไหน ก็คงตามไม่ทันละครฉากใหญ่ที่เพิ่งเปลี่ยนบทกะทันหันแบบนี้ เทียบกับแขกเหรื่อที่กำลังงุนงง คนวงในที่รู้เรื่องราวต่างพากันขยี้ตาตัวเอง... นึกว่าตาบอดกันไปหมดแล้ว นี่มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ๆ ทำไมถึงมีการเปลี่ยนตัวนางเอกกลางอากาศแบบนี้ ?

หมิงเกอยกมือปิดหน้า อยากจะเอาหัวโขกเต้าหู้ตายให้รู้แล้วรู้รอด จบกัน... งานนี้เขาโดนพ่อบ้านผู้เป็นพ่อเชือดทิ้งคาบ้านแน่ ๆ ข้อหาดูแลนายน้อยไม่ดี ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ยังไง ! ...

นายน้อยครับ ผมอยากจะบอกเหลือเกินว่าทำแบบนี้มันไม่ดี... ไม่ดีจริง ๆ นะครับ ! แต่จะทำไงได้ ? มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็คงต้องปล่อยเลยตามเลยแล้วล่ะ !

หมิงเกอทำหน้าบอกบุญไม่รับ หมดอาลัยตายอยากในชีวิต

กึก !

เหยียนฉางชิงสะดุดขาตัวเองแทบจะล้มหน้าทิ่ม พื้นแทบจะจูบปาก เขายืนเอ๋อรับประทานด้วยความมึนงง

ให้ตายเถอะ ! พี่ชายสุดที่รักของผม... นี่พี่เอาจริงดิ ? นังผู้หญิงนั่นมันนางมารร้ายแปลงกายมาชัด ๆ พี่ไปญาติดีกับยัยนั่นทำไม ? ไม่ได้การละ ! เรื่องนี้ต้องถึงหูคุณปู่ !

เหยียนฉางชิงหน้ากระตุก รีบหันหลังวิ่งแจ้นออกไป... ตอนนี้เหยียนเฉิงซงกำลังคุยฟุ้งกับเพื่อนเก่าอย่างออกรสอยู่ในห้องรับรองข้าง ๆ ยังไม่ระแคะระคายเรื่องนี้แม้แต่น้อย !

..................................................................

“เหยียนเหวยหาน! ฉันก็ยอมมากับคุณแล้ว ลูกชายฉันอยู่ไหน ?” ซูเสี่ยวเนี่ยนกวาดสายตามองไปรอบงาน กัดฟันกรอดกระซิบถามเสียงต่ำทั้งที่ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้ม ไอ้สายตาประชาชีที่จ้องมองมาน่ะ เธอรับมือได้สบายมาก... แต่การปรากฏตัวของเธอครั้งนี้ มันต้องมีความคืบหน้าอะไรบ้างสิ ! เธอต้องการลูกชายของเธอคืน !

“จะรีบไปทำไม ? เดี๋ยวถึงเวลาพิธีหมั้น เขาก็โผล่มาเองแหละ” เหยียนเหวยหานตอบเสียงเรียบ เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง แล้วพยักหน้าทักทายแขกเหรื่อ “ทุกท่านครับ คืนนี้เป็นงานมงคลหมั้นหมายระหว่างผมกับคู่หมั้น... คุณซูเสี่ยวเนี่ยน ขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติมาร่วมงาน !”

ทันทีที่ชื่อ ‘ซูเสี่ยวเนี่ยน’ หลุดออกมา ก็มีคนอุทานเสียงดังลั่น

“หา ! เธอก็คือ... เธอก็คือผู้หญิงคนนั้น...” เสียงอุทานเงียบกริบลงกลางคัน ราวกับถูกใครบางคนบีบคอไว้

มีเสียงกระซิบเตือนด้วยความหวาดกลัว “อยากตายหรือไง ? อย่าพูดซี้ซั้วนะ !”

คนคนนั้นสะดุ้งโหยง รีบหุบปากเงียบกริบ ว่ากันว่า ไปกระตุกหนวดพญายมในนรกอาจจะยังมีโอกาสรอด แต่ถ้าเผลอไปพังงานของ ‘พญายมเดินดิน’ อย่างเหยียนเหวยหานเข้าล่ะก็... อย่าว่าแต่ตายเลย จะตายยังไม่ได้ตายสมใจด้วยซ้ำ ในงานหมั้นของพญายมหน้าหยกคนนี้ ถ้าใครกล้าทะเล่อทะล่าก่อกวน ผลลัพธ์มีอยู่อย่างเดียว... อยู่มิสู้ตาย คนปากไวรีบหดคอ พยายามทำตัวลีบเล็กแทรกตัวไปอยู่หลังชาวบ้าน ทำตัวให้กลมกลืนกับอากาศธาตุที่สุด.

เหยียนเหวยหานเลิกคิ้วเล็กน้อย เอียงหน้ามองซูเสี่ยวเนี่ยนแล้วสั่งสั้น ๆ “ควงแขนผมสิ” เขายกแขนขวาขึ้นรอ ทำมุมโค้งอย่างสุภาพบุรุษ

ซูเสี่ยวเนี่ยนเม้มริมฝีปากแน่น รอยยิ้มการค้าบนใบหน้าแทบจะพังทลายลงมา เธอขบกรามแน่น เค้นเสียงลอดไรฟัน “เหยียนเหวยหาน อย่าให้มันมากนักนะ ! อย่าได้คืบจะเอาศอก !”

ไหนคุณบอกว่าแพ้ผู้หญิงไงวะ ? แน่จริงก็แพ้ให้ดูหน่อยสิโว้ย! แม่จะแช่งให้ตายเลยคอยดู !

ซูเสี่ยวเนี่ยนคิดอาฆาตในใจ

แต่วินาทีถัดมา มือหนาก็คว้าหมับดึงมือเธอให้สอดเข้ามาคล้องที่แขนแกร่งของเขา ซูเสี่ยวเนี่ยนหน้าตึง เตรียมจะชักมือออก แต่เหยียนเหวยหานกระซิบขู่ “ไม่อยากให้ลูกชายมีชีวิตรอดแล้วหรือไง ?”

ซูเสี่ยวเนี่ยน: “...”

สาบานเลย ถ้าตอนนี้ในมือมีปืนอาก้า (AK47) สักกระบอก เธอจะกราดยิงใส่เขาให้พรุนเป็นรังผึ้ง !

รอยยิ้มแข็งทื่อถูกปั้นแต่งขึ้นมาบนใบหน้าอีกครั้ง เธอจำใจเดินเคียงคู่เขาตรงไปยังใจกลางห้องจัดเลี้ยง ฝูงชนที่เคยจอแจพลันเงียบกริบ พร้อมใจกันแหวกทางออกเป็นสองฝั่ง ทั้งสองเดินเคียงคู่กันราวกับราชาและราชินีในยุคโบราณ ท่ามกลางสายตาชื่นชมระคนหวาดหวั่นของผู้คน...

โอ๊ะ ! ไม่สิ ! รัศมีของซูเสี่ยวเนี่ยนนั้นเจิดจรัสไม่แพ้เหยียนเหวยหานเลยแม้แต่น้อย นี่คือนางพญาผู้เป็นควีนตัวจริง !