บทที่ 18: จะลองดูก็ได้นะ

บทที่ 18: จะลองดูก็ได้นะ

“เหยียนเหวยหาน ! คุณรีบเอาโต้วโต้วมาคืนฉันให้ครบ 32 เดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันฆ่าคุณแน่ !” อาศัยจังหวะที่คนมองไม่เห็น ซูเสี่ยวเนี่ยนบิดเนื้ออ่อนที่เอวเขาเต็มแรง

เหยียนเหวยหานมุมปากกระตุกด้วยความเจ็บ “คุณซู นี่คุณกะจะฆาตกรรมสามีตัวเองหรือไง ?”

“ถุย ! ผีตัวไหนจะไปแต่งงานกับคุณ ! ฝันกลางวันอยู่หรือไงยะ !” ซูเสี่ยวเนี่ยนกัดฟันด่าพึมพำ แต่ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มแข็ง ๆ พยักหน้าทักทายแขกเหรื่อในงานที่กำลังยืนงงเป็นไก่ตาแตก... ท่วงท่ามารยาทเป๊ะเวอร์ไร้ที่ติ

เหยียนเหวยหานมองภาพนั้น มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

ผู้หญิงปากแข็ง... สุดท้ายก็ยอมมาอยู่ดีไม่ใช่หรือไง ?

“ชีวิตนี้ฉันเจอมาหมดทุกอย่างแล้ว ยกเว้นผี... คุณซู ยอมจำนนซะเถอะ !” เหยียนเหวยหานพูดเสียงเรียบ สีหน้ายังคงความเย็นชาคาดเดายาก

แขกเหรื่อรอบข้างต่างพากันงุนงงว่าคู่บ่าวสาวคู่นี้เล่นอะไรกัน ?

ว่าที่เจ้าสาวที่โผล่มากลางคันยิ้มสยองขวัญ

ส่วนเจ้าบ่าวฉายา ‘พญายมเดินดิน’ ก็เก๊กขรึม...

ตกลงเล่นละครอะไรกันอยู่?

“ซูเสี่ยวเนี่ยน! ปล่อยเขานะ !” เสียงกรีดร้องดังขึ้น ซูซานซานพุ่งออกมาจากมุมไหนไม่ทราบได้ ตรงปรี่จะเข้ามาขย้ำซูเสี่ยวเนี่ยนเหมือนคนบ้า สายตาเหยียนเหวยหานวูบลง

หมิงเกอรีบถลันตัวเข้าไปขวาง ลากตัวซูซานซานออกมาทั้งที่เหงื่อแตกพลั่ก “คุณซูครับ... นิสัยนายน้อยเป็นยังไงคุณก็รู้ ขืนไปพังงานดี ๆ ของนายน้อยตอนนี้ ไม่จบสวยแน่ครับ”

ซูซานซานทั้งร้องไห้ทั้งตะโกน “ถุย ! นังซูเสี่ยวเนี่ยนมันเป็นตัวอะ... อื้อ ! อื้อ !”

หมิงเกอหน้าถอดสี รีบเอามืออุดปากซูซานซานแล้วลากตัวออกไปทันที แม่คุณเอ๊ย อยากตายก็อย่าลากผมซวยไปด้วยสิครับ !

ทุกคนในงานมองตามตาปริบ ๆ ยืนงงในดงผู้ดีกันเป็นแถบ ๆ แต่เรื่องที่ทำให้งงตายตาไม่หลับยิ่งกว่า ยังรออยู่ข้างหลัง

เมื่อเหยียนฉางชิงวิ่งไปฟ้อง เหยียนเฉิงซง (ท่านปู่) ก็หน้าเปลี่ยนสี รีบผละจากกลุ่มเพื่อนเก่าทันที ชายชราถือไม้เท้าเดินลิ่ว ๆ ราวกับลมพายุเข้ามากลางงานเลี้ยง ชี้หน้าด่าเหยียนเหวยหานเสียงดังลั่น “เหยียนเหวยหาน ! แกจะให้ฉันอกแตกตายใช่ไหม ? ไล่นังผู้หญิงคนนี้ออกไปเดี๋ยวนี้ ! แกได้ยินไหม !”

ซูเสี่ยวเนี่ยนยิ้มร่า รีบเอาศอกถองผู้ชายข้างตัว “นี่ ได้ยินไหม ? ตาแก่เหยียนบอกให้ไล่ฉันออกไปนะ”

เหยียนเหวยหานทำหูทวนลม นัยน์ตาสีดำลึกล้ำจ้องมองผู้หญิงข้างกาย แล้วขยับริมฝีปากบางเอ่ยเสียงเย็น “คุณซู ถ้าเธอยังกล้าขยับตัวอีกที เชื่อไหมว่าฉันจะ ‘จัดการ’ เธอตรงนี้เลย ?”

! ! ! ซูเสี่ยวเนี่ยนช็อกตาตั้ง ! ท่านประธานเหยียน คุณไม่ใช่คน ! รสนิยมคุณมันเถื่อนเกินไปแล้ว !

ใบหน้าสวยแดงแปร๊ดขึ้นมาทันที เธอกัดฟันกรอด “เหยียนเหวยหาน คุณมันหน้าด้านบัดซบ !”

คนเยอะขนาดนี้ คุณยังกล้าคิดเรื่องพรรค์นั้น?

“จะลองดูก็ได้นะ” ชายหนุ่มเลิกคิ้ว สีหน้ายั่วยวนกวนประสาท

ซูเสี่ยวเนี่ยน: “...”

ลองกับผีสิ ! ดูจากนิสัยบ้าบอของผู้ชายคนนี้ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะทำจริง ๆ ก็ได้

“หม่ามี้ วันนี้หม่ามี้แต่งตัวสวยจังเลย ตัดสินใจจะแต่งงานกับแดดดี๊แล้วเหรอครับ ?” เสียงเล็ก ๆ ใสแจ๋วทักขึ้น

ซูเสี่ยวเนี่ยนหันขวับไปด้วยความดีใจ “โต้วโต้ว ! ในที่สุดก็กลับมา... มานี่เร็วลูก แม่คิดถึงจะตายอยู่แล้ว !”

หายไปตั้งนานขนาดนี้ ใครจะไปรู้ว่าอีตาพญายมนั่นแอบติดระเบิดไว้ที่ตัวลูกหรือเปล่า ? ผู้ชายคนนี้มันร้าย ต้องระวังตัวไว้ก่อน !

“หม่ามี้ ผมไม่เป็นไรครับ ดูสิ ปู่พ่อบ้านให้ลูกอมผมมาเพียบเลย !” โต้วโต้วยิ้มร่า พลางกระพริบตาปิ๊ง ๆ ส่งสัญญาณให้แม่

แค่ก ๆ ! งานสำคัญขนาดนี้ หม่ามี้เก็บอาการหน่อยครับ รักษาภาพพจน์หน่อย

ซูเสี่ยวเนี่ยน: “...”

ได้รับสัญญาณจากลูกชายแล้วพูดไม่ออก นี่ฉันห่วงแทบตาย แต่ลูกดันไปนั่งกินลูกอมสบายใจเฉิบเนี่ยนะ ? น่าจับมาตีก้นชะมัด !

“โต้วโต้ว มานี่” เหยียนเหวยหานปรายตามองแม่ตัวดี แล้วหันไปเรียกเจ้าลูกชายเสียงขรึม

โต้วโต้วยังคงยิ้มแป้น แต่ไม่ได้เดินเข้าไปหาทันที เขากลับเอามือไพล่หลัง โค้งศีรษะให้เหยียนเหวยหานอย่างสุภาพ แล้วถามว่า “คุณเหยียนครับ เรียกผมเหรอครับ ?”

ซูโต้วโต้วในชุดสูททักซิโดสีดำตัวจิ๋ว เครื่องหน้าหล่อเหลาหมดจด มุมปากยกยิ้มบาง ๆ เขาทำหน้า ‘ยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม’ ส่งกลับไปให้เหยียนเหวยหานที่สวมชุดสูทสีดำเหมือนกัน...

ในวินาทีนี้...

ผู้ชายสองคน คนหนึ่งตัวโต คนหนึ่งตัวเล็ก...

ทั้งบรรยากาศและสีหน้าช่างดูเหมือนกันราวกับแกะ !