บทที่ 16: งดงามดั่งเงือกสาว

บทที่ 16: งดงามดั่งเงือกสาว

เมื่อต้องเผชิญกับคำขู่ของเหยียนเหวยหาน ซูเสี่ยวเนี่ยนก็ไม่อาจทำเมินเฉยได้ ลูกชายคือจุดอ่อนเดียวของเธอ คือแก้วตาดวงใจของเธอ หากลูกเป็นอะไรไป เธอคงไม่มีวันให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต

ซูเสี่ยวเนี่ยนข่มความโกรธที่อัดแน่นเต็มท้อง ยอมยืนรออย่างว่าง่ายจนกระทั่งลูกน้องของเหยียนเหวยหานนำของมาส่ง เธอรับชุดราตรีชุดนั้นมาถือไว้ในมือ มันคือชุดราตรีทรงหางปลาสีฟ้าครามที่ตัดเย็บเข้ารูปอย่างประณีต ทันทีที่รับมา ซูเสี่ยวเนี่ยนก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ ถึงขั้นส่งชุดราตรีมาให้แบบนี้... นี่เขาเอาจริงเหรอ ?

“ยืนบื้ออยู่ทำไม ? ไปเปลี่ยนสิ !” เหยียนเหวยหานปรายตามองเธอแล้วสั่งเสียงเรียบ

ซูเสี่ยวเนี่ยนขมวดคิ้วถาม “ถ้าฉันใส่ชุดนี้ คุณจะยอมคืนโต้วโต้วให้ฉันใช่ไหม ?”

“ดูความประพฤติเธอก่อน”

ไม่รับปากว่าจะคืน แต่ก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่คืน...

เหยียนเหวยหานนี่มันฆ่าคนโดยไม่ต้องใช้มีดชัด ๆ

ซูเสี่ยวเนี่ยนอยากจะคว้ามีดมาแทงเขาให้ตายแล้วรู้แล้วรู้รอด !

“ฝากไว้ก่อนเถอะ !” ทิ้งคำขู่ไว้หนึ่งประโยค แล้วซูเสี่ยวเนี่ยนก็หอบชุดเดินปึงปังเข้าห้องไปเปลี่ยนด้วยความโมโห

หมิงเกอมองตามหลังซูเสี่ยวเนี่ยนไป แล้วกระซิบถามเจ้านายเสียงเบา “นายน้อยครับ คุณหนูตระกูลซูสองคน... คุณเลือกคนนี้จริง ๆ เหรอครับ ?” เขาชี้นิ้วไปทางห้องที่ซูเสี่ยวเนี่ยนเพิ่งเดินเข้าไป

เหยียนเหวยหานพยักหน้าเบา ๆ ท่าทีไม่ได้ยี่หระอะไรนัก “ฉันอยู่ใกล้เธอแล้วอาการแพ้ไม่กำเริบ... งั้นก็เลือกเธอนี่แหละ”

สมัยนี้จะหาผู้หญิงที่ดึงดูดใจเขาได้สักคนไม่ใช่เรื่องง่าย ในเมื่อเจอแล้วก็คว้าไว้ก่อน วันหน้าถ้าเจอคนที่ดีกว่านี้ค่อยว่ากัน... แต่ถ้าไม่เจอที่ดีกว่านี้ ก็ถูไถใช้คนนี้ไปแก้ขัดก่อนก็ได้

หมิงเกอ: “...”

หน้าเขียวไปเรียบร้อย

นายน้อยครับ ! ทัศนคติในการหาเมียแบบนี้ ระวังจะโดนตื้บเอานะครับ ผมเตือนด้วยความหวังดี !

หมิงเกอกระตุกมุมปาก ก่อนจะถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “ถ้าอย่างนั้น... คุณหนูซูซานซานล่ะครับ ? นั่นเป็นคนที่ท่านผู้เฒ่าหมายตาไว้เลยนะครับ”

“ใครเป็นคนหมายตา คนนั้นก็เอาไปเองสิ ถามทำไม ?” เหยียนเหวยหานตอบเสียงเย็น น้ำเสียงเริ่มฉายแววรำคาญ

หมิงเกอตัวสั่นสะท้าน แต่ก็ยังไม่กลัวตาย ถามต่ออีกประโยค “แต่ว่า... นายน้อยก็ดูเหมือนจะไม่ได้มีอาการแพ้คุณหนูซูซานซานเหมือนกันนี่ครับ !”

ถ้าเหตุผลมีแค่เรื่อง “โรคภูมิแพ้สาว” หมิงเกอคิดว่ามันฟังไม่ขึ้นเท่าไหร่...

ในเมื่อกับคุณหนูซูทั้งสองคน นายน้อยก็เข้าใกล้ได้ทั้งคู่ แล้วทำไมถึงเลือกแม่ลูกติดคนนี้ แต่กลับเทคนที่รักนายน้อยสุดหัวใจคนนั้นล่ะ ?

“นายว่างมากเหรอ ?” เหยียนเหวยหานตวัดสายตาเย็นเยียบมองมา หมิงเกอรีบหุบปากฉับ ยืนสงบเสงี่ยมเจียมตัวอยู่ข้าง ๆ ทันที

ซูเสี่ยวเนี่ยนเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วมาก ใช้เวลาเพียงไม่นาน เธอก็เดินออกมาจากห้อง

วินาทีที่เธอปรากฏตัว หมิงเกอหันขวับไปมอง แล้วก็ต้องตาค้าง เบิกตาโพลงด้วยความตะลึง...

สวย... สวยมาก ! ราวกับนางฟ้าลงมาจุติ !

เหยียนเหวยหานเองก็ค่อย ๆ หันไปมองเช่นกัน แต่สีหน้าของเขาดูนิ่งกว่าหมิงเกอมากนัก แม้ในแววตาจะฉายแววความตื่นตะลึงพาดผ่าน แต่เขาก็เก็บอาการได้แนบเนียน เขาพยักหน้าเบา ๆ “ก็ไม่เลว”

ชุดราตรีชุดนี้เมื่ออยู่บนเรือนร่างของเธอแล้ว มันช่างดูงดงามประณีตไร้ที่ติ โดยเฉพาะดีไซน์ที่เจาะลึกช่วงหน้าอก เผยให้เห็นเนินเนื้อขาวผ่องรำไร ผสมผสานความเซ็กซี่เข้ากับความบริสุทธิ์ได้อย่างลงตัว ดึงดูดสายตาอย่างที่สุด ถัดลงมา คือความอวบอิ่มที่ตั้งตระหง่านดุจขุนเขา...

เหยียนเหวยหานหรี่ตามอง เขาจำ ‘ภูเขาคู่’ นี้ได้แม่นยำ ไม่ขาดไม่เกิน... ขนาดกำลังพอดีมือ ชุดราตรีทรงหางปลาสีฟ้าครามชุดนี้ เมื่อสวมใส่บนตัวเธอช่างดูอ่อนโยนและเย้ายวน ยิ่งบวกกับการตัดเย็บที่เน้นช่วงเอวคอดกิ่ว ยิ่งขับเน้นให้เธอดูระหง สง่างาม และสูงศักดิ์ ดีไซน์ชายกระโปรงที่บานออกตั้งแต่ช่วงเข่าลงไป ยามเยื้องย่างชายกระโปรงจะพลิ้วไหว ดูราวกับเงือกสาวแสนสวยที่กำลังแหวกว่ายสะบัดหางอยู่ในท้องทะเล

เดิมทีซูเสี่ยวเนี่ยนก็เป็นคนหุ่นดีตัวสูงอยู่แล้ว บวกกับสายตาอันเฉียบคม (เรื่องสัดส่วน) ของเหยียนเหวยหาน... เขามองปราดเดียวก็รู้ทันทีว่าเธอใส่ไซส์อะไร ชุดที่ส่งมาจึงเหมือนกับตัดมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ

“ไปกันเถอะ ไปออกงานกับฉัน”