บทที่ 11: เอาลูกไว้ ไล่แม่ไป

บทที่ 11: เอาลูกไว้ ไล่แม่ไป

พ่อบ้านชราปาดเหงื่อที่ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก ในใจรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก ครั้งนี้... ดูท่าคุณชายใหญ่จะเล่นใหญ่รัชดาลัยเธียเตอร์เสียแล้ว !

คิดจะรับเด็กผู้ชายคนนั้นเป็นลูกจริง ๆ น่ะหรือ ?

พอคิดได้แบบนี้ พ่อบ้านก็ปวดหัวจี๊ดจนแทบระเบิด นี่มัน... ชีวิตในบ้านตระกูลเหยียนจะยังสงบสุขกันได้อยู่ไหมเนี่ย ?

ฝ่ายซูเสี่ยวเนี่ยนกลับไม่ได้มีทีท่าเดือดเนื้อร้อนใจอะไร “คุณลุงคะ ในเมื่อเป็นแบบนี้ รบกวนช่วยนำทางพาฉันไปทีได้ไหมคะ ?”

สำหรับนิสัย ‘หลงทิศ’ เป็นประจำของตัวเอง ซูเสี่ยวเนี่ยนไม่เพียงไม่รู้สึกอับอาย แต่กลับภูมิใจนำเสนอเสียด้วยซ้ำ

อืม... จำทางไม่ได้แล้วจะทำไม ก็เธอมีลูกชายอยู่นี่นา... ลูกชายเธอเก่งรอบด้าน เป็นอัจฉริยะสารพัดประโยชน์อยู่แล้ว

พอคิดว่าลูกรักเพิ่งจะถูกเหยียนเหวยหานพาตัวไปเมื่อครู่ ซูเสี่ยวเนี่ยนก็ไม่ได้ร้อนใจเลยสักนิด กลับเดินตามพ่อบ้านชราเข้าไปด้วยท่าทางเนิบนาบ สวมวิญญาณคนดูละครฉากใหญ่เสียมากกว่า

พ่อบ้านชรานำทางเธอมาที่ห้องหนังสือแล้วขอตัวออกไป โดยกำชับว่าให้รอสักครู่ เดี๋ยวท่านผู้เฒ่าจะเข้ามาคุยด้วย

ซูเสี่ยวเนี่ยนไหวไหล่เบา ๆ อย่างไม่ยี่หระ “ตามสบายค่ะคุณลุง”

พ่อบ้านสั่งให้คนรับใช้นำชามาเสิร์ฟ ก่อนจะรีบถอยฉากออกไปอย่างรวดเร็ว

คืนนี้เป็นงานฉลองวันเกิดครบรอบ 70 ปีของท่านผู้เฒ่าตระกูลเหยียน แขกเหรื่อที่เชิญมาล้วนเป็นคนดังและผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่น แน่นอนว่า ต่อให้เป็นพวกที่ไม่ได้รับเชิญ ต่างก็พยายาม ‘เหลาหัวให้แหลม’ เพื่อจะมุดเข้ามาในงานให้ได้...

โอกาสทองฝังเพชรที่จะได้ตีสนิทและสร้างคอนเนกชันกับตระกูลเหยียนแบบนี้ ใครจะยอมปล่อยให้หลุดมือไปง่าย ๆ ล่ะ ?

ด้วยเหตุนี้ โต๊ะจีนที่จัดเตรียมไว้จึงเต็มแน่นเอี๊ยดในพริบตา แถมยังมีคนยืนเบียดเสียดกันจนแทบไม่มีที่เดิน

“พ่อครับ ผมจะไปจัดการเรื่องนี้เอง พ่อรีบไปอยู่เป็นเพื่อนท่านผู้เฒ่าเถอะ !” หมิงเกอ (ผู้ช่วยคนสนิท) เห็นท่าไม่ดี รีบสั่งเพิ่มกำลังคนเพื่อจัดระเบียบงานเลี้ยงใหม่

พ่อบ้านชราถลึงตาใส่ลูกชายพลางกระซิบเสียงเขียว “ไอ้ลูกชาย ทำอะไรให้มันคล่องแคล่วหน่อยรู้ไหม ? วันที่นายน้อยกลับบ้าน ห้ามมีเรื่องวุ่นวายเด็ดขาด”

“ครับ รู้แล้วน่า” หมิงเกอกระตุกมุมปาก อยากจะสวนกลับไปใจจะขาดว่า... ความวุ่นวายมันมาถึงแล้ว พ่อไม่รู้เหรอ ? ไอ้คุณหนูน้อยที่เที่ยวเดินรับคนอื่นเป็นพ่อไปทั่วนั่นแหละ... มันคือระเบิดเวลาลูกใหญ่ชัด  ๆ !

..................................................................

“เธอคือแม่ของเด็กคนนั้นเรอะ ?”

รอเพียงไม่นาน ประตูห้องหนังสือก็เปิดออก ชายชราท่าทางแข็งแรงกระฉับกระเฉงเดินเข้ามา

เมื่อพิจารณาโครงหน้า ดูคล้ายคลึงกับเหยียนเหวยหานราวกับแกะ เพียงแต่ช่วงวัยต่างกันมากโข

ซูเสี่ยวเนี่ยนรู้ทันทีว่าคนคนนี้เป็นใคร เธอยิ้มบางๆ ตอบกลับไป “ท่านผู้เฒ่าเข้าใจถูกแล้วค่ะ ฉันคือแม่ของแกเอง”

สายตาของเหยียนเฉิงซงกวาดมองซูเสี่ยวเนี่ยนตั้งแต่หัวจรดเท้า ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึก... ขัดหูขัดตา !

นัยน์ตาของชายชราฉายแววอำมหิต เขาแค่นเสียงฮึในลำคอ “ฉันไม่สนว่าเธอเป็นใคร ทิ้งเด็กไว้ แล้วก็ไสหัวไปซะ !”

ไม้เท้าในมือกระแทกพื้นเสียงดัง “ตึก ตึก” ขณะที่เขาเดินมานั่งลงบนเก้าอี้ไท่ซือตัวใหญ่กลางห้อง สายตาดุจเหยี่ยวจ้องมองซูเสี่ยวเนี่ยนที่สีหน้าค่อย ๆ เรียบตึงขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะแสยะยิ้มเย็นชา “ทำไม ? ไม่อยากไปเพราะตัดใจจากเด็กไม่ได้ หรือตัดใจจากความร่ำรวยของตระกูลเหยียนไม่ได้กันแน่ ?”

ลิ้นชักโต๊ะทำงานถูกดึงออก เหยียนเฉิงซงหยิบเช็คที่เพิ่งเซ็นสด ๆ ร้อน ๆ ออกมา สะบัดมือโยนใส่หน้าซูเสี่ยวเนี่ยน “ห้าล้าน ! รับเงินนี่ไป แล้วก็ไสหัวไปซะ ! นับจากนี้ไป ห้ามเธอมาเจอกับโต้วโต้วอีก !”

ในเวลาเพียงสั้น ๆ เหยียนเฉิงซงยอมรับการมีตัวตนของ ‘โต้วโต้ว’ ได้อย่างรวดเร็ว

แต่เขาไม่มีวันยอมรับผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนี้เด็ดขาด !

เช็คใบนั้นร่วงหล่นลงมาที่พื้น แทบเท้าของซูเสี่ยวเนี่ยนพอดี ซูเสี่ยวเนี่ยนหลุบตาลงมองแวบหนึ่ง ความเย็นชาแล่นพล่านขึ้นมาในดวงตา แต่เธอกลับไม่โกรธ หนำซ้ำยังหัวเราะออกมา เธอยกเท้าขึ้นเหยียบเช็คใบนั้นไว้อย่างช้า ๆ แล้วเงยหน้าถามเหยียนเฉิงซงที่นั่งวางท่าอยู่บนเก้าอี้ “ท่านผู้เฒ่าคะ เช็คเงินสดแค่ห้าล้านหยวนเนี่ย... คิดจะเอามาฟาดหัวขอทานเหรอคะ ?”

เธอขำไม่ออกจริง ๆ ให้ตายสิ ก็แค่ลูกชายเธอไปทึกทักเอาคนอื่นมาเป็น ‘พ่อปลอม ๆ ’ เล่น ๆ นี่คนบ้านนี้จะเหมาเอาเป็นเรื่องจริงจังเลยเหรอ ? และสิ่งที่เธอคาดไม่ถึงยิ่งกว่า คือท่านผู้เฒ่าเหยียนที่ดูหยิ่งยโสคนนี้ จะไม่มีเหตุผลเอาซะเลย นึกจะแย่งลูกคนอื่นก็แย่งกันดื้อ ๆ แบบนี้เนี่ยนะ ? นี่มันโจรชัด ๆ ต่างอะไรกับพวกโจรป่าบ้างฮะ !

ซูเสี่ยวเนี่ยนเริ่มฉุนจนไฟลุก ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างอันตราย

ถ้าไม่ติดว่าตาแก่นี่อายุมากจนกระดูกเปราะ ทนมือทนเท้าไม่ได้แล้วล่ะก็... แม่จะซัดให้ลืมชื่อบรรพบุรุษเลยคอยดู !

“ทำไม ? ห้าล้านยังน้อยไปอีกงั้นเรอะ ? เธอนี่มันโลภมากจริง ๆ ! บอกมาสิว่าถ้าไม่เอาห้าล้าน จะเอาเท่าไหร่ ?” เหยียนเฉิงซงหรี่ตาลง ยิ่งรู้สึกรังเกียจผู้หญิงตรงหน้ามากขึ้นไปอีก

ผู้หญิงชั้นต่ำก็แบบนี้แหละ ! อ้าปากก็เงิน หุบปากก็เงิน...

คนพรรค์นี้จะมีปัญญาคลอดเหลนรักอย่าง ‘โต้วโต้ว’ ออกมาได้ยังไง ?

ตอนที่เหยียนเฉิงซงเห็นโต้วโต้วแวบแรก เขาก็ปักใจเชื่อทันทีว่า เด็กคนนี้... เขาจะเอา ! เพราะหน้าตาของโต้วโต้วตอนนี้ ถอดแบบเหยียนเหวยหานตอนเด็ก ๆ ออกมาเป๊ะ ๆ ถึงแปดเก้าส่วน... แทบไม่ต้องตรวจ DNA ก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือสายเลือดตระกูลเหยียนแน่นอน

เพียงแต่... เหลนรักน่ะรับไว้ได้ แต่แม่ผู้ต่ำต้อยคนนี้ จะเก็บไว้ไม่ได้เด็ดขาด !

“เอาลูกไว้ ไล่แม่ไป” ...นี่คือผลลัพธ์เดียวที่เขาต้องการ