บทที่ 10: ตาต่ำจริงๆ !

บทที่ 10: ตาต่ำจริงๆ !

เหยียนเหวยหานตีหน้ายักษ์ เขาคว้าคอเสื้อหิ้วซูโต้วโต้วขึ้นมาแล้วก้าวยาว ๆ เดินดุ่ม ๆ เข้าประตูคฤหาสน์ไปดื้อ ๆ

ซูเสี่ยวเนี่ยน: "..." (จ๋อยสนิท ! )

เธอทำได้แค่ส่งสายตาอวยพรไปให้ลูกชายจากระยะไกล: 'ลูกรัก พ่อคนนี้ลูกเป็นคนจิ้มเลือกเองกับมือ ต่อให้จะรับมือยากแค่ไหน ลูกก็ต้องกัดฟันสู้ต่อไปนะจ๊ะ ! '

ซูโต้วโต้ว: "..." เขายกมือป้อม ๆ ขึ้นปิดหน้า (จ๋อยกว่าเดิม)

หม่ามี้ครับ... ลูกชายสุดที่รักโดนผู้ชายแปลกหน้าลักพาตัวไปต่อหน้าต่อตา หม่ามี้จะไม่คิดช่วยกันหน่อยเหรอครับ ? !

"หล่อน... ซูเสี่ยวเนี่ยน ใช่ไหม ? "

จู่ ๆ ซูซานซาน นางเอกตกกระป๋องที่ถูกเมินมาครึ่งค่อนวันก็ชี้หน้าซูเสี่ยวเนี่ยนแล้วแหวขึ้นมา

ซูเสี่ยวเนี่ยนทำหน้าแปลกใจ "เอ๊ะ ? คุณรู้จักฉันด้วยเหรอ ? "

"ต่อให้แกถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน ฉันก็จำแกได้ ! " ซูซานซานกัดฟันกรอดด้วยความแค้น "ซูเสี่ยวเนี่ยน ! นึกว่าตายห่าไปแล้วซะอีก แกยังมีหน้าเสนอหน้ากลับมาอีกเหรอ ? "

วาจาที่พ่นออกมานั้นเต็มไปด้วยพิษสงและความเกลียดชัง

ซูเสี่ยวเนี่ยนหน้าขรึมลง เธอสวนกลับอย่างไม่เกรงใจ "คุณซูคะ ‘ยางอาย' มันเป็นสิ่งสำคัญที่มนุษย์พึงมีนะ ฉันแนะนำว่าคุณควรจะหัดพกติดตัวไว้บ้าง... ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าฉันไม่เตือน ! "

"ไม่ต้องมาแกล้งไขสือ ! แกมันตัวอะไรตัวแกเองย่อมรู้ดี ! อายุน้อย ๆ ก็ริทำตัวเหลวแหลก ท้องไม่มีพ่ออย่างหน้าไม่อายยังไม่พอ วันนี้ยังกล้าหอบเอา 'ลูกไม่มีพ่อ' มาป่วนงานหมั้นของฉันถึงที่ ! ซูเสี่ยวเนี่ยน จิตใจแกทำไมมันถึงได้ต่ำช้าอำมหิตขนาดนี้ ? แกทนเห็นฉันได้ดีไม่ได้เลยใช่ไหม ฮึ ! "

ซูซานซานด่ากราดแบบไฟแลบ น้ำเสียงกดดันทุกเม็ด

ซูเสี่ยวเนี่ยนแค่นหัวเราะในใจ: ชีวิตบัดซบเอ๊ย! ยัยนี่เห็นเธอเป็นลูกพลับนิ่ม จะบีบก็ตายจะคลายก็รอดงั้นสิ ? ถึงเธอจะความจำเสื่อม แต่พื้นเพนิสัยเดิมน่ะ... ไม่ใช่คนใจเย็นหรอกนะ ! ในโลกนี้ คนที่กล้าชี้หน้าด่าเธอฉอด ๆ แบบนี้... ไม่ว่าหญิงหรือชาย ป่านนี้หญ้าคงขึ้นรกท่วมหลุมศพไปหมดแล้ว

แต่เอาเถอะ ตอนนี้ซูเสี่ยวเนี่ยนยังมีสติสัมปชัญญะ (EQ) หลงเหลืออยู่บ้าง เธอปรายตามองแขกเหรื่อที่กำลังมุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะเก็บรังสีอำมหิตกลับไป แล้วคลี่ยิ้มมุมปากอย่างทรงเสน่ห์

"คุณซูจำคนผิดหรือเปล่าคะ ? คืนวันหมั้นที่แสนวิเศษขนาดนี้ คุณซูจะลงทุนเปลี่ยนตัวเองเป็น 'แม่ค้าปากตลาด' ไปทำไมกันคะ ? ไม่คุ้มเลยนะ"

สิ้นเสียงของซูเสี่ยวเนี่ยน ซูซานซานแทบจะกระอักเลือดออกมา ไม่ว่าเธอจะยอมรับหรือไม่ แต่สิ่งที่ซูเสี่ยวเนี่ยนพูดมันถูกเผง ! คืนนี้คืองานหมั้นของเธอ เธอจะไปลดตัวทะเลาะกับนังแพศยานี่ทำไมให้เสียราคา ?

ซูซานซานสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มอารมณ์ให้กลับมาเยือกเย็น ต่อหน้าแขกเหรื่อมากมาย เธอปั้นรอยยิ้มผู้ดีขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้และกดเสียงต่ำกระซิบข่มขู่ "ซูเสี่ยวเนี่ยน ! ถ้ายังรักชีวิตก็รีบไสหัวไปซะ ! ไม่อย่างนั้น... ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่ ! "

"หา! อะไรนะคะ ? คุณซูพูดว่าอะไรนะ ? คุณบอกว่าตัวเอง 'ไม่ซิง' แล้วงั้นเหรอ ? ก็เลยต้องรีบมาจับเหยียนเหวยหานให้เป็น 'แพะรับบาป' รับช่วงต่อเนี่ยนะ ? "

ซูเสี่ยวเนี่ยนแกล้งทำหน้าตาตื่นตระหนก ตะโกนเสียงดังลั่นพร้อมกับกระโดดถอยหลังไปสองก้าว ทำท่าเหมือนรังเกียจและไม่อยากข้องแวะกับเรื่องฉาวโฉ่ของอีกฝ่าย

ซูซานซานยืนแข็งทื่อเป็นหิน ก่อนจะกรีดร้องด้วยความโกรธจัด "ซูเสี่ยวเนี่ยน ! แกพูดบ้าอะไรของแก ! ฉันไปพูดแบบนั้นตอนไหน..."

เสียงของเธอขาดห้วงไปดื้อ ๆ ซูซานซานรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะบ้าตาย ! เธอจะไปยืนเถียงกับผู้หญิงบ้า ๆ กลางฝูงชนในหัวข้อที่ว่าเธอ "ซิงหรือไม่ซิง" ได้ยังไงกัน ? !

เรื่องซิงไม่ซิงน่ะช่างมันเถอะ ตัวเธอเองรู้อยู่แก่ใจ แต่ประเด็นคือ ยัยซูเสี่ยวเนี่ยนที่หายหัวไปหกปี จู่ ๆ ก็โผล่กลับมาเหมือนผีสาง แถมยังปากคอเราะร้าย ต้อนเธอจนมุมได้ขนาดนี้...

นี่ยังใช่ซูเสี่ยวเนี่ยนคนเดิมเมื่อหกปีก่อนจริง ๆ เหรอ ? ทำไมฝีปากคมกริบ น่ารำคาญใจขนาดนี้ !

"เหอะ ! ซูเสี่ยวเนี่ยน... ฝากไว้ก่อนเถอะ ! "

ซูซานซานกระชับชุดราตรียาวลายดาวระยิบระยับของเธอ เชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี ก่อนจะจงใจเดินกระแทกไหล่ซูเสี่ยวเนี่ยนอย่างแรง แล้วก้าวฉับๆ เข้าประตูบ้านตระกูลเหยียนไป

ซูเสี่ยวเนี่ยน: "..."

เธอยกมือขึ้นปัดฝุ่นตรงหัวไหล่ที่โดนชนเบา ๆ มุมปากยกยิ้มเย็นชา

เหยียนเหวยหาน... รสนิยมต่ำเตี้ยเรี่ยดินจริง ๆ ด้วย ! ผู้หญิงแบบนี้ก็เอาลง !

"เอาล่ะครับ งานเลี้ยงใกล้จะเริ่มแล้ว ท่านที่ยังอยู่ด้านนอก เชิญเข้างานได้เลยครับ"

พ่อบ้านชราวิ่งเหยาะ ๆ ออกมาสลายการชุมนุมได้ถูกจังหวะ เหล่าแขกเหรื่อต่างยิ้มแห้ง ๆ รู้ดีว่านี่คือสัญญาณบอกว่าตระกูลเหยียนจะ 'ปิดประตูเคลียร์เรื่องในบ้าน' แล้ว ทุกคนต่างทักทายพ่อบ้านอย่างเกรงใจ ก่อนจะทยอยเดินเข้างานไป

เพียงพริบตาเดียว หน้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลเหยียนก็เหลือเพียงพ่อบ้านชรากับซูเสี่ยวเนี่ยนแค่สองคน

"คุณคือคุณซูใช่ไหมครับ ? นายท่านผู้เฒ่าเชิญคุณเข้าไปด้านในครับ"