บทที่ 9: ยกเลิกงานหมั้น !

บทที่ 9: ยกเลิกงานหมั้น !

การโดนตบหน้าด้วยวาจาฉาดนี้... เจ็บแสบถึงทรวงจริง ๆ !

ซูซานซานโกรธจนตัวสั่น หายใจหอบถี่ด้วยความคับแค้น "แก... นังผู้หญิงบ้า..."

"พอได้แล้ว ! แค่นี้ยังขายหน้าไม่พออีกหรือไง ? "

เหยียนเหวยหานเอ่ยตัดบทเสียงเย็นเยียบ แววตาของเขาเรียบนิ่งไร้ระลอกคลื่น... ผู้หญิงโง่เง่าแบบนี้เนี่ยนะ ที่ปู่ส่งมาให้เป็นคู่หมั้นของเขา ? สายตาของตาแก่ที่บ้านนับวันยิ่งแย่ลงทุกที !

เขาปัดมือของซูซานซานออกอย่างไม่ไยดี แล้วก้าวเท้าเดินตรงเข้าไปหาซูเสี่ยวเนี่ยน สีหน้าของซูซานซานเปลี่ยนไปทันที หัวใจหล่อนเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก "เหวยหานคะ..."

"ส่งคุณซูกลับไปซะ ! " เหยียนเหวยหานออกคำสั่งเสียงเรียบ น้ำเสียงช่างบางเบาและเย็นชา

ท่าทีที่เขาปฏิบัติต่อซูซานซาน ไม่เหมือนคู่หมั้นที่กำลังจะเข้าพิธีกันเลยสักนิด แม้แต่คนเดินผ่านไปผ่านมาเขายังดูจะใส่ใจมากกว่านี้เสียอีก แต่พอยามที่เขาหันไปเผชิญหน้ากับซูเสี่ยวเนี่ยน นัยน์ตาของเขากลับฉายแววความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่ยากจะคาดเดา

ซูเสี่ยวเนี่ยนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เธอมองเหยียนเหวยหานกลับด้วยสายตาเย็นชาโดยไม่พูดอะไร กลายเป็นเจ้าหนูโต้วโต้วที่ยืนอยู่ข้างๆ ที่จู่ๆ ก็โพล่งขึ้นมาว่า

"คุณเหยียนครับ รสนิยมของคุณนับวันยิ่งตกต่ำลงเรื่อย ๆ นะครับ"

แววตาลึกซึ้งของเหยียนเหวยหานจางหายไปวูบหนึ่ง เขาหันขวับไปมองเจ้าตัวเล็ก ในดวงตาของโต้วโต้วฉายแววดูแคลนออกมาอย่างชัดเจน ราวกับจะบอกว่า 'คนอย่างคุณ ก็สมควรแล้วที่ได้คู่หมั้นเกรดนี้'

เด็กชายเชิดคางเล็กๆ ขึ้นอย่างถือดี ไม่แม้แต่จะปรายหางตาแลเหยียนเหวยหานอีก เขาหันไปพูดกับแม่ว่า "หม่ามี้ ไปกันเถอะครับ"

มุมปากของเหยียนเหวยหานกระตุกยิก "เจ้าตัวเล็ก นี่เธอพูดเรื่องอะไร ? "

โต้วโต้วคร้านจะใส่ใจเขา นิ้วป้อม ๆ ชี้ไปที่ซูซานซานแล้วร่ายยาว "ผมกำลังจะบอกว่าสายตาคุณมันเพี้ยนหลุดโลกไปแล้ว ผู้หญิงพรรค์นี้คุณยังมองว่าดี... คุณเหยียนครับ ผมว่าเราคง 'ไปกันไม่ได้' ในฐานะพ่อลูกแล้วล่ะ เพราะงั้นเรื่องที่เคยมารบกวนก่อนหน้านี้ ก็ถือว่าแล้วกันไปนะครับ คุณเหยียนไม่ต้องเก็บเอามาใส่ใจ ! "

ใช่แล้ว ! ผู้ชายตาถั่วแบบนี้ ไม่คู่ควรจะมาเป็นแดดดี๊ของเขาหรอก !

เหยียนเหวยหาน: "..."

สายตาของเขาขรึมลงเล็กน้อย... เจ้าเด็กบ้านี่ช่าง 'เปลี่ยนใจง่าย' เสียจริง เมื่อกี้ยังกอดขาเขาแน่นร้องเรียกแดดดี๊ ๆ อยู่หยก ๆ เผลอแป๊บเดียวกลายเป็นไม่ไยดีกันซะแล้ว? ความรู้สึกหงุดหงิดแล่นพล่านขึ้นมาในใจอย่างประหลาด

เขาตัดสินใจก้มตัวลง แล้วรวบตัวเด็กชายอุ้มขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนดื้อ ๆ "...นี่เธอเที่ยวไปยอมรับใครเป็นพ่อมั่วซั่วแบบนี้ตลอดเลยหรือไง ? "

ซูโต้วโต้วตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจัง "ไม่ครับ ! ผู้ชายที่ 'เบ้าหน้าไม่ผ่าน' ไม่มีสิทธิ์มาเป็นแดดดี๊ของผม"

"ทำไมล่ะ ? "

ซูโต้วโต้วกลอกตามองบน แม้จะเริ่มรำคาญแต่ก็ยังรักษามารยาทตอบกลับไป "คุณเหยียนครับ ลองดูหน้าผมสิครับ เป็นยังไงบ้าง?"

เหยียนเหวยหานพินิจพิเคราะห์ใบหน้าเล็ก ๆ นั้นอย่างละเอียด ก่อนจะยิ้มออกมา "ไม่เลว ปากนิดจมูกหน่อย น่ารักดูดี ถือว่าเบ้าหน้าฟ้าประทาน... เธอก็พอนับว่าเป็น 'หนุ่มหล่อตัวน้อย' ได้อยู่นะ ! "

ทันทีที่คำชมหลุดจากปากเจ้านาย หมิงเกอถึงกับอ้าปากค้างจนกรามแทบจะร่วงลงไปกองกับพื้น

คุณพระช่วย ! คุณเหยียนครับ ศักดิ์ศรีท่านหายไปไหนหมด ? ท่านไม่ใช่คนที่เกลียดการเข้าใกล้มนุษย์ โดยเฉพาะคนแปลกหน้าไม่ใช่หรือครับ ? แล้วทำไมตอนนี้ถึงไปอุ้มเด็กที่ไหนก็ไม่รู้ แถมยังพูดจาพะเน้าพะนอเอาใจขนาดนั้น ?

เหยียนเหวยหานปรายตามองลูกน้องแวบหนึ่ง ราวกับจะสื่อว่า: ศักดิ์ศรีมันกินเข้าไปได้ไหม? ถ้าเอาไปแลกเงินไม่ได้ จะเก็บไว้ทำซากอะไร ?

"คุณเหยียนพูดถูกแล้วครับ โบราณว่าไว้ 'ลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้น' (พ่อหน้าเหมือนลูก) ในเมื่อผมหล่อเหล่าเอาการขนาดนี้ แดดดี๊ของผมก็ต้องหล่อไม่แพ้กัน... คุณคงไม่คิดว่า 'แตงโมจะออกลูกเป็นบวบ' (คนหล่อจะได้พ่อขี้เหร่) หรอกใช่ไหมครับ ? "

เหยียนเหวยหานหัวใจพองโตขึ้นมาทันที "สรุปเธอจะบอกว่า 'ฉัน' หล่อมากสินะ ? "

"ก็พอได้ครับ เรียกว่าหล่อแบบถูไถ" โต้วโต้วปรายตามองเขาแบบขอไปที เขาไม่อยากชมมาก เดี๋ยวตาลุงนี่จะเหลิงเกินไป มันจะไม่ดีต่อการปกครอง

เด็กชายบิดตัวดิ้นลงจากอ้อมแขนมายืนบนพื้น เหยียนเหวยหานเลิกคิ้วมองอย่างถูกใจ... อืม อายุแค่นี้แต่สุขุมเยือกเย็น แถมยังฉลาดเจ้าเล่ห์ อนาคตไกลแน่นอน แต่ไอ้สำนวน 'พ่อหน้าเหมือนลูก' นี่มันทะแม่ง ๆ นะ จริง ๆ มันต้อง 'ลูกหน้าเหมือนพ่อ' ต่างหาก... สงสัยวิชาภาษาจีนจะเรียนมาไม่ค่อยดี

เหยียนเหวยหานหันไปมอง 'ยัยผู้หญิงตัวเล็ก' ที่ยืนตีหน้านิ่งแต่แววตาซุกซนเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา เขาหันไปสั่งหมิงเกอทันที

"ไปบอกตาแก่ที่บ้านที ว่าฉันมีผู้หญิงของฉันแล้ว... งานหมั้นคืนนี้ ยกเลิก ! "

สิ้นคำประกาศิต หมิงเกอหน้าซีดเผือดราวกับไก่ต้ม แทบอยากจะกลั้นใจตายมันตรงนั้น! "อะ... อะ... อะไรนะครับ! นายน้อยพูดจริงเหรอครับ! นี่มัน... นี่มัน..."

ถ้าขืนไปบอกแบบนั้นจริง ไม่ต้องรอให้ท่านผู้เฒ่าเหยียนอกแตกตายหรอก ตัวเขาเนี่ยแหละจะโดนท่านผู้เฒ่าบีบคอตายก่อนเพื่อน!

"ทำไม? หรือคำสั่งฉันมันไม่มีความหมาย?"