บทที่ 3: เขาคือ 'คุณแดดดี๊' สุดที่รักของผมหรือเปล่านะ ?

บทที่ 3: เขาคือ 'คุณแดดดี๊' สุดที่รักของผมหรือเปล่านะ ?

"หม่ามี้ครับ โต้วโต้วไม่ได้ด่าน้าเขาเลยนะ" ซูโต้วโต้วทำตาใสแป๋ว ยืนยันด้วยน้ำเสียงจริงจังสุดขีด

ซูเสี่ยวเนี่ยนพยักหน้าหงึก ๆ "หม่ามี้รู้จ้ะ โต้วโต้วของแม่เป็นเด็กว่านอนสอนง่ายที่สุดในโลก เรื่องด่าคนนี่ทำไม่เป็นหรอกเนอะ"

ใช่... ลูกชายเธอเวลาจะด่าใคร ไม่เคยต้องใช้คำหยาบเลยสักคำเดียว

ซูเสี่ยวเนี่ยนยืดตัวขึ้น สายตาที่มองชายตรงหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ "คุณคะ เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ ฉันได้ยินไม่ค่อยถนัด คุณบอกว่าลูกชายฉันด่าคุณเหรอ ? มีหลักฐานไหม ? "

แววตาคู่สวยฉายแววกร้าวระคนเจ้าเล่ห์ ซูเสี่ยวเนี่ยนในยามนี้ดูสง่างามและอันตรายดุจดอกไม้บนยอดเขาหิมะ

คนทุกคนย่อมมี 'จุดตาย' ที่ใครก็แตะต้องไม่ได้ และจุดตายของซูเสี่ยวเนี่ยนก็คือ ซูโต้วโต้ว แก้วตาดวงใจของเธอนั่นเอง

ชายคนนั้นถึงกับอึ้ง "ผมได้ยินมากับหูว่าเขาก็ด่าผม ยังจะต้องเอาหลักฐานอะไรอีก ! "

เขาจ้องมองใบหน้าของซูเสี่ยวเนี่ยนด้วยความตกตะลึง เมื่อกี้เขามัวแต่โมโหจนไม่ทันสังเกตว่าผู้หญิงคนนี้...

สวยเป็นบ้า !

ผมยาวดัดลอนสลวย ใบหน้าเรียบเนียนหมดจด... พอมองต่ำลงมาเห็นชุดกางเกงขาสั้นกุดที่โชว์เรียวขาเพรียวสวย ยิ่งทำให้เธอดูฮอตปรอทแตกราวกับเปลวไฟที่แผดเผาใจคนมอง

อดไม่ได้ที่จะจินตนาการไปไกล... น่าเสียดายที่ผู้หญิงสวยขนาดนี้กลับมีลูกเสียแล้ว

เขากวาดสายตามองซูโต้วโต้วแวบหนึ่ง แววตาฉายความเสียดายออกมาอย่างปิดไม่มิด

ความคิดลามกในหัวของชายคนนั้นชัดเจนจนซูโต้วโต้วเผลอกำหมัดแน่น นัยน์ตาฉายแววเย็นเยียบก่อนจะหายไปในพริบตา

ส่วนซูเสี่ยวเนี่ยนเพียงกระตุกยิ้มมุมปาก สายตาคมกริบกวาดมองช่วงล่างของชายคนนั้นแวบหนึ่งก่อนจะเอ่ยเรียบ ๆ

"สรุปคือไม่มีหลักฐานสินะ ? ไม่มีหลักฐานแต่กลับมาพ่นเรื่องไร้สาระใส่คนอื่น แบบนี้เขาเรียก 'หมิ่นประมาท' นะคะ รู้ไหมว่าฉันฟ้องคุณได้ ? "

"ฟ้องผม ? "

เขานี่แหละ เหยียนฉางชิง ผู้มีอิทธิพลคนหนึ่งในเมืองอันซิตี้ ยัยผู้หญิงตาถั่วคนนี้กล้าบอกว่าจะฟ้องเขาเนี่ยนะ ?

ตลกชะมัด !

เหยียนฉางชิงแสดงสีหน้าดูแคลน

ซูเสี่ยวเนี่ยนขมวดคิ้วมุ่น "เหยียนฉางชิง... แซ่เหยียนเหรอ ? "

แซ่นี้... ทำไมเธอถึงรู้สึกไม่ถูกชะตาเอาเสียเลย

ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มเย็นชา ก่อนจะหันไปพูดกับลูกชาย "โต้วโต้ว หม่ามี้มันคนขี้กลัว เราไม่ฟ้องเขาแล้วดีไหมลูก ? "

"อื้อ เอาแบบนั้นก็ได้ครับ"

โต้วโต้วแสร้งทำท่าครุ่นคิดพลางกระพริบตาปริบ ๆ ดูไร้เดียงสาน่าเอ็นดู "ในเมื่อหม่ามี้ขี้กลัว งั้นเราก็ไม่ฟ้องครับ หม่ามี้ เราไปกันเถอะ"

เด็กชายหันกลับไปมองเหยียนฉางชิงที่ยืนทำหน้าเด๋อด๋าอยู่ครู่หนึ่ง แล้วบันทึกชื่อผู้ชายคนนี้ไว้ในบัญชีดำเรียบร้อย

หึ... กล้าดีนึกอกุศลกับหม่ามี้ของเขา... หาที่ตายชัด ๆ !

เหยียนฉางชิง: "..."

งงแดกสิครับ ! บทจะไปก็ไปกันง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ ?

เขาไม่ยอมจบเรื่องนี้แน่ !

"ไอ้เด็กเปรต แกหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ! "

เหยียนฉางชิงก้าวเท้าหมายจะตามไปรั้งตัวไว้ แต่แล้วเงาวูบหนึ่งก็พุ่งผ่านหน้าไป ตามมาด้วยเสียง 'เพียะ ! ' ดังสนั่นหวั่นไหว ใบหน้าของเขาชาดิบเพราะฝ่ามือที่ฟาดลงมาเต็มแรง

ซูเสี่ยวเนี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอำมหิต "แกเป็นตัวอะไร ถึงกล้ามาด่าลูกชายฉัน ? "

เกล็ดย้อนในชีวิตของซูเสี่ยวเนี่ยน... ก็คือซูโต้วโต้ว !

ในโลกนี้ คนที่กล้าด่าลูกชายเธอ ถ้าไม่กลายเป็นบ้าไปแล้ว ก็ต้องไปนอนเฝ้ายมบาลจนหญ้าขึ้นเต็มหลุมศพกันหมด

และสำหรับผู้ชายคนนี้... ซูเสี่ยวเนี่ยนตั้งใจจะสั่งสอนให้เขารู้ซึ้งถึงคำว่า 'ปลาหมอตายเพราะปาก' มันเป็นยังไง !

"นังแพศยา ! แกกล้าตบฉันเหรอ ? รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร ! "

ลูกตบเมื่อครู่ทำให้เหยียนฉางชิงสติหลุดจนลืมความสวยไปเสียสิ้น... แม่ของจางอู๋จี้ (ในดาบมังกรหยก) พูดไว้ไม่ผิดจริง ๆ ยิ่งผู้หญิงสวยเท่าไหร่ พิษสงก็ยิ่งร้ายกาจเท่านั้น

แต่เขาจะไม่ยอมเจ็บตัวฟรีแน่ !

เหยียนฉางชิงโวยวายลั่น "ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องของประธานเหยียนกรุ๊ป แกกล้าตบฉัน ฉันจะทำให้แกไม่มีที่ซุกหัวนอนในเมืองอันซิตี้เลยคอยดู..."

เขาแผดเสียงตะโกน ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างเมื่อมองไปยังช่องทางเดินผู้โดยสาร VIP ที่เพิ่งเปิดออก

เขาพุ่งตัวเข้าไปหาราวกับลูกแมวหลงทางที่เจอแม่ พร้อมส่งเสียงร้องห่มร้องไห้อย่างน่าเวทนา "พี่ ! พี่กลับมาพอดีเลย ดูสิ มีคนกล้าตบผมตรงนี้แหละ ! "

สิ้นเสียงโวยวายนั้น ซูโต้วโต้วก็มองตามไปยังทิศทางนั้นทันที ก่อนจะอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ

"อ๊ะ ! หม่ามี้ดูนั่นสิครับ ! ผู้ชายคนนั้นหน้าคุ้นมากเลย ใช่ 'คุณแดดดี๊' สุดหล่อของผมหรือเปล่านะ ? ! "