บทที่ 4: อย่าเที่ยวทักใครมั่วซั่วว่าเป็นพ่อ !

บทที่ 4: อย่าเที่ยวทักใครมั่วซั่วว่าเป็นพ่อ !

ซูโต้วโต้วสะบัดมือซูเสี่ยวเนี่ยนออก ก่อนจะวิ่งนำลิ่วด้วยขาเล็ก ๆ พุ่งฝ่าฝูงชนไปทันที "แดดดี๊ ! ผมเองครับ ผมกับหม่ามี้กลับมาหาแดดดี๊แล้วนะ ! "

เหยียนเหวยหานที่เพิ่งก้าวลงจากเครื่องบิน ใบหน้าพลันแข็งทื่อและเย็นชาขึ้นมาทันที

เขายังไม่มีเมียด้วยซ้ำ แล้วจะมีลูกมาจากไหน ?

พวกบอดี้การ์ดที่ยืนคุมเชิงอยู่ตั้งสติได้ รีบพุ่งเข้าไปหมายจะขวางซูโต้วโต้วไว้ แต่เพราะมีเหยียนฉางชิงยืนเกะกะอยู่ข้างหน้า แถมเจ้าหนูโต้วโต้วยังปราดเปรียวราวกับปลาไหล เพียงพริบตาเดียวเขาก็รอดหูรอดตาบอดี้การ์ด เข้าไปกอดขา "คุณพ่อประธาน" ไว้แน่นหนึบ

เหล่าบอดี้การ์ด: "..." ช็อกสิครับงานนี้ !

เป็นที่รู้กันว่าท่านประธานนอกจากจะ "แพ้ผู้หญิง" ขั้นรุนแรงแล้ว เขายังไม่ชอบเด็กเข้าไส้อีกด้วย !

ในขณะที่ทุกคนกำลังจะเข้าไปลากตัวเด็กชายผู้ไม่กลัวตายคนนี้ออกไป เหยียนเหวยหานกลับขมวดคิ้วมุ่นอย่างประหลาด เขามิได้สะบัดโต้วโต้วทิ้งในทันทีอย่างที่ทุกคนคาดการณ์ไว้

ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้พลุ่งพล่านเข้ามาในอก ทำให้หัวใจที่เคยด้านชาของเหยียนเหวยหานอ่อนวูบลงอย่างน่าอัศจรรย์

เขาลดระดับเสียงให้นุ่มนวลลงอย่างหาได้ยาก ก่อนจะก้มลงพูดกับซูโต้วโต้วว่า "หนูน้อย ฉันไม่ใช่แดดดี๊ของเธอ เธอจำคนผิดแล้วละ"

ซูโต้วโต้ว: "..."

ในใจนี่สบถไปร้อยคำแล้ว

เขาหลุดปากออกมาทันที "ไม่ผิดหรอก คุณนั่นแหละแดดดี๊ของผม ผมจำคุณได้ ! "

ในใจของเด็กชายรู้สึกโหวง ๆ ขึ้นมาวูบหนึ่ง

นี่แดดดี๊จำเขาไม่ได้จริง ๆ หรือเนี่ย ?

ซูโต้วโต้วขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขัดใจ

เหยียนเหวยหาน: "..."

เขาไม่อยากถือสาหาความกับเด็ก แม้จะไม่ได้รู้สึกรำคาญเจ้าหนูคนนี้เท่าไหร่นัก แต่ก็ไม่ได้ถึงกับจะยอมรับมาเป็นลูกง่าย ๆ เขาขยับตัวยืนเต็มความสูง ก่อนจะปรายตาไปทางเหยียนฉางชิงที่พยายามจะเข้ามาใกล้แต่ไม่กล้า "ลูกแกเหรอ ? "

เหยียนฉางชิงส่ายหน้าหวือจนคอแทบหลุด ลนลานจนลิ้นพันกัน "มะ...ไม่ใช่ครับ ! "

ล้อเล่นหรือไง ถ้าเขามีลูกแสบขนาดนี้... คงถูกกวนจนประสาทกินตายไปนานแล้ว !

เหยียนเหวยหานพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะส่งสัญญาณทางสายตาให้บอดี้การ์ด บอดี้การ์ดรีบปรี่เข้าไปจะดึงตัวโต้วโต้วออก

แต่ทว่า... เสียงรองเท้าส้นสูงที่ดังกระทบพื้นอย่างเร่งรีบก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน ซูเสี่ยวเนี่ยนพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าลูกชายไว้ทันควัน

"หยุดนะ ! อย่ามาแตะต้องลูกชายฉัน ! "

เธอคว้าตัวซูโต้วโต้วออกจากขาของเหยียนเหวยหาน ก่อนจะแหวออกมาด้วยความโมโห

เจ้าลูกหมีนี่ ! ไปที่ไหนเป็นต้องเที่ยวทักคนมั่วซั่วว่าเป็นพ่อไปทั่ว !

เท่าที่จำได้ จนถึงวินาทีนี้ ซูโต้วโต้วหาพ่อมาให้ตัวเองได้เป็นคันรถแล้วมั้ง !

ซูเสี่ยวเนี่ยนยกมือนวดขมับ ก่อนจะรีบเอ่ยขอโทษเหยียนเหวยหาน "คุณเหยียนคะ ต้องขอประทานโทษจริง ๆ ค่ะ ลูกชายฉันเขามีนิสัยเสียชอบทักคนแปลกหน้าว่าเป็นพ่อไปเรื่อย คุณอย่าไปถือสาเขาเลยนะคะ ! "

พูดจบเธอก็ลากคอซูโต้วโต้วเตรียมจะชิ่งหนี

แต่ซูโต้วโต้วไม่ยอมไป ต่อให้แดดดี๊จะไม่ยอมรับ แต่เขาก็ยังอยากมีพ่อนี่นา ! เขาขมวดคิ้วค้าน "หม่ามี้ แต่เขาคือแดดดี๊จริง ๆ นะ..."

ซูเสี่ยวเนี่ยนทำหน้าดุใส่ "หุบปากเลยนะ ! แม่บอกว่าไม่ใช่ก็คือไม่ใช่ ! "

"ใช่สิครับ ! " โต้วโต้วยังเถียงไม่ลดละ

"ไม่-ใช่ ! "

ซูเสี่ยวเนี่ยนยื่นคำขาด และก่อนที่ลูกชายจะได้อ้าปากเถียงอีกรอบ เธอก็แค่นหัวเราะแล้วสวนกลับทันที "ซูโต้วโต้ว ปีกกล้าขาแข็งนักนะเรา ? ก่อนกลับประเทศ ลูกสัญญาอะไรกับแม่ไว้ หือ ? "

อื้อหือ ! หม่ามี้เอาจริงแล้วแฮะ !

โต้วโต้วไม่กล้าต่อปากต่อคำอีก เขาทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมแล้วตอบเสียงอ่อย "หม่ามี้อย่าโกรธนะ... หม่ามี้บอกว่า โต้วโต้วเกิดมาจากฝักถั่ว เพราะฉะนั้นโต้วโต้วเลยมีแค่หม่ามี้คนเดียว ไม่มีแดดดี๊ครับ"

"ดีมาก ! "

ซูเสี่ยวเนี่ยนยิ้มอย่างพอใจ เธอคว้ามือนุ่มนิ่มของลูกชายแล้วหมุนตัวเดินจากไปทันที ทิ้งให้ซูโต้วโต้วเดินคอตกพลางเหลียวหลังกลับไปมองเหยียนเหวยหานตาละห้อย

แดดดี๊... ใจคอจะเย็นชาขนาดนี้จริงเหรอ ? แดดดี๊จะปล่อยหม่ามี้ไปจริง ๆ น่ะเหรอ ? แดดดี๊ไม่อยากได้โต้วโต้วเป็นลูกจริง ๆ ใช่ไหม ?

เมื่อเห็นคู่แม่ลูกสุดพิลึกเดินลับตาไป เหยียนเหวยหานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาที่เคยมั่นคงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นลุ่มลึกและเย็นเหยียบ

ยัยผู้หญิงตัวแสบ ในที่สุดเธอก็ยอมโผล่หัวออกมาสักทีนะ

เหยียนฉางชิงเห็นเหตุการณ์สงบลงก็ถอนหายใจทิ้งช่วงใหญ่ ก่อนจะเข้าไปประจบประแจงเหยียนเหวยหาน "พี่ครับ พี่กลับมาก็ดีแล้ว..."

"หมิงเกอ ไปเช็คประวัติผู้หญิงคนนั้นมาซะ ! แซ่อะไร ชื่ออะไร พักที่ไหน และไอ้เด็กที่อยู่ข้าง ๆ เธอเป็นลูกใคร... ฉันต้องการรู้ทุกอย่าง ! "

เหยียนเหวยหานโพล่งขึ้นมาขัดจังหวะการพล่ามของเหยียนฉางชิง

หมิงเกอ ผู้ช่วยส่วนตัวรีบรับคำสั่งทันที พร้อมรายงานต่อ "เจ้านายครับ เมื่อกี้ท่านประธานอาวุโสโทรมาบอกว่าอยากจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้เจ้านายครับ"

"ไม่ไป ! "

ใบหน้าที่นิ่งสนิทของเหยียนเหวยหานฉายแววเย็นชาออกมา เขาปฏิเสธแบบไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น ทำเอาหมิงเกอถึงกับไปไม่เป็น

เขาจะทำยังไงได้ล่ะ ? เจ้านายของเขาเล่นตัวเก่งขนาดนี้ สาวงามกี่ร้อยกี่พันคนพยายามจะเข้าหา ก็ไม่มีใครเคยผ่านกำแพงน้ำแข็งของเขาไปได้สักคนเดียว

"แต่พี่ครับ วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบ 70 ปีของคุณปู่นะ ถ้าพี่ไม่ไป ท่านต้องไม่พอใจแน่ ๆ..." เหยียนฉางชิงรีบพูดด้วยความร้อนรน เพราะหน้าที่ของเขาในวันนี้คือการมารับเหยียนเหวยหานกลับบ้านให้ได้

ถ้าพาเหยียนเหวยหานกลับไปไม่ได้ เขาจะเอาหน้าที่ไหนไปสู้หน้าคุณปู่ล่ะ !

ก็นั่นแหละ... ใครใช้ให้เหยียนเหวยหานเป็นหลานชายคนโปรดที่สุดของคุณปู่กันล่ะ พอคิดถึงตรงนี้ เหยียนฉางชิงก็อดรู้สึกอิจฉาตาร้อนไม่ได้ เป็นหลานเหมือนกันแท้ ๆ ทำไมปฏิบัติต่างกันราวฟ้ากับเหวขนาดนี้

เหยียนเหวยหานหยุดก้าวเดิน สายตาคมกริบประดุจใบมีดตวัดมองเหยียนฉางชิง "...แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน ? "

"..." เหยียนฉางชิงแทบสำลักอากาศตาย ! คำพูดนี้ถ้ากล้าไปพูดต่อหน้าคุณปู่ มีหวังท่านประธานอาวุโสได้อกแตกตายแหง ๆ !

เมื่อพูดจบ เหยียนเหวยหานก็สาวเท้าเดินออกจากสนามบินไปทันที โดยมีขบวนบอดี้การ์ดชุดดำท่าทางน่าเกรงขามเดินตามเป็นพรวน แน่นอนว่าไม่มีเจ้าหน้าที่สนามบินคนไหนกล้าเซ้าซี้หรือเข้ามามุงดูเหตุการณ์เลยสักคนเดียว

ตัดมาทางด้านนอกสนามบิน ซูโต้วโต้วแวะซื้อหนังสือพิมพ์จากแผงริมทางมาอ่านอย่างตั้งใจ แต่อ่านไปได้พักเดียวใบหน้าเล็ก ๆ ก็เริ่มดำทะมึน เขาขมวดคิ้วสวย ๆ พลางเอ่ยเสียงเย็นว่า "หม่ามี้! ถ้าหม่ามี้ยังไม่ยอมให้ผมไปทักแดดดี๊ล่ะก็ ผมคงได้มี 'แม่เลี้ยง' เพิ่มมาอีกคนแน่ ๆ "

"แม่เลี้ยงอะไรกัน ? พูดเพ้อเจ้อ ! "

ซูเสี่ยวเนี่ยนกลอกตาพลางดุลูกชายอย่างไม่เกรงใจ "โต้วโต้ว แม่บอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าเมื่อหกปีก่อนแม่โดนวางยา จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าไอ้คุณพ่อตัวต้นเรื่องที่เป็นเจ้าของสเปิร์มคนนั้นมันเป็นใคร เพราะฉะนั้นลูกอย่าเดาสุ่มมั่วซั่วได้ไหม ? "

เธอเข้าใจว่าลูกชายอยากมีพ่อ แต่ขอร้องล่ะ... อย่าหาผู้ชายมาประเคนให้แม่ตามใจชอบแบบนี้ สำหรับเหยียนเหวยหานน่ะเหรอ... ซูเสี่ยวเนี่ยนบอกเลยว่า "ไม่ผ่าน" อย่างแรง !

ซูโต้วโต้ว: "หม่ามี้ครับ หม่ามี้เป็นแม่แท้ ๆ ของผมนะ จะทำตัวไม่รับผิดชอบแบบนี้ไม่ได้สิ โต้วโต้วเสียใจนะเนี่ย"

เด็กชายทำท่ากุมหัวใจแบบโอเวอร์แอคติ้ง พร้อมกับชูหนังสือพิมพ์ในมือสะบัดไปมา

ซูเสี่ยวเนี่ยนเห็นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจพลางรู้สึกผิดขึ้นมานิด ๆ

ลูกก็น่ารักขนาดนี้ เธอไม่ควรจะดุเขาเลยจริง ๆ

เธอก้มลงบีบแก้มลูกชาย "เออ ๆ เอาเถอะ เหมือนเดิมนะ ลูกจะไปทักใครว่าเป็นพ่อก็เรื่องของลูก แต่อย่าดึงแม่เข้าไปเกี่ยวด้วยก็พอ"

ซูโต้วโต้วตาวาว "จริงเหรอครับ ? "

"จริงสิจ๊ะ ! แม่เคยโกหกเราที่ไหนล่ะ ? "

เธอคว้าหนังสือพิมพ์มาดู แต่พอดูไปได้สักพัก คิ้วของเธอก็เริ่มขมวดมุ่นตามลูกชายไปติด ๆ

ทั้งแม่และลูกต่างพึมพำออกมาเป็นประโยคเดียวกันว่า: "ไอ้หมอนี่มันใจกล้านักนะ คิดจะหาแม่เลี้ยงให้ลูกชายฉัน... อยากตายหรือไง ! "

ซูโต้วโต้วกะพริบตาปริบๆ ยิ้มอย่างใสซื่อ "แต่หม่ามี้ครับ หม่ามี้บอกว่าไม่ชอบเขาไม่ใช่เหรอ ? ถ้าเขาเป็นแดดดี๊ของผมจริง ๆ เขาก็ต้องเป็นผู้ชายของหม่ามี้ด้วยสิ ? "

ซูเสี่ยวเนี่ยนคิ้วกระตุก: "..."

การมีลูกฉลาดเกินวัยนี่มันลำบากจริง ๆ โดนเด็กต้อนจนมุมจนได้

เธอยกมือเขกหัวลูกชายเบา ๆ ไปหนึ่งที "วางใจเถอะ ถึงเขาจะเป็นพ่อที่ลูกเพิ่งไปทักมาหยก ๆ แต่เขากับแม่ 'ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน' ทั้งนั้น ครอบครัวเราเป็นคนใจกว้าง เรื่องแค่นี้แม่ไม่ถือสาหาความหรอกจ้ะ"

ซูโต้วโต้ว: "..."

ตายแป๊บ ! แต่เขาถือครับ ! หลายปีมานี้เขาขาดความอบอุ่นจากพ่ออย่างแรงเลยนะหม่ามี้ !