บทที่ 47 - ถามและตอบ ; การค้นหา

บทที่ 47 - ถามและตอบ ; การค้นหา

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ดวงตะวันแผดเผากลางหัว พายุทรายพัดหวีดหวิว

ร้างไร้ผู้คน เงียบสงัดราวกับแดนดับสูญ

กลางทะเลทรายอันกว้างใหญ่ บนรถกระบะคันหนึ่ง มีโครงเหล็กติดตั้งอยู่ที่กระบะท้าย

คนคนหนึ่งถูกจับแก้ผ้าล่อนจ้อน แขวนตรึงเป็นรูปตัว "สิบ" (ไม้กางเขน) อยู่บนโครงเหล็ก

"อือ~~"

ฉางลู่ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ได้สติกลับคืนมาบนโครงเหล็กนั้น

"ตื่นแล้วเหรอ?"

แมวดำสวมแว่นกันแดด นั่งอยู่บนเตียงน้ำ ข้างกายมีตู้เย็นใบเล็กวางอยู่

เขาได้ยินเสียงครางของฉางลู่ ก็ลุกขึ้นยืน

"ฟู่~"

เขาเปิดขวดน้ำอัดลมต่อหน้าต่อตาฉางลู่พร้อมรอยยิ้ม

"อึก~ อ่า~"

แมวดำกระดกน้ำอัดลมเย็นเจี๊ยบเข้าปากคำโต แล้วครางออกมาอย่างสดชื่น "สะใจ"

ส่วนฉางลู่ ในที่สุดก็ได้สติครบถ้วน รับรู้ถึงสภาพร่างกายและท่าทางของตัวเองในตอนนี้ แล้วก็เลิกดิ้นรน ถามแมวดำด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "พวกแกเป็นใคร?"

"จุ๊ๆๆ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาคุยกัน"

แมวดำส่ายนิ้วไปมา ไม่ตอบคำถามฉางลู่ แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงน้ำ "คนบ้านกระต่าย ฉันเข้าใจ!

ดังนั้น เราพักเรื่องคุยไว้ก่อน รอให้สายๆ~ สายกว่านี้หน่อยเราค่อยคุยกัน~"

!!!

ฉางลู่ได้ยินคำพูดของแมวดำ ก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ: ภาษากระต่าย!

เมื่อกี้แมวดำพูดภาษากระต่าย ไม่ใช่ภาษาต่างด้าว!

เขาเป็นคนบ้านกระต่ายเหรอ?

"แกเป็นคนบ้านกระต่ายเหรอ?

พูดสิวะ!

ไอ้สารเลว!"

ฉางลู่ตะโกนด่าแมวดำเสียงดัง

แต่แมวดำแค่หยิบหมวกขึ้นมาปิดหน้า แล้วเอนตัวลงนอนบนเตียงน้ำ "เก็บแรงเก็บน้ำลายไว้เถอะ ตอนนี้เพิ่งจะเช้า อีกนานกว่าจะเย็น!"

"ไอ้ชาติชั่ว แน่จริงก็ปล่อยกูสิวะ ปู่จะสั่งสอนให้แกรู้จักคำว่าคน!

ไอ้ลูกผสม ปล่อยกู...

!@#！@%#……！#@￥#%…………￥"

"..."

ไม่ว่าฉางลู่จะตะโกนด่าทอยังไง แมวดำก็นอนนิ่งอยู่บนเตียงน้ำ ไม่พูดไม่จา

หนึ่งชั่วโมง;

สองชั่วโมง;

...

ยามพลบค่ำ ฉางลู่ที่ถูกแดดเผามาทั้งวัน แผ่นหลังส่งกลิ่นเนื้อไหม้โชยออกมา ร่างกายอ่อนระทวยห้อยต่องแต่งอยู่บนโครงเหล็ก

ส่วนแมวดำ หายตัวไปตั้งแต่ก่อนเที่ยงแล้ว

สิ่งเดียวที่มีชีวิตชีวาและอยู่เป็นเพื่อนฉางลู่ตลอดเวลา คืออีแร้งทะเลทรายที่บินวนเวียนอยู่เหนือหัว

"บรื้น~"

ในภวังค์อันเลือนราง ฉางลู่ได้ยินเสียงเครื่องยนต์รถดังกระหึ่ม

แมวดำนั่งอยู่บนรถออฟโรด มองดูฉางลู่ที่ร่างกายขาดน้ำอย่างรุนแรงและสติเริ่มหลุดลอย แล้วยิ้มขำ

จากนั้น แมวดำก็เดินขึ้นไปบนกระบะท้าย มือหนึ่งบีบแก้มฉางลู่ให้เงยหน้าขึ้น ยิ้มให้แล้วพูดว่า "ไม่เป็นไร ฉันไม่รีบ เรายังมีเวลา"

ฉางลู่ตามองเหม่อ พูดกับแมวดำด้วยเสียงแผ่วเบา "กู~ จะ~ ฆ่า~ บรร~"

"ผัวะ~"

แมวดำยังคงยิ้มแย้ม ราวกับไม่ถือสาคำพูดของฉางลู่

เพียงแต่ เขายังไม่ทันรอให้ฉางลู่พูดจบ ก็ซัดหมัดหนักๆ เข้าที่ท้องของฉางลู่เต็มแรง

"อย่าให้มันตาย!

แล้วก็ห้ามให้มันหลับด้วย!"

แมวดำกระโดดลงจากกระบะท้าย สั่งลูกน้องรอบๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

จากนั้น ก็มีคนรีบปีนขึ้นไปบนกระบะ ฉีดกลูโคสหรือยาอะไรสักอย่างเข้าเส้นเลือดฉางลู่อย่างหยาบคาย

แล้วกรอกน้ำเกลือให้ฉางลู่กินสองสามคำพร้อมปลุกให้ตื่น

จากนั้น คนพวกนั้นก็เริ่มกางเต็นท์ในบริเวณใกล้เคียง

ชัดเจนว่าคนกลุ่มนี้ตั้งใจจะค้างคืนที่นี่

ส่วนฉางลู่ ก็ยังคงถูกแขวนอยู่บนโครงเหล็กเหมือนเดิม

ในเวลาเดียวกัน ณ โรงงาน

เหอจื้อจวิน และเกาหลินหลิน นำผู้อาวุโสโจวและคนอื่นๆ เดินหน้าเครียดเข้ามาในห้องของกัวอี้อย่างรวดเร็ว

จากนั้น เขาก็เขย่าตัวกัวอี้ให้ตื่นอย่างรุนแรง "เกิดเรื่องแล้ว!"

"เรื่องอะไร?

คนจะหลับจะนอน ฟ้าถล่มหรือไง?"

กัวอี้หาวหวอด ถามด้วยความหงุดหงิด

"เจ้าหน้าที่เทคนิคที่ส่งไปช่วยเจ้าสัวใหญ่หายตัวไป!"

!!!

กัวอี้ชะงัก สะดุ้งโหยงจนตาสว่างทันที "เดี๋ยวนะ เรื่องที่ชายแดนพวกมันไม่กลัวกันเหรอ?

ยังกล้าเล่นมุกนี้อีก!"

"เธอมีวิธีหาตัวเขาไหม?"

เหอจื้อจวินเดินวนไปวนมา ตะโกนถามกัวอี้อย่างร้อนรน

"ไป ไปบ้านเจ้าตูบ"

กัวอี้ไม่สนใจจะใส่เสื้อผ้า รีบพาพรรคพวกมุ่งหน้าไปยังชั้นศูนย์ข้อมูลทันที "สถานการณ์เป็นไงกันแน่?"

"เมื่อคืนมีคนกลุ่มหนึ่งบุกเข้าไปในโรงแรมที่พักของกองทหารเจ้าสัวใหญ่ ฆ่าคนไปหลายคนแล้วพาตัวฉางลู่หายไป..."

"ทำไมเพิ่งมาบอกตอนนี้?"

กัวอี้หยุดเดิน ขมวดคิ้วถามด้วยความไม่พอใจ "เวลาเป็นเงินเป็นทอง ทำไมพวกคุณเพิ่งมาบอกผม?"

"พวกเราก็นึกไม่ถึงว่าเจ้าสัวใหญ่จะไร้น้ำยาขนาดนี้!"

เหอจื้อจวินพูดอย่างเจ็บใจ "แถมพวกเขากว่าจะแจ้งมาทางเราก็เที่ยงแล้ว จากนั้นเราถึงเริ่มหาเบาะแส

แต่ฉันรอไม่ไหวแล้ว ก็เลยวิ่งมาถามเธอนี่แหละ"

"ไป"

กัวอี้หน้าดำทะมึน เข้าใจความหมายของพวกเขา: เขาเป็นแค่นักวิจัย เรื่องการรบไม่เกี่ยวกับเขา

ถ้าไม่ใช่เพราะเหอจื้อจวินรอไม่ไหว อยากมาถามเผื่อเขามีวิธี

คาดว่ากว่าจะช่วยคนกลับมาได้ กัวอี้คงยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น

"ตกลงเธอมีวิธีไหม?"

ที่ชั้นศูนย์กลาง เหอจื้อจวินมองกัวอี้ที่กำลังเคาะแป้นควบคุมหน้าเครื่องเจ้าตูบอย่างใจเย็น แล้วถามด้วยความร้อนใจ

ไม่โทษที่เขาจะร้อนรน เพราะฉางลู่คือคนที่ออกไปจากโรงงานนี้จริงๆ

เพียงแต่เขาไม่ใช่เจ้าหน้าที่ประจำที่นี่ แต่เป็นนักเรียนที่ถูกส่งมาเรียนรู้แบบลับๆ

เขาไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน และไม่รู้ว่าที่นี่ทำอะไร

ถูกส่งเข้ามาในห้องทำงานเล็กๆ ของโรงงานแห่งนี้ทั้งที่ยังหลับอยู่ แล้วก็ไม่ออกไปไหน ตั้งใจเรียนรู้ความรู้เกี่ยวกับชุดเกราะเอ็กโซสเกเลตันอยู่ในห้องทำงานเล็กๆ นั้น แล้วสุดท้ายก็ถูกส่งออกไปทั้งที่ยังหลับอยู่เช่นกัน

ส่วนสาเหตุที่ฉางลู่มาที่นี่ ก็คงต้องบอกว่า: โลกนี้มักมีคนโง่เง่าอยู่เสมอ

คำพูดพล่อยๆ ด้วยความเขลาของเขาประโยคเดียว ทำให้คนบางคนต้องชดใช้ด้วยราคาแพง!

ด้วยเหตุนี้ ผู้ปกครองสูงสุดของบ้านกระต่ายถึงกับตบโต๊ะพัง สั่งเก็บกวาดพวกงี่เง่าทิ้งแบบเงียบๆ

อืม ส่งพวกงี่เง่าเหล่านั้นกลับคืนสู่ธรรมชาติ ทั้งร่างกายและจิตวิญญาณ

แต่เรื่องพวกนี้ ตอนนี้ทำได้แค่จำไว้เป็นบทเรียน และไม่เกี่ยวกับพวกเขาแล้ว

ตอนนี้ที่สำคัญที่สุดคือฉางลู่ ถ้าเขาโดนทรมานจนคายความลับออกมา ไม่ว่าจะมากหรือน้อย...

เตรียมตัวใช้ตัวรบกวนนิวตรอนกันไว้ก่อนเลยดีกว่า...

"แปะ~"

เสียงกัวอี้ตบแป้นควบคุมเรียกสติทุกคนกลับมา จากนั้นทุกคนก็รู้สึกได้รางๆ ว่าพื้นทั้งชั้นเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ

จากนั้น ไฟทั้งโรงงานก็ดับวูบลง แล้วเปลี่ยนเป็นไฟฉุกเฉินสีส้ม

พร้อมกันนั้น ทุกคนได้รับแจ้งเตือน: โรงงานเข้าสู่โหมดประหยัดพลังงาน เจ้าหน้าที่ทุกคนหยุดการทำงาน กลับหรอพักรอคำสั่งต่อไป

จากนั้น พวกเหอจื้อจวินก็เห็นภาพจากกล้องวงจรปิดนับไม่ถ้วนฉายขึ้นมาตรงหน้า แล้วก็ตัดสลับไปมาอย่างรวดเร็ว

แถมยังมีใบหน้าคนนับไม่ถ้วนวิ่งผ่านจอ

"นี่คือ?"

"ผมเพิ่งเขียนโปรแกรมจดจำใบหน้าใส่ให้เจ้าตูบ แล้วกดอนุมัติด้วยตัวเองให้เจ้าตูบเจาะระบบกล้องวงจรปิดของเจ้าสัวใหญ่ผ่านประตูหลังที่ผมวางไว้

แถมยังเจาะดาวเทียมทุกดวงที่โคจรผ่านน่านฟ้าเจ้าสัวใหญ่ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้ แล้วใช้วิธีเปรียบเทียบ เพื่อล็อคเป้าฉางลู่ และหาตำแหน่งปัจจุบันรวมถึงคนที่ลงมือ"

ทุกคนพยักหน้า ไม่พูดอะไรมากความ

เพราะตอนนี้การหาตัวฉางลู่สำคัญที่สุด พวกเขาไม่สนหรอกว่าวิธีของกัวอี้คืออะไร ถูกกฎหมายหรือกฎระเบียบไหม

และพวกเขาก็ไม่เชื่อว่ากัวอี้จะเปิดเผยตัวตนผ่านอินเทอร์เน็ตได้ง่ายๆ

ผ่านไปพักใหญ่ ภาพใบหน้าหยุดหมุน ภาพจากกล้องวงจรปิดหายไป

จากนั้น ภาพเบลอๆ ภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน

ผู้ชายคนหนึ่งถูกมัดอยู่กลางทะเลทราย ที่ไกลออกไปมีเต็นท์และรถจอดอยู่ไม่กี่คัน

"ซู้ด~"

กัวอี้มองใบหน้าของคนเหล่านั้น แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดกับทุกคนด้วยความตึงเครียด "เคทู...

พวกเขาคือ เคทู!"

"องค์กรก่อการร้ายข้าม*ชาติ - เคทู!"

[จบแล้ว]