บทที่ 48 - ปฏิบัติการช่วยเหลือฉางลู่

บทที่ 48 - ปฏิบัติการช่วยเหลือฉางลู่

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

องค์กรก่อการร้ายข้ามชาติ - เคทู

เวลาก่อตั้งไม่แน่ชัด แต่จากการคาดการณ์ของผู้เชี่ยวชาญ องค์กรนี้ก่อตั้งมาแล้วไม่ต่ำกว่า 15 ปี

เริ่มต้นด้วยการเป็นพ่อค้าอาวุธ เคลื่อนไหวอยู่ในระดับนานาชาติ

ต่อมาเพื่อผลประโยชน์ จึงเริ่มยุยงปลุกปั่นบ้านเล็กๆ หลายแห่งให้เกิดความขัดแย้งภายใน

จากนั้นพวกเขาก็ทำตัวเป็นนกสองหัว ขายอาวุธจำนวนมหาศาลเพื่อกอบโกยกำไร

หลังจากนั้นก็กู่ไม่กลับ!

พวกเขาท่องไปมาระหว่างบ้านหลังเล็กต่างๆ คอยยุยง สั่งการ หรือแม้แต่ลงมือลอบสังหารบุคคลสำคัญด้วยตัวเอง เพื่อให้เป้าหมายเกิดความวุ่นวายภายในหรือเกิดความขัดแย้งกับเพื่อนบ้าน

ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงนิยามพวกเขาว่าเป็นองค์กรก่อการร้ายข้ามชาติ

ทว่าผ่านไปหลายปี เคทูก็ยังคงลอยนวลอยู่ในวงการระดับโลกได้อย่างสบายใจ

สาเหตุเป็นเพราะพวกเขาฉลาดมาก มักจะไปตอแยแค่บ้านหลังเล็กๆ เท่านั้น

บ้านที่มีขนาดใหญ่ขึ้นมาหน่อย พวกเขาจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว แค่ขายของให้เฉยๆ

ดังนั้นเหล่าขาใหญ่จึงขี้เกียจไปสนใจองค์กรนี้

แต่ว่า ตอนนี้กัวอี้ดันบอกว่าเคทูเป็นคนมาหาเรื่องพวกเขาก่อน!

นี่เห็นว่ากระต่ายถือมีดไม่ไหว หรือว่าพวกมันห้าวเป้งจนลืมตัว?

ดังนั้น เหอจื้อจวินจึงถามย้ำทันที "เธอมั่นใจนะว่าเป็นเคทู?"

"คุณลืมไปแล้วเหรอ ก่อนที่ผมจะเข้าร่วมกับพวกคุณ วัสดุการทดลองของผมก็ซื้อมาจากพวกเขานั่นแหละ!"

กัวอี้มองเหล่าเหอด้วยความเอือมระอา แล้วกลอกตาใส่หนึ่งที "ตอนนั้นที่ผมเลือกคนขาย ผมสืบประวัติมาหลายองค์กร สุดท้ายถึงเลือกซื้อขายกับเคทู"

จากนั้น กัวอี้ก็ชี้ไปที่รูปประจำตัวบนหน้าจอแล้วแนะนำ "ชื่อจริง: เฉินฟู่เฉียง ฉายา: แมวดำ

หัวหน้าเคทูภาคตะวันออก ลูกน้องในสังกัด: กลุ่มทหารรับจ้างพ่อใหญ่ กลุ่มทหารรับจ้างแมงป่อง กลุ่มนักฆ่าผีเสื้อนรก และกลุ่มข่าวกรองเงา

เป็นคนบ้านกระต่าย เป็นเพื่อนสมัยเด็กกับหัวหน้ากลุ่มข่าวกรองเงา ทั้งคู่ถูกเศรษฐีฮ่องกงรับไปเลี้ยง แล้วไปเป็นทหารรับจ้างต่างด้าวตอนไปเรียนต่อเมืองนอก

ต่อมาทนดูเรื่องฉาวโฉ่บางอย่างไม่ได้ บวกกับครอบครัวบุญธรรมเสียชีวิต เลยพาเพื่อนสมัยเด็กปลดประจำการออกมาตั้งกลุ่มทหารรับจ้างเล็กๆ รับงานตามบ้านหลังเล็กๆ

สุดท้ายพอฆ่าหัวหน้าเคทูภาคตะวันออกคนก่อนได้ ก็เลยได้ขึ้นเป็นหัวหน้าคนใหม่"

กัวอี้เว้นจังหวะ แล้วชี้ไปที่รูปคนอื่น "ชื่อจริง: เฉินฟู่เจี้ยน ฉายา: เงา

ชื่อจริง: เจน แจ็คสัน ฉายา: ผีเสื้อนรก

พ่อแม่ของเธอเคยเป็นทหารรับจ้าง ต่อมาถูกแมวดำปราบได้ ทั้งครอบครัวเลยติดตามแมวดำมาตลอด

แต่พ่อแม่เธอตายในการซุ่มโจมตีครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นเธอเลยได้รับการสนับสนุนจากแมวดำให้ตั้งกลุ่มนักฆ่าหญิงล้วน

ส่วนพ่อใหญ่กับแมงป่อง ในฐานข้อมูลพวกคุณก็น่าจะมี"

"อืม" เหอจื้อจวินพยักหน้า แล้วรีบเดินออกไป "เรื่องนี้ฉันจะไปคุยกับเหล่าโจว ถึงตอนนั้นเธอค่อยคุยกับเขา

ในเมื่อเธอระบุพิกัดฉางลู่ได้แล้ว งั้นฉันจะไปที่ศูนย์บัญชาการเพื่อหาคนวางแผนช่วยตัวประกัน

ทางเธอมีข้อมูลอะไรใหม่ก็บอกฉันด้วย!"

"..." กัวอี้มองเหอจื้อจวินที่รีบจ้ำอ้าวออกไปอย่างพูดไม่ออก "รับมีดไม่เสียเวลาผ่าฟืน (เตรียมตัวดีมีชัยไปกว่าครึ่ง) แค่นี้ก็ไม่เข้าใจ เฮ้อ~"

"เอาล่ะ ใจชื้นขึ้นมาหน่อยแล้ว" ผู้อาวุโสโจวขยี้หัวกัวอี้ "ทำได้ดีมาก พ่อโดราเอมอน!"

"แค่นี้ยังไม่ถึงไหนเลยครับ!"

กัวอี้ยกยิ้มมุมปาก ยิ้มอย่างชั่วร้าย สะบัดคอหมุนแขนยืดเส้นยืดสาย "รังแกคนของผม สงสัยเคทูคงไม่รู้สินะว่าการไปแหย่โอตาคุสายเทคโนโลยีให้โกรธจะมีจุดจบยังไง!

ผู้อาวุโสโจว คุณไปบอกเบื้องบนหน่อย ดาวเทียมเทียนเหยียน-3 ผมขอยึดใช้ชั่วคราว!

เดี๋ยวถ้ามันหลุดการควบคุมไป อย่าแตกตื่นกันล่ะ!

อ้อ แล้วก็แบบแปลนเครื่องบินลำเลียงทางทหารรุ่นยุน-7 ของบ้านเราอยู่ที่ไหน?"

"เธอจะทำอะไร?"

ผู้อาวุธโสโจวได้ยินคำพูดของกัวอี้ ก็รู้สึกใจหายวาบ

"ขุดรากถอนโคนพวกมันไง!

ดัดแปลงอุปกรณ์วิเศษ!

เจ้าตูบ เดินเครื่องเต็มกำลัง!"

"..."

ผู้อาวุโสโจวมองกัวอี้ที่เข้าสู่โหมดคลั่ง ยิ้มแห้งๆ บอกตำแหน่งเก็บแบบแปลน แล้วก็รีบออกไปติดต่อคนที่เกี่ยวข้อง

กัวอี้เล่นเจาะฐานข้อมูลแบบดิบเถื่อนไม่เกรงใจใคร แถมยังแย่งการควบคุมดาวเทียมไปดื้อๆ ถ้าไม่รีบไปบอกกล่าว มีหวังคนได้สติแตกกันเป็นแถบ

ส่วนเกาหลินหลิน ตาเริ่มเป็นประกาย พร้อมกับเหงื่อเย็นที่ผุดขึ้นบนหน้าผาก: ในยุคข้อมูลข่าวสาร มนุษย์เรายังมีความเป็นส่วนตัวเหลืออยู่ไหมเนี่ย?

เวลานี้ กัวอี้กำลังสั่งการเจ้าตูบด้วยเสียง: เขาเริ่มจากสั่งให้ดาวเทียมเรดาร์สร้างภาพรูรับแสงสังเคราะห์ (SAR) ล็อคเป้าไปที่หัวของฉางลู่ จากนั้นก็เจาะระบบสื่อสารทั้งหมดของแมวดำและคนรอบตัว

ตามด้วยการย้อนรอยทุกคนที่พวกเขาเคยติดต่อและเคยพบหน้า

ย้อนรอยไปทีละก้าว พอเจอทางตันก็ใช้วิธีเจาะระบบบริษัทสื่อสารเพื่อดึงบันทึกการโทรทั้งหมดมาเชื่อมต่อใหม่

ไอ้ที่ว่าการสื่อสารเข้ารหัส หรือติดต่อสายเดียว ทั้งหมดนี้ไม่มีความหมายเมื่ออยู่ต่อหน้ากัวอี้และเจ้าตูบ

สุดท้าย รายชื่อคนที่แมวดำเคยติดต่อและพบหน้าหลังจากเข้าร่วมเคทู ก็ค่อยๆ ผุดขึ้นมา

โดยมีแมวดำเป็นจุดศูนย์กลาง โครงข่ายสมาชิกเคทูทั้งหมดเริ่มถูกระบุตัวตนออกมาทีละคน

ไม่นานนัก กัวอี้ก็สาธิตวิธีการใช้งานพื้นฐานรอบหนึ่ง แล้วหันไปหาเกาหลินหลิน "วิธีที่ผมสอนเมื่อกี้ คุณจำได้หมดแล้วใช่ไหม?"

เกาหลินหลินไม่รู้ว่ากัวอี้จะทำอะไร มองเขาด้วยความสงสัย "อืม"

"คุณมารับช่วงต่อ ระบุตัวสมาชิกเคทูทุกคนออกมาให้ผม!"

"!!!"

เกาหลินหลินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาจะเปล่งประกายเจิดจ้า: เปลี่ยนมาทำงานเอกสารตั้งนาน ไม้ไม้เริ่มคันยิบๆ แล้วสิ

เกาหลินหลินไม่พูดพร่ำทำเพลง นั่งลงทันที "ขอสิทธิ์การเข้าถึง!"

"เจ้าตูบ ให้สิทธิ์ชั่วคราวกับเธอ ให้ดูแลแค่เรื่องเคทูเท่านั้น!"

เกาหลินหลินหรี่ตา มองกัวอี้อย่างไม่สบอารมณ์

เธอกะว่าจะจัดการคนของเคทูเสร็จ แล้วจะแอบไปขุดประวัติคนขององค์กรอื่นต่อซะหน่อย

"อย่ามองผมแบบนั้น ผมจะไม่ให้คุณทำเรื่องวุ่นวายหรอก!" กัวอี้ยักไหล่ ยิ้มบางๆ "ผมไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็กของพวกคุณนะ ครั้งนี้เพราะพวกมันมาหาเรื่องผม ผมถึงจัดหนักให้

ส่วนเรื่องของพวกคุณ พวกคุณก็ต้องใช้สมองลงมือแก้ปัญหากันเอง

เทคโนโลยีเป็นได้แค่ตัวช่วย พวกคุณห้ามทิ้งวิธีการอื่นเด็ดขาด!

อีกอย่าง ในข้อมูลพวกนี้มีบางอย่างเกี่ยวข้องกับไพ่ตายของผม ของที่เอาไว้ช่วยชีวิต..."

"พอแล้วๆ รู้แล้วว่าหมายความว่าไง

พูดเหมือนกับว่านายไม่ได้กำลังทำเรื่องวุ่นวายอยู่งั้นแหละ!"

"..." กัวอี้มองเกาหลินหลินที่สวนกลับมาหนึ่งดอกแล้วหันไปจดจ่อกับการขุดรากถอนโคนเคทู ได้แต่เบ้ปากอย่างจนใจ "เจ้าตูบ ดึงข้อมูลเครื่องบินลำเลียงทางทหารรุ่นยุน-7 ระบบอีซีเอส ระบบมิราจคอลลอยด์ (ภาพลวงตา) และสีเคลือบสะท้อนเรดาร์ออกมาให้หมด..."

ในขณะที่กัวอี้กำลังยุ่งวุ่นวายอยู่นั้น ณ ดินแดนทะเลทราย

ฉางลู่ยังคงเปลือยกายล่อนจ้อน ตากลมชมจันทร์ในคืนเดือนมืด

"จุ๊ๆๆ ดูสภาพแกตอนนี้สิ ริมฝีปากแตกแห้ง หน้าซีดเผือด ทรมานใช่ไหมล่ะ

ทะเลทรายที่นี่ก็แบบนี้แหละ อุณหภูมิสูงสุดปาเข้าไป 32 องศา แต่ต่ำสุดลงไปถึงลบ 6 องศา ทนหน่อยนะ"

แมวดำใส่เสื้อหนาเตอะเดินมาหาฉางลู่ มือหนึ่งถือสเต็กเนื้อร้อนๆ อีกมือถือขวดไวน์แดง

พร้อมกันนั้น ยังมีคนอื่นยกโต๊ะและเก้าอี้มาวางตรงหน้าฉางลู่

แมวดำนั่งลงตรงหน้าฉางลู่ ละเลียดสเต็กจิบไวน์แดงอย่างสบายอารมณ์ "คนบ้านกระต่ายน่ะ มีแต่คนที่ยอมยืนตาย ไม่มีสุนัขที่ยอมคุกเข่าขอชีวิต ฉันรู้ดี

ดังนั้นฉันมีเวลาเหลือเฟือ รอจนกว่าแกจะยอมตอบคำถามเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่สำคัญของฉัน"

"..."

แมวดำมองฉางลู่ที่ตาเริ่มลอย ตัวสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ แล้วเช็ดปากเดินเข้าไปหา น้ำเสียงยิ่งอ่อนโยนราวกับเพื่อนสนิท "จริงๆ นะ แค่คำถามที่ไม่สำคัญ

ไม่ทำให้แกต้องขายชาติ และไม่ทำให้แกลำบากใจ

ขอแค่แกตอบ แกก็ไปได้เลย!

ถึงตอนนั้น สเต็กเนื้อร้อนๆ ไวน์แดงรสเลิศ เตียงนุ่มๆ หรือแม้แต่จะหาผู้หญิงสักคน

ที่นี่บางแห่งการหาความสำราญกับผู้หญิงเป็นเรื่องถูกกฎหมายนะ ลองคิดดูสิ คิดดู..."

แมวดำให้เวลาฉางลู่จินตนาการไปพักใหญ่ แล้วค่อยพูดต่อด้วยเสียงนุ่มนวล "คำถามที่ไม่สำคัญเลย คำถามเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น~"

ฉางลู่ยังคงก้มหน้า เพียงแต่ปากขยับมุบมิบเบาๆ "แก~ อยาก~ ถาม~ อะ~ ไร~"

แมวดำได้ยินดังนั้น มุมปากก็ยกยิ้มขึ้น

นรกเย็นยะเยือกสลับกับสวรรค์อันอบอุ่น รสชาตินี้ใครโดนเข้าไปคนนั้นย่อมซึ้งใจดี!

[จบแล้ว]