บทที่ 46 - จุดเริ่มต้นเคราะห์กรรมของฉางลู่

บทที่ 46 - จุดเริ่มต้นเคราะห์กรรมของฉางลู่

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"แมวดำ พ่อใหญ่และพวกตายเกลี้ยง"

เงาโผล่ออกมาจากที่ไหนสักแห่ง เดินเข้ามาพูดข้างหลังแมวดำด้วยเสียงแผ่วเบา

ตอนนี้พวกเขาอยู่ในห้องพักโรงแรมแห่งหนึ่งในประเทศสิงโต

"หืม?"

แมวดำหมุนตัวกลับมาจากหน้าต่างบานใหญ่ รินไวน์แดงให้เงาหนึ่งแก้ว และรินให้ตัวเองด้วย "เล่ามาซิ"

"ช่วงนี้ทางนั้นส่งเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธและเครื่องบินขับไล่ออกปฏิบัติการไม่ขาดสาย

บางพื้นที่แทบจะโดนไถกลบจนราบเป็นหน้ากลอง"

เงาหยิบแก้วไวน์ขึ้นมากระดกอึกใหญ่ ก่อนจะพูดต่อด้วยความหวาดหวั่น "ได้ข่าวว่ากลุ่มทหารรับจ้างทั้งเก้ากลุ่มโดนเก็บเรียบ ไม่มีใครหนีรอดมาได้สักคน

เลยมีคนวิเคราะห์ว่าเครื่องบินที่พวกเขาส่งออกมา ก็เพื่อมาบอมบ์พวกทหารรับจ้างที่บุกรุกเข้าไป

ปัญหาคือ จนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาระบุตำแหน่งของทหารรับจ้างพวกนั้นได้ยังไง!

เป็นไปไม่ได้ที่ทหารรับจ้างพวกนั้นจะโดนคนเข้าไปประชิดตัวโดยไม่รู้ตัว!"

"นี่มันผิดปกติ พฤติกรรมแบบนี้ไม่ใช่สไตล์ของกระต่ายตามปกติ!" แมวดำฟังแล้วขมวดคิ้วแน่น "ปูพรมถล่มโดยไม่ระบุพิกัดเป้าหมาย...

พวกเขาไม่กลัวโดนลูกหลงหรือไง?"

"หาข้อมูลวงในไม่ได้เลย แม้แต่ข่าวลือก็ไม่มี" เงาสูดหายใจเฮือกใหญ่ "ดูทรงแล้ว ชุดเกราะเอ็กโซสเกเลตันที่พวกเขาเอาเข้าประจำการน่าจะมีปัญหาแน่ๆ

ชุดเกราะพวกนั้น อาจจะเป็นชุดเกราะที่สมบูรณ์แบบจริงๆ!

แบบที่เพิ่มขีดความสามารถในการรบของทหารราบได้

อ้อ จริงสิ

ใบสั่งงานในโลกใต้ดิน ตอนนี้ราคาพุ่งไปที่ 5 พันล้านแล้ว"

"คุณได้ส่งคนไปดูที่สนามรบหรือยัง?"

"เฮ้อ~ ไปดูมาแล้ว" เงาถอนหายใจยาว พูดเสียงอ่อย "หาเศษซากอะไรไม่เจอเลย สนามรบมีร่องรอยการทำความสะอาด

น่าจะพอทิ้งระเบิดเสร็จ ก็ส่งคนมาเก็บกวาดทันที"

"งั้นคงไม่มีใครกล้าไปแหย่แล้วล่ะ" แมวดำส่ายหน้า "พวกเขาเล่นใหญ่ขนาดนี้ บ้าคลั่งขนาดนี้ อีกพักใหญ่คงไม่มีใครกล้าไปหาเรื่อง

เล่นบอมบ์ในบ้านตัวเอง แถมยังไม่ยอมให้ใครเจอแม้แต่เศษซากชุดเกราะ

ถ้าบอกว่าเรื่องนี้ไม่มีเงื่อนงำคงไม่มีใครเชื่อ

แต่ก็ไม่มีใครกล้าไปตอแยกระต่ายที่กำลังเข้าสู่ด้านมืด...

ยิ่งเป็นด้านมืดที่กำลังคลุ้มคลั่งด้วย ขนาดในบ้านตัวเองยังกล้าลงมือ คงบ้าไปแล้วแน่ๆ..."

"งั้นเราจะทำต่อไหม?

มันคุ้มเหรอ?"

"...ไม่มีคำว่าคุ้มหรือไม่คุ้มหรอก ชีวิตพวกเรามันก็แค่เศษสวะอยู่แล้ว"

แมวดำเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับไม่ได้แยแสชีวิตตัวเอง พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า "โลกใบนี้ฉันก็เล่นจนเบื่อแล้ว ไปดูวิวทิวทัศน์ในนรกบ้างก็น่าจะไม่เลว"

แมวดำปรับสีหน้ากลับมาเรียบเฉยดังเดิม "เป้าหมายล่ะ?"

"อยู่ในโรงแรมนี้" เงาหยิบแผนที่ออกมาสองใบ ชี้ไปที่ใบหนึ่ง "อีกสามวัน พวกเขาจะเดินทางผ่านเมืองนี้

เป้าหมายพักอยู่ในโรงแรมนี้ ผมซื้อตัวคนไว้บางส่วนแล้ว ถึงเวลาจะมีช่วงว่างที่เวรยามขาดช่วงหนึ่งนาที ทั้งหมดสองรอบ

รอบขาเข้า กับรอบขาออก

พอให้เราจัดการกล้องวงจรปิดเงียบๆ แล้วถอนตัวได้ทัน"

"เลขห้องล่ะ?"

"ยังไม่รู้ พวกเขาจะจัดห้องตอนเช็คอิน ถึงตอนนั้นสายจะส่งข่าวมาบอก"

"อืม"

เดือนมืดดาวดับ เหมาะแก่การลักเล็กขโมยน้อย

เวลาสามวันผ่านไปในชั่วพริบตา

เวลานี้ แมวดำ ผีเสื้อนรก และแมงป่อง พร้อมลูกน้อง ได้บุกยึดบ้านชาวบ้านแถวนั้นแล้วเข้าไปซ่อนตัว

ไม่ไกลจากจุดที่พวกเขาอยู่ คือโรงแรมที่เปิดไฟสว่างไสว

"เป้าหมายอยู่ชั้นห้า ห้องด้านในสุด" แมวดำหรี่ตา สั่งการผีเสื้อนรกและแมงป่อง "จำไว้ ห้ามให้พวกคนคุ้มกันรู้ตัวเด็ดขาด!"

"รับทราบ!"

"ลงมือได้!"

ภายในโรงแรม แมงป่องพาคนสองคน เข็นกล่องใบใหญ่สามใบเดินมาที่เคาน์เตอร์

"สวัสดีครับ ผมจองห้องไว้ รบกวนช่วยเช็คอินด้วยครับ"

พนักงานต้อนรับมองสำรวจหน้าตาเขาแวบหนึ่ง แล้วก้มลงเช็คข้อมูล

ส่วนพวกคนคุ้มกันที่อยู่ในล็อบบี้ ก็แค่ปรายตามองพวกเขา แล้วก็หันกลับไปมองรอบๆ อย่างเบื่อหน่าย: นักท่องเที่ยวชาวเอเชียตัวผอมแห้ง

"สวัสดีครับ ข้อมูลถูกต้อง คุณจองห้อง 404 405 และ 406 ไว้สามห้อง

แต่ว่า คุณแจ้งว่าจะเข้าพักตอนสี่ทุ่ม ทำไมเพิ่งมาถึงเอาป่านนี้ครับ?"

พนักงานถามด้วยความสงสัยขณะยื่นคีย์การ์ดให้

แมงป่องรับคีย์การ์ดมา ชูกล้องถ่ายรูปที่ห้อยคอขึ้นมายิ้มจางๆ "วิวระหว่างทางสวยจนลืมเวลาเลยครับ ทิวทัศน์ของบ้านนี้ดึงดูดพวกเรามากจริงๆ"

"ขอให้มีความสุขกับการท่องเที่ยวครับ"

"ครับ พวกเราจะมีความสุขมากแน่ๆ"

ในลิฟต์ แมงป่องสวมหูฟังเงียบๆ เสียงของแมวดำดังลอดออกมา "เคลียร์กล้องวงจรปิดแล้ว พวกแกมีเวลาลงมือ 10 นาที"

จากนั้น ที่ชั้นสี่ แมงป่องเปิดกล่องออก

ผู้หญิงสามคนในชุดคลุมยาวตามประเพณีของเจ้าสัวใหญ่ลุกออกมาจากกล่อง

"เวลาปฏิบัติการ 8 นาที"

ผีเสื้อนรกพยักหน้า สั่งการผู้หญิงอีกสองคน "พวกเธอไปทางลิฟต์ ฉันจะขึ้นทางบันไดหนีไฟ เริ่มได้"

"ใคร?"

ที่หน้าลิฟต์ชั้นห้า คนคุ้มกันสองคนยกปืนขึ้นเล็ง ถามเสียงแข็งเมื่อเห็นผู้หญิงสองคนเดินออกมาจากลิฟต์

"อ๊ะ~ ตำรวจศาสนา~"

หนึ่งในผู้หญิงแกล้งทำตัวสั่นเทา ราวกับตกใจกลัวจนขาอ่อน ทรุดลงไปนั่งกับพื้น

"ผู้หญิง?

ไสหัวไปเดี๋ยวนี้"

คนคุ้มกันเห็นผู้หญิงขี้ขลาดตาขาวแบบนั้น ก็ลดปืนลง เดินเข้าไปไล่อย่างรำคาญ

ทว่า ทันทีที่คนคุ้มกันเดินเข้าไปใกล้ในระยะหนึ่งเมตร

ผู้หญิงสองคนนั้นก็พุ่งตัวขึ้นพร้อมกัน มือหนึ่งกระชับมีดสั้น อีกมือปิดปากคนคุ้มกันไว้

ประกายเย็นเยียบวูบผ่าน มีดสั้นในมือพวกเธอเสียบทะลุลำคอของคนคุ้มกันในพริบตา

จากนั้น สองสาวก็ปล่อยมือ ปล่อยให้มีดปักคาคอคนคุ้มกัน แล้วรีบประคองร่างไร้วิญญาณค่อยๆ วางลงกับพื้นเพื่อไม่ให้เกิดเสียงดัง

"หมาเฝ้าบ้านเรียบร้อยแล้ว"

สองสาวรายงานผ่านหูฟังเสียงเบา

สิ้นเสียงรายงาน ผีเสื้อนรกก็จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเข็นกล่องใบใหญ่เดินออกมาจากบันไดหนีไฟ

ประตูที่ค่อยๆ ปิดลง เผยให้เห็นร่างของคนคุ้มกันอีกสองคนที่นอนจมกองเลือด มีมีดปักคาคออยู่ที่พื้นรางๆ

"เปิดประตู"

"แกรก~"

เสียงเบาๆ ดังขึ้น ประตูห้องหนึ่งในชั้นนั้นค่อยๆ แง้มออก

จากนั้น ผู้หญิงคนหนึ่งก็ย่องเข้าไป ฉีดยาเข็มหนึ่งใส่ฉางลู่ที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง

"อือ~"

ความเจ็บจี๊ดปลุกให้ฉางลู่ตื่น แต่ยาสลบที่ฉีดเข้าไปออกฤทธิ์ทันที ฉางลู่ที่ยังไม่ทันได้พูดอะไรสักคำก็สลบเหมือดไปอีกรอบ

จากนั้น ทั้งสามคนก็ช่วยกันยัดร่างฉางลู่ใส่กล่อง

เดินผ่านประตูหนีไฟลงไปชั้นสี่ แล้วส่งมอบกล่องให้แมงป่อง

แมงป่องเข็นกล่องลงลิฟต์ เดินผ่านล็อบบี้ แล้วยกกล่องขึ้นรถออฟโรด

ส่วนคนอื่นๆ ก็งัดแงะห้องพักชั้นสองห้องหนึ่ง ปีนหน้าต่างหลบหนีหายไปในความมืด

ภายในห้อง ทิ้งร่างเปลือยเปล่าสองร่างไว้นอนหันหลังชนกันอยู่บนเตียง

ระหว่างทาง พวกเขาก็เจอกับยามลาดตระเวน

แต่พอยามเห็นว่าเป็นคนต่างถิ่น ก็ไม่ได้สนใจ นึกว่าเป็นนักท่องเที่ยว: เพราะในถิ่นเจ้าสัวใหญ่ ไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าใส่กระโปรงสั้นเสมอหูแถมถุงน่องดำเดินร่อนไปทั่วหรอก

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเดินร่อนต่อหน้าตำรวจศาสนา!

ด้วยเหตุนี้ กลุ่มของแมวดำจึงทำภารกิจสำเร็จโดยไม่ทำให้ใครรู้ตัว

ส่วนฉางลู่ ก็ถูกพาตัวออกจากโรงแรมไปอย่างเงียบเชียบ

จนกระทั่งถึงเวลาเปลี่ยนเวรยาม คนของเจ้าสัวใหญ่ถึงเพิ่งรู้ว่าฉางลู่หายตัวไป

แต่ทว่า ในตอนที่หน่วยคุ้มกันของเจ้าสัวใหญ่เริ่มวิ่งวุ่นกันให้พล่าน กลุ่มของแมวดำก็ได้ขับรถออกจากเมือง หายลับไปในราตรีกาลนานแล้ว

[จบแล้ว]