บทที่ 9 พันธนาการที่อ่อนโยน

ราตรีกาลมาเยือน แสงเทียนสว่างไสวถูกจุดขึ้นทั่วปราสาท

หลังมื้อค่ำ ลินน์วานให้แอนนาพามีอาไปชำระร่างกาย

แม้มีอาจะเป็นมังกรที่ร่างกายสะอาดหมดจดตามธรรมชาติและมีกลิ่นหอมเฉพาะตัวอยู่แล้ว แต่ลินน์เห็นว่าในเมื่อนางต้องใช้ชีวิตเยี่ยงมนุษย์ ก็ควรปรับตัวให้เข้ากับวิถีของมนุษย์เสียหน่อย

ไม่ว่าจะตัวเปื้อนหรือไม่ การอาบน้ำก็เป็นสิ่งจำเป็น นอกจากจะชำระล้างสิ่งสกปรกแล้ว ยังช่วยให้ร่างกายและจิตใจผ่อนคลายอีกด้วย

ทว่าคำพูดของลินน์กลับสร้างความงุนงงให้แก่มีอาอย่างมาก นางเอียงคอด้วยความสงสัย ใบหน้าฉายแววไม่เข้าใจ

"การอาบน้ำไม่ใช่แค่กระโดดลงน้ำแล้วกลิ้งไปมาสองสามทีหรอกเหรอ? ทำไมต้องเตรียมของอะไรให้วุ่นวายด้วยล่ะ?"

ลินน์ไม่ได้อธิบายอะไรมาก เพียงแค่ให้แอนนาพามีอาเข้าไปในห้องอาบน้ำ ของแบบนี้พูดไปก็ไม่เห็นภาพ ต้องให้ลองสัมผัสด้วยตัวเอง รับรองว่ามีอาต้องติดใจแน่นอน

และก็เป็นไปตามคาด ครึ่งชั่วโมงต่อมา

"ฮิๆๆ"

เสียงหัวเราะสดใสราวกับระฆังเงินดังแว่วมา ร่างเล็กในชุดนอนวิ่งออกมาจากห้องอาบน้ำราวกับผีเสื้อตัวน้อยที่ร่าเริง แล้วพุ่งเข้าสู่อ้อมกอดของลินน์ทันที

"ลินน์ ลินน์ การอาบน้ำนี่สนุกจังเลย น้ำอุ่นสบ๊ายสบาย" มีอาบรรยายความสุขที่เพิ่งค้นพบขณะอยู่ในอ้อมแขนของลินน์ เส้นผมสีชมพูที่ยังเปียกชื้นส่งกลิ่นหอมสดชื่นของสบู่

ลินน์รับร่างนุ่มนิ่มของมีอาเอาไว้ได้อย่างมั่นคง มือหนาลูบผมยาวสลวยของนางเบาๆ กลิ่นหอมสะอาดของเด็กสาวหลังอาบน้ำลอยมาเตะจมูก

จังหวะนั้นเอง แอนนาก็เดินตามออกมาพร้อมรอยยิ้ม นางมองดูความสนิทสนมของทั้งคู่แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม "นายน้อยคะ น้ำสำหรับอาบเตรียมพร้อมแล้วค่ะ"

"อืม" ลินน์พยักหน้าแล้ววางมีอาลง

มีอาได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาสีทองใสซื่อจ้องมองลินน์แล้วถามด้วยความสงสัย

"ลินน์ยังไม่อาบเหรอ? ทำไมไม่อาบพร้อมกันล่ะ?"

เจอคำถามซื่อๆ แบบนี้เข้าไป แม้แต่ลินน์ที่ผ่านโลกมาสองชาติก็ยังอดกระอักกระอ่วนไม่ได้ เขาทำได้เพียงอธิบายเรื่องความแตกต่างระหว่างชายหญิงให้มีอาฟังอย่างง่ายๆ

มีอาฟังแล้วก็ทำหน้าเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ แต่ก็ยังพยักหน้าอย่างว่าง่าย เป็นเชิงรับรู้

ลินน์จัดแจงให้มีอานั่งรอเรียบร้อยบนเก้าอี้ในห้องนั่งเล่น แล้วสั่งกำชับเบาๆ

"มีอา นั่งรอฉันตรงนี้แป๊บนึงนะ เดี๋ยวฉันมา อาบน้ำเสร็จแล้วจะพาไปส่งที่ห้อง อย่าเดินเพ่นพ่านล่ะ เดี๋ยวจะหาฉันไม่เจอ"

"อื้อ!" มีอานั่งตัวตรง สองมือวางบนเข่า รับปากด้วยสีหน้าจริงจังสุดขีด

"ลินน์ไม่ต้องห่วงนะ มีอาจะนั่งรอตรงนี้จนกว่าลินน์จะกลับมาเลย"

เห็นท่าทางขึงขังน่าเอ็นดูของนาง ลินน์ก็อดอมยิ้มไม่ได้ ก่อนจะพาแอนนาไปที่ห้องอาบน้ำ

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ลินน์ในชุดลำลองสะอาดสะอ้านก็กลับมาที่ห้องนั่งเล่นด้วยความสดชื่น

เขาเห็นมีอายังคงนั่งรออยู่บนเก้าอี้อย่างว่าง่ายจริงๆ ขาขาวๆ แกว่งไปมา พลางฮัมเพลงทำนองแปลกหู

ทันทีที่เห็นลินน์ปรากฏตัว ดวงตาของมีอาก็ลุกวาว นางกระโดดลงจากเก้าอี้ วิ่งตึกตักมาหาลินน์ แล้วยื่นมือเล็กๆ มาให้จับอย่างเป็นธรรมชาติ

ลินน์ยิ้มรับ กุมมือนุ่มนิ่มของมีอาแล้วจูงนางเดินไปยังห้องว่างทางปีกตึกด้านหลัง

เมื่อผลักประตูเข้าไป ภายในห้องถูกแอนนาจัดเตรียมไว้อย่างดี ภายใต้แสงเทียนนวลตา เตียงใหญ่หนานุ่มปูด้วยผ้าสีขาวสะอาดดูน่านอน ข้างๆ มีเฟอร์นิเจอร์เรียบง่ายอย่างโต๊ะเครื่องแป้งและเก้าอี้วางอยู่

ลินน์หันมามองมีอาแล้วแนะนำด้วยรอยยิ้ม

"มีอา ต่อไปนี้ที่นี่คือห้องของเธอนะ ลองดูสิ เตียงนุ่มๆ ที่ฉันบอกไง นอนบนนี้สบายตัวมากเลยนะ"

มีอาสำรวจโลกใบเล็กของตัวเองด้วยความตื่นเต้น จู่ๆ นางก็ปล่อยมือลินน์แล้วกระโจนลงบนเตียงใหญ่ กลิ้งไปมาอย่างมีความสุขหลายตลบ

"ฮิๆ ลินน์ เตียงนี้มันนุ่มสุดยอดเลย สบายกว่านอนบนก้อนหินตั้งเยอะ" มีอาเงยหน้าขึ้นจากกองผ้าห่ม ตะโกนบอกด้วยความดีใจ

มองดูท่าทางร่าเริงขี้เล่นของมีอา ลินน์แอบยกนิ้วให้ตัวเองในใจ

ตราบใดที่มีอาเสพติดความสบายเหล่านี้... เคยชินกับเตียงอุ่นๆ อาหารอร่อยๆ และการดูแลเอาใจใส่... วินเทอร์เฟลก็จะกลายเป็น 'บ้าน' ที่นางไม่อาจจากไปได้

ชีวิตกลางป่าเขาจะมาเทียบอะไรกับความสะดวกสบายในสังคมมนุษย์ได้ล่ะ?

ลินน์ยืนมองมีอากลิ้งเกลือกบนเตียงนุ่ม รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว

"เอาล่ะ มีอา" ลินน์เดินไปที่เตียง ช่วยดึงผ้าห่มคลุมตัวให้มีอา

"ดึกแล้ว พักผ่อนเถอะนะ พวกฉันไปก่อนล่ะ พรุ่งนี้จะมาหาใหม่"

สิ้นเสียงลินน์ แม่สาวน้อยผมชมพูที่กำลังกลิ้งตัวอย่างสนุกสนานก็ชะงักกึก

รอยยิ้มของมีอาแข็งค้าง นางค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง บนหัวเล็กๆ เหมือนมีเครื่องหมายคำถามอันเบ้อเริ่มผุดขึ้นมา

พอได้ยินว่าลินน์จะไป ความตื่นตระหนกแปลกๆ ก็แล่นเข้ามาเกาะกุมจิตใจของมีอาทันที

มีอาใช้ชีวิตตามลำพังในฐานะมังกรมาโดยตลอด เคยชินกับความโดดเดี่ยว เวลาเบื่อๆ ก็แค่นอนหลับข้ามวันข้ามคืน

แต่หลังจากได้อยู่กับลินน์เพียงแค่วันสั้นๆ ได้ลิ้มรสอาหารอร่อยที่เขาหามาให้ ได้สัมผัสความอบอุ่นที่เขามอบให้ มีอาก็เริ่มรู้สึกไม่อยากกลับไปอยู่คนเดียวอีก

แม้จะเป็นการแยกจากกันแค่คืนเดียวเพื่อรอเจอหน้าในวันพรุ่งนี้ก็ตาม

มีอามองลินน์ด้วยดวงตาสีทองเป็นประกาย แฝงแววอ้อนวอนเล็กน้อย "ลินน์ จะไปไหนเหรอ? ไม่นอนกับมีอาเหรอ?"

ลินน์ส่ายหน้าอย่างจนใจ โน้มตัวลงไปขยี้หัวเล็กๆ ของมีอาเบาๆ แล้วพูดเสียงนุ่ม

"ก็ตกลงกันแล้วไง ชายหญิงไม่ควรนอนด้วยกัน ฉันต้องไปนอนห้องฉัน พรุ่งนี้เช้าตื่นมาก็เจอฉันแล้ว"

"อ้อ..."

แสงสว่างบนใบหน้ามีอาดับวูบลงทันที นางตอบรับเสียงอ่อย แล้วทิ้งตัวลงนอนแปะเหมือนลูกบอลแฟบ หมดสภาพโดยสิ้นเชิง

เห็นมีอาเป็นแบบนี้ ลินน์เกือบจะหลุดขำออกมา

แม่สาวน้อยผมชมพูคนนี้คิดอะไรก็แสดงออกมาทางสีหน้าหมด ไม่ต้องเดาให้ยากเลย

"เอาน่าๆ อย่าทำหน้าเศร้าสิ พรุ่งนี้ฉันจะพาไปเที่ยวในเมือง แล้วจะให้แอนนาทำของอร่อยให้กินอีก ดีไหม?"

พอได้ยินคำว่า 'เที่ยว' กับ 'ของอร่อย' ดวงตาของมีอาก็กลับมาเป็นประกายวิบวับทันที

"จริงเหรอ?"

"ฉันเคยโกหกเธอที่ไหนล่ะ?" ลินน์หัวเราะเบาๆ

เมื่อได้รับคำสัญญาจากลินน์ อารมณ์ของมีอาก็กลับมาสดใสทันตาเห็น

หลังปลอบใจมังกรน้อยผู้ซื่อบื้อจนอารมณ์ดีแล้ว ลินน์ก็ลุกขึ้นพาแอนนาที่ยืนยิ้มดูเหตุการณ์อยู่ตลอดกลับห้องพักของตน