บทที่ 6 สัมผัสประสบการณ์บริการจากมังกร

"ก็ได้" ลินน์ยอมจำนนในท้ายที่สุดอย่างเสียไม่ได้

"แต่เราต้องเลี่ยงเส้นทางหลักและห้ามให้ใครเห็นเด็ดขาด ฉันเป็นถึงเจ้าเมืองเชียวนะ ถ้ามีคนเห็นสภาพฉันขี่หลังชาวบ้านแบบนี้ ต่อไปจะเอาหน้าไปปกครองเขตแดนได้ยังไง"

มีอาพยักหน้าหงึกหงัก ทำท่าเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจเสียทีเดียว ทว่าถึงจะไม่รู้ความหมาย แต่ขอแค่ได้กินหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง จะอะไรนางก็ยอมทั้งนั้น

เมื่อตกลงกันได้ ลินน์ก็สูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าประหนึ่งกำลังจะไปตาย แล้วค่อยๆ โน้มตัวลงนอนคว่ำไปบนแผ่นหลังเล็กจ้อยของมีอาอย่างระมัดระวัง

ความรู้สึกบอบบางที่คาดไว้กลับไม่ปรากฏ แต่กลายเป็นความนุ่มนิ่มและความอบอุ่นที่เกินคาดแทน

ร่างกายเล็กๆ ของมีอาแผ่ไออุ่นประหลาดออกมา มันอบอุ่น สบายตัว แถมยังมีกลิ่นหอมจางๆ ที่ระบุไม่ได้ลอยมาเตะจมูก

จู่ๆ ลินน์ก็เริ่มจินตนาการบรรเจิด... แบบนี้จะนับว่าเขาได้เป็น 'อัศวินมังกร' แล้วหรือเปล่านะ? ถึงตอนนี้มีอาจะอยู่ในร่างมนุษย์ แต่ร่างจริงของนางก็คือมังกรนี่นา

หากพวกนายน้อยในเมืองหลวงรู้เข้าว่าเขาได้กลายเป็นอัศวินมังกรจริงๆ คงได้อิจฉาตาร้อนจนอยากจะรุมกระทืบเขาให้ตายแน่ๆ

ในยุคปัจจุบัน อัศวินที่มีชื่อเสียงที่สุดในราชอาณาจักรคืออัศวินกริฟฟิน ส่วนตำนานของอัศวินมังกรนั้นสาบสูญไปเกือบพันปีแล้ว แต่เขากลับได้เป็นมันอย่างงงๆ

แต่ก็นะ ตอนนี้เขาคงเป็นได้แค่เวอร์ชันทดลองใช้งาน ยังอีกยาวไกลกว่าจะได้อัปเกรดเป็นตัวเต็ม

ในขณะที่ลินน์กำลังดื่มด่ำกับประสบการณ์สุดวิเศษของการเป็นอัศวินมังกร เขาก็ได้ยินเสียงร้องใสๆ ของมีอาดังขึ้น

"ไปกันเถอะ!"

ชั่วพริบตาต่อมา ลินน์รู้สึกว่าทิวทัศน์เบื้องหน้ากลายเป็นเส้นแสงวูบวาบจนมองไม่ทัน เสียงลมกรรโชกหวีดหวิวพัดผ่านหูไปอย่างรวดเร็ว

ความรู้สึกไร้น้ำหนักและความวิงเวียนอย่างรุนแรงพุ่งเข้าจู่โจมสมอง จนลินน์ต้องกอดรัดร่างเล็กของมีอาไว้แน่น

นี่มันไม่ใช่การขี่หลังธรรมดาแล้ว! มันน่าหวาดเสียวยิ่งกว่าการนั่งรถไฟเหาะตีลังกาหรือเครื่องเล่นดิ่งพสุธาในชาติที่แล้วแบบเทียบกันไม่ติด

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร เมื่อมีอาหยุดวิ่งในที่สุด เท้าของลินน์ก็ได้สัมผัสพื้นดินเสียที เขาเดินโซซัดโซเซไปพิงต้นไม้แห้งใกล้ๆ โน้มตัวลงแล้วเริ่มอาเจียนอย่างหนัก

"ลินน์น่ะ อ่อนแอจังเลยนะ"

มีอาจ้องมองใบหน้าซีดเผือดของลินน์ พลางเอียงคอเล็กน้อย ใบหน้าจิ้มลิ้มไร้ซึ่งความเหนื่อยล้า มีเพียงความตื่นเต้นสนุกสนาน

ลินน์ได้แต่โบกมือปัดๆ ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะไปต่อปากต่อคำกับโลลิผมชมพูจอมแก่นนี่หรอก หลังจากนั่งพักที่ชายป่าอยู่ครู่ใหญ่ ลินน์ก็เริ่มฟื้นตัว

เขาจัดแจงเสื้อคลุมที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ จูงมือมีอาแล้วเดินมุ่งหน้าสู่ประตูเมืองอันทรุดโทรมของเมืองวินเทอร์เฟล

"ท่านเจ้าเมือง"

ทหารยามที่เฝ้าประตูเมืองแสดงสีหน้าตกตะลึงและสงสัยระคนกัน เมื่อเห็นลินน์กลับมาเพียงลำพัง พร้อมจูงมือเด็กสาวหน้าตางดงามราวกับตุ๊กตาหยกที่แต่งกายประหลาด

แต่พวกเขาก็รีบตั้งสติและทำความเคารพทันที

ลินน์พยักหน้ารับแล้วสั่งทหารยามว่า "ถ้าหัวหน้าองครักษ์ชาร์ลส์กลับมาเมื่อไหร่ บอกให้เขาไปหาฉันที่คฤหาสน์เจ้าเมืองทันทีเลยนะ"

"รับทราบครับ ท่านเจ้าเมือง"

ลินน์พามีอาเดินเข้าไปในเมืองที่เป็นของเขาอย่างช้าๆ

ถนนหนทางในวินเทอร์เฟลเต็มไปด้วยหลุมบ่อ สองข้างทางเรียงรายไปด้วยกระท่อมไม้ซุงหยาบๆ ที่สร้างขึ้นอย่างลวกๆ จนดูบิดเบี้ยว

ผู้คนบนท้องถนนบางตา ชาวเมืองไม่กี่คนที่พบเห็นต่างมีสภาพผอมโซ ตัวเหลืองซีด สวมใส่เสื้อผ้าขาดวิ่น ใบหน้าฉายแววตายด้านจากการหิวโหยและทำงานหนักมาอย่างยาวนาน

เมื่อชาวเมืองเหล่านี้เห็นเครื่องแต่งกายหรูหราของลินน์ แววตาของพวกเขาก็ฉายความหวาดกลัวและพยายามหลบเลี่ยง

ต่างพากันก้มหน้า ห่อตัว และถอยกรูดไปข้างทาง ราวกับเห็นสัตว์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำพวกเขาก็ไม่ปาน

ลินน์สังเกตเห็นรายละเอียดเหล่านี้อย่างชัดเจนและอดถอนหายใจในใจไม่ได้

เจ้าเมืองวินเทอร์เฟลคนก่อน บารอนเฒ่าที่ได้ย้ายไปเสวยสุขในแดนใต้ที่มั่งคั่ง คงเป็นทรราชที่ขูดรีดภาษีอย่างหนักหน่วงแน่นอน

ภาษีที่สูงลิ่วคงสูบเลือดเนื้อชาวเมืองจนแห้งเหือด พวกเขาจึงมองลินน์ด้วยสายตาแบบเดียวกับที่มองเจ้าเมืองคนก่อน คือมองเป็นคนที่จ้องแต่จะรีดไถทรัพย์สินจากพวกเขา

ในสภาพการณ์เช่นนี้ ยังจะมีหน้าไปเก็บภาษีอะไรได้อีก? ลินน์ประเมินว่าขืนเขาออกคำสั่งขึ้นภาษีอีกแม้แต่ฉบับเดียว เขตแดนนี้คงล่มสลายเพราะความสิ้นหวังของผู้คน โดยไม่ต้องรอให้พวกออร์กหรือสัตว์อสูรมาบุกโจมตีด้วยซ้ำ

ชาวเมืองนับพันชีวิตที่ดิ้นรนอยู่บนปากเหวแห่งความตายเหล่านี้ คือทรัพย์สินทั้งหมดที่ลินน์มีในตอนนี้ และเป็นรากฐานสำหรับการพัฒนาในอนาคต

เพื่อที่จะปักหลักอย่างมั่นคงในดินแดนรกร้างแห่งนี้ หรือแม้กระทั่งสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่ ปัญหาแรกที่ต้องแก้คือต้องทำให้ชาวเมืองเหล่านี้มีชีวิตรอดและมองเห็นความหวังเสียก่อน

แต่จะฟื้นฟูจิตใจที่แตกสลาย เรียกคืนแรงจูงใจในการผลิตและความเชื่อมั่นในชีวิตกลับมาได้อย่างไร... นั่นคือความท้าทายที่หนักหนาที่สุดในเวลานี้

มีอาที่เดินอยู่ข้างๆ กระตุกมือลินน์เบาๆ แล้วเอ่ยถามเสียงค่อย

"ลินน์ ทำไมพวกเขาทุกคนดูเศร้าจัง แล้วของที่พวกเขาถืออยู่ก็ดูไม่อร่อยเลย"

ลินน์ก้มหน้าลงสบตาสีทองบริสุทธิ์ของมีอา แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"เพราะพวกเขาหิว และไม่มีเงินซื้อของอร่อยกินน่ะสิ แต่ไม่ต้องห่วงนะ อีกไม่นาน ฉันจะทำให้พวกเขาทุกคนได้กินอิ่มนอนหลับแน่นอน"

คำพูดของลินน์ฟังดูเหมือนคำสัญญาที่มีต่อมีอา แต่มันคือคำปฏิญาณอันหนักแน่นต่อตัวเขาเองเสียมากกว่า

เมื่อลินน์พามีอาเข้ามาในปราสาท คนแรกที่เขาพบคือแอนนา

นางกำลังถือไม้กวาด กวาดฝุ่นบนพื้นอย่างเหม่อลอย พลางชำเลืองมองไปทางประตูเป็นระยะ ดวงตาสีฟ้าอ่อนคู่สวยฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด

ทันทีที่ร่างของลินน์ปรากฏขึ้นที่ประตู แอนนาก็ชะงักกึก

วินาทีต่อมา เสียงร้องปนสะอื้นก็ดังขึ้น

"นายน้อย!"

แอนนาทิ้งไม้กวาดในมือทันที ก่อนจะพุ่งเข้าหาลินน์และโถมตัวเข้ากอดเขาแน่น สองแขนโอบรัดเอวของลินน์ไว้สุดแรง

"ฮือออ นายน้อย ในที่สุดท่านก็กลับมา! แอนนาเป็นห่วงท่านแทบแย่"

ร่างกายของแอนนาสั่นเทาเล็กน้อย คำพูดของนางเปี่ยมไปด้วยความห่วงใยและกังวลอย่างแท้จริง

ลินน์รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ เขาโอบกอดแอนนาเบาๆ ลูบหลังนาง แล้วปลอบโยนเสียงทุ้ม

"โอ๋ๆ ฉันก็กลับมาปลอดภัยแล้วนี่ไง โตป่านนี้แล้ว เลิกร้องไห้ได้แล้วนะ"

มีอาที่ยืนอยู่ข้างๆ เอียงคอเล็กน้อย ดวงตาสีทองกลมโตฉายแววสงสัยใคร่รู้

นางมองดูคนทั้งสองที่กอดกันกลม แล้วก้มมองมือตัวเองที่จับมือลินน์อยู่ ดูเหมือนนางจะไม่เข้าใจว่าทำไมสาวใช้ผมสีส้มคนนี้ถึงต้องพุ่งเข้ากอดลินน์อย่างตื่นเต้นขนาดนั้น

ด้วยความคิดที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมาของเผ่าพันธุ์มังกร มีอาจึงปราศจากแนวคิดซับซ้อนอย่างเรื่องความรักระหว่างชายหญิง นางจึงไม่เข้าใจฉากตรงหน้านี้เลยสักนิด

หลังจากได้รับการปลอบโยนจากลินน์ อารมณ์ที่พลุ่งพล่านของแอนนาก็เริ่มสงบลง นางเพิ่งจะรู้ตัวว่าเผลอแสดงกิริยาไม่เหมาะสมออกไป ใบหน้าสวยหวานจึงแดงซ่านไปทั้งหน้า รีบผละออกจากอ้อมกอดของลินน์ ก้มหน้าลงและบิดชายเสื้อด้วยความประหม่า

และในตอนนั้นเอง แอนนาก็เพิ่งสังเกตเห็นโลลิน้อยผมสีชมพูที่ยืนอยู่ข้างกายลินน์ เด็กสาวที่นายน้อยจูงมือมาด้วยและกำลังจ้องมองมาที่นางตาแป๋ว