บทที่ 64 ชนตอ

ข่าวการเตรียมเข้าร่วมงานกับเล่ยเถิงลิเธียมของศาสตราจารย์หลูฉี แพร่สะพัดไปทั่ววงการวัสดุศาสตร์ในประเทศอย่างรวดเร็ว กลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้หลังลาหัก พลังของต้นแบบนั้นไร้ขีดจำกัด ถ้าจะบอกว่าก่อนหน้านี้ การลาออกของหัวหน้าวิศวกรหวังและคนอื่นๆ แค่ทำให้คนในวงการตกใจกับความใจป้ำของเล่ยเถิง แต่คราวนี้ แม้แต่คนระดับบิ๊กเนมที่มีชื่อเสียงในวงการอย่างหลูฉี ยังถูกดึงตัวไปได้ สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เหล่าแกนนำทางเทคนิคที่เดิมทียังลังเลอยู่ในรัฐวิสาหกิจและสถาบันวิจัย เพราะกังวลว่าบริษัทเอกชนจะไม่มั่นคง ต่างก็คลายความกังวลลงจนหมดสิ้น บริษัทที่ทำให้ศาสตราจารย์หลูฉียอมเอาชื่อเสียงทางวิชาการมาเดิมพันเพื่อเข้าร่วม ต้องไม่ใช่คณะลิเกหลงโรงที่ตั้งขึ้นมาเล่นๆ แน่นอน!

ชั่วพริบตา ใบลาออกจำนวนนับไม่ถ้วนถูกยื่นส่งผู้บังคับบัญชา จดหมายสมัครงานปลิวว่อนผ่านช่องทางต่างๆ มุ่งหน้าสู่เมืองเผิงเฉิง โทรศัพท์ของฝ่ายทรัพยากรบุคคล เล่ยเถิงลิเธียม แทบจะไหม้คามือ ในเวลาสั้นๆ เพียงหนึ่งเดือน ทีมเทคนิคที่ประกอบด้วยหัวกะทิจากโรงงานโลหะวิทยาและสถาบันวิจัยโลหะนอกกลุ่มเหล็กชั้นนำของประเทศ โดยมีศาสตราจารย์หลูฉีเป็นแกนกลาง ก็ถูกจางเคอรวบรวมขึ้นมาได้สำเร็จ บุคลากรคับคั่ง กองทัพเข้มแข็ง

หม่าอวี่เถิงมองรายชื่อทีมงานที่จางเคอส่งมาให้ พยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ทางวัสดุขั้วบวก ถือว่านิ่งแล้ว" นิ้วของหม่าอวี่เถิงเคาะโต๊ะเบาๆ "ต่อไปก็เป็นตาของ... วัสดุขั้วลบ" สองหัวใจหลักของแบตเตอรี่ลิเธียม ขั้วบวกและขั้วลบ ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไปไม่ได้ "รายงานการสำรวจที่บริษัททำมาก่อนหน้านี้ล่ะ?"

จูหลิงอวี้รีบวางเอกสารฉบับหนึ่งลงตรงหน้าเขา หม่าอวี่เถิงเปิดรายงาน ชื่อชื่อหนึ่งดึงดูดความสนใจของเขาอย่างรวดเร็ว... โรงงานกราไฟต์เซี่ยงไฮ้ "โรงงานนี้ ประวัติยาวนานมากนี่ ก่อตั้งก่อนปลดปล่อยประเทศเสียอีก" เขาพลิกดูข้อมูล พึมพำกับตัวเอง "ใช่ค่ะท่านประธาน" ผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆ เสริม "โรงงานกราไฟต์เซี่ยงไฮ้มีรากฐานทางเทคนิคในด้านกราไฟต์พิเศษที่ลึกซึ้งมาก เป็นบริษัทเก่าแก่ระดับตำนานของประเทศเลยค่ะ"

เทคโนโลยีมีรากฐาน เหมาะกับพวกเขามาก สมองของหม่าอวี่เถิงหมุนเร็วรี่ ด้วยการสั่งสมทางเทคนิคของอีกฝ่าย ขอแค่ชี้แนะแนวทางนิดหน่อย ใส่เงินทุนและรูปแบบการบริหารใหม่เข้าไป การพัฒนา กราไฟต์ทรงกลมเทียม เกรดแบตเตอรี่ออกมา ก็ไม่น่าใช่เรื่องยาก ถ้าเขาต้องเริ่มสร้างโรงงานวัสดุขั้วลบเองจากศูนย์ ต้องเสียทั้งเวลาและเงินทองมหาศาล แต่ถ้าได้ร่วมมือกับโรงงานกราไฟต์เซี่ยงไฮ้ จะช่วยร่นระยะเวลานี้ลงไปได้เกินครึ่งแน่นอน

จูหลิงอวี้ทำงานเร็วมาก เช้าวันต่อมา เธอก็โทรศัพท์ติดต่อไปยังโรงงานกราไฟต์เซี่ยงไฮ้ตามคำสั่งของหม่าอวี่เถิง "สวัสดีค่ะ ที่นี่เครือเล่ยเถิงอินดัสเตรียลเมืองเผิงเฉิง เราต้องการขอนัดหารือความร่วมมือกับผู้บริหารโรงงาน เกี่ยวกับโครงการวัสดุกราไฟต์ขั้วลบสำหรับแบตเตอรี่ลิเธียมค่ะ" สายถูกโอนไปสองต่อ จนไปถึงมือคนที่อ้างว่าเป็นหัวหน้าสำนักงาน อีกฝ่ายพอได้ยินว่าเป็นบริษัทเอกชน น้ำเสียงก็เปลี่ยนเป็นแบบราชการจ๋า แถมยังแฝงความขอไปทีอย่างจับสังเกตได้ "ความร่วมมือ? ตารางงานโรงงานเราแน่นเอี๊ยด ผู้อำนวยการโรงงานยุ่งมาก ไม่มีเวลาหรอก"

จูหลิงอวี้รักษาความเป็นมืออาชีพ พยายามต่อรอง "เรามีความจริงใจมากค่ะ หวังว่าจะได้เข้าไปเยี่ยมคารวะ ขอเวลาผู้อำนวยการแค่ครึ่งชั่วโมงก็ได้ค่ะ"

"ไม่ใช่เรื่องเวลา" ผู้ชายปลายสายดูเหมือนจะเริ่มรำคาญ "เราเป็นวิสาหกิจสำคัญระดับชาติ มีแผนการวิจัยและพัฒนาของตัวเอง ไม่ร่วมมือกับโรงงานเล็กๆ หรอก แนวทางเทคโนโลยีของพวกคุณกับเรามันคนละทางกัน แค่นี้นะ" ตู้ด... ตู้ด... ตู้ด...

ฟังเสียงสัญญาณตัดสาย จูหลิงอวี้หน้าเหวอไปเล็กน้อย เธอเพิ่งเคยเจอการปฏิเสธที่ตรงไปตรงมาและหยิ่งยโสขนาดนี้เป็นครั้งแรก หม่าอวี่เถิงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ได้ยินบทสนทนาทั้งหมดผ่านสปีกเกอร์โฟน เขาไม่โกรธ แค่รู้สึกขำนิดหน่อย โรงงานเล็ก? ขนาดธุรกิจของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลตอนนี้ ไม่ว่าจะดูมุมไหนก็เรียก "โรงงานเล็ก" ไม่ได้แล้วมั้ง ความหยิ่งยโสของอีกฝ่าย เกิดจากกรอบความคิดแบบระบบราชการที่ฝังรากลึก ซึ่งมักดูถูกบริษัทเอกชน

"ท่านประธานคะ ดูเหมือนฝ่ายนั้นจะไม่มีความประสงค์จะร่วมมือเลยค่ะ" จูหลิงอวี้วางหูโทรศัพท์ "ความประสงค์มันสร้างขึ้นมาได้ ไม่ใช่รอให้มันลอยมาหา" หม่าอวี่เถิงลุกขึ้น "จองตั๋วเครื่องบินไปเซี่ยงไฮ้สองที่ เราจะไปเยี่ยมเยียนในฐานะลูกค้าดูบ้าง" เขาอยากจะไปดูให้เห็นกับตาว่า ความมั่นหน้าของรัฐวิสาหกิจเก่าแก่เจ้านี้ มันมีดีมาจากไหนนักหนา

ทว่า ความเป็นจริงโหดร้ายกว่าในโทรศัพท์เสียอีก เช้าวันรุ่งขึ้น หม่าอวี่เถิงและจูหลิงอวี้มายืนอยู่หน้าประตูใหญ่ของโรงงานกราไฟต์เซี่ยงไฮ้ด้วยความมั่นใจ แต่กลับถูกลุงยามขวางไว้ตั้งแต่ป้อมรปภ. "มาหาใคร? มีนัดไหม?"

"เรามาติดต่อซื้อผลิตภัณฑ์กราไฟต์ค่ะ อยากขอเข้าพบผู้บริหารโรงงานหน่อยค่ะ" จูหลิงอวี้ยื่นนามบัตรให้ ลุงยามเหลือบมองนามบัตรแวบหนึ่ง แล้วโยนทิ้งไปข้างๆ หยิบแก้วน้ำสังกะสีขึ้นมาเป่าใบชาที่ลอยฟู่อนอยู่ "ไม่มีนัดใครก็เข้าไม่ได้ทั้งนั้น ผู้บริหารเขายุ่งกันหมด"

หม่าอวี่เถิงก้าวขึ้นมาข้างหน้า "ลุงครับ รบกวนช่วยโทรแจ้งสำนักงานให้หน่อยได้ไหมครับ บอกว่ามีลูกค้าจากเผิงเฉิงสนใจสินค้าของโรงงานมาก"

"ไอ้พวกบ้านนอกตางใต้ จะมาทำกร่างเป็นเสี่ยใหญ่อะไรที่เซี่ยงไฮ้" ลุงยามไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง

สองชั่วโมง สองชั่วโมงเต็มๆ ที่พวกเขาต้องนั่งแกร่วอยู่ในป้อมยามแคบๆ มองคนเดินเข้าเดินออก ดมกลิ่นฝุ่นที่ลอยคลุ้งในอากาศ ระหว่างนั้น จูหลิงอวี้พยายามเจรจาหลายครั้ง แต่ได้รับคำตอบเดิมกลับมาทุกครั้ง ความอดทนของหม่าอวี่เถิง หมดลงในที่สุด เขาเข้าใจแจ้งแก่ใจแล้วว่า วันนี้พวกเขาไม่มีทางได้ผ่านประตูโรงงานเข้าไปแน่ "กลับกันเถอะ" หม่าอวี่เถิงหันหลังเดินออกมา สีหน้าเรียบเฉย

หลังจากนั้น พวกเขาติดต่อบริษัทนายหน้าในเซี่ยงไฮ้ จนหม่าอวี่เถิงได้รู้สถานการณ์ที่แท้จริงของโรงงานกราไฟต์เซี่ยงไฮ้ ความคิดภายในโรงงานกราไฟต์เซี่ยงไฮ้นั้นแข็งทื่อเข้าขั้นวิกฤต เนื่องจากกราไฟต์พิเศษที่โรงงานผลิตในปัจจุบันเป็นสินค้าหายากในประเทศ ส่วนใหญ่จึงส่งให้วิสาหกิจทางทหารและอวกาศ หรือหน่วยงานภายในระบบของรัฐ ส่วนลูกค้าภายนอกที่อยากซื้อของจากโรงงาน ต้องวิ่งเต้นผ่านเส้นสายหลายด่านกว่าจะได้ของ นายหน้าแนะนำว่าหม่าอวี่เถิงอย่าไปตั้งความหวังเรื่องความร่วมมือเลย

"ท่านประธานคะ เอาไงต่อดีคะ? จะล้มเลิกไหม?" จูหลิงอวี้เริ่มถอดใจ "ล้มเลิก?" ในพจนานุกรมของหม่าอวี่เถิงไม่มีคำคำนี้ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบโทรศัพท์กดหาศาสตราจารย์เฉินตงชิง แห่งสถาบันฟิสิกส์ สภาบัณฑิตวิทยาศาสตร์ พอดีเลยที่อีกฝ่ายเคยเป็นหัวหน้าฝ่ายเทคนิคโครงการวัสดุกักเก็บพลังงานใน "แผนพัฒนาเศรษฐกิจฉบับที่ 7" ของรัฐบาล น่าจะเคยดีลกับผู้ผลิตวัสดุในประเทศมาบ้าง ประจวบเหมาะกับที่บริษัทเขากำลังให้ทุนวิจัยอีกฝ่ายอยู่ บุญคุณน้ำมิตร บางทีก็มีไว้ใช้ในเวลาแบบนี้นี่แหละ

ศาสตราจารย์เฉินตงชิงกว้างขวางในวงการวัสดุศาสตร์สมคำร่ำลือ พอได้ยินเรื่องที่หม่าอวี่เถิงเจอในเซี่ยงไฮ้ ก็รีบติดต่อ รองผู้อำนวยการโรงงานแซ่หลี่ ที่ดูแลงานด้านวิจัยและพัฒนาของโรงงานคาร์บอนแห่งหนึ่งให้ทันที ค่ำวันนั้น ในห้องวีไอพีของโรงแรมหรู หม่าอวี่เถิงก็ได้พบกับรองผู้อำนวยการหลี่ท่านนี้ รองฯ หลี่อายุห้าสิบกว่า สวมแว่นตา ดูเป็นนักวิชาการผู้ทรงภูมิ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเป็นไปอย่างราบรื่น หม่าอวี่เถิงไม่พูดถึงเรื่องกินแห้วที่หน้าประตูโรงงานเมื่อตอนกลางวันแม้แต่คำเดียว เขาเอาแต่พรรณนาถึงอนาคตอันยิ่งใหญ่ของอุตสาหกรรมแบตเตอรี่ลิเธียม