บทที่ 40 ซอฟต์แวร์พีพี (PP Software)

การเดินสายรับสมัครงานตามมหาวิทยาลัยยังต้องรอฝ่ายบุคคลประสานงาน ส่วนงานปรับปรุงโรงงานใหม่ก็เข้าที่เข้าทาง เดินหน้าไปอย่างเป็นระบบ ที่ดินผืนใหม่ที่เพิ่งอนุมัติมา ก็ต้องรอรัฐบาลเคลียร์เรื่องผังเมืองและการเวนคืนที่ยุ่งยากซับซ้อนไปอีกพักใหญ่ จู่ๆ หม่าอวี่เถิงก็ว่างงานขึ้นมาอย่างหาได้ยากยิ่ง เขานั่งอยู่ในห้องทำงานกว้างขวางของเครือเล่ยเถิงอินดัสเตรียล นิ้วเคาะโต๊ะเล่นอย่างเหม่อลอย ช่วงนี้ยุ่งจนชิน พอว่างกะทันหันกลับรู้สึกไม่สบายตัวพิกล ไม่เหมือนตอนเป็นมนุษย์เงินเดือน ที่ขอแค่มีวันหยุดสักวัน ก็อยากจะนอนแผ่อยู่บนเตียงทั้งวันไม่กระดิกตัว

เขาทบทวนงานในมือ แล้วสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่ "หมิงซวิ่น เน็ตเวิร์ก" บริษัทที่เขาเอา "เงินเก็บส่วนตัว" ทั้งหมดไปลงขันไว้ นับนิ้วดูแล้ว หม่าหมิงกับพวกรุ่นน้องซุ่มทำซอฟต์แวร์ที่ชื่อ "พีพี" (PP) มาเกือบสองเดือนแล้ว ไม่รู้ป่านนี้จะออกมาเป็นรูปเป็นร่างหรือยัง คิดได้ดังนั้น หม่าอวี่เถิงก็ลุกขึ้น ตัดสินใจไปดูสักหน่อย ถึงจะอยู่ในตึกสำนักงานเดียวกัน แต่ตั้งแต่สั่งฝ่ายธุรการให้จัดเตรียมห้องทำงานกับคอมพิวเตอร์ให้วันนั้น เขาก็ยังไม่เคยโผล่หน้าไปดูเลยสักครั้ง งานฝั่งเล่ยเถิงมันรัดตัวจริงๆ ปลีกตัวไปไม่ได้เลย

เขาผลักประตูห้องทำงานของหมิงซวิ่นเข้าไป ข้างในว่างเปล่า ไม่มีคนอยู่เลยสักคน มีแค่เสียงพัดลมระบายความร้อนของคอมพิวเตอร์ประกอบไม่กี่เครื่องที่ดังหึ่งๆ หน้าจอยังสว่างอยู่ แสดงว่าเจ้าของเพิ่งลุกออกไปไม่นาน คนหายไปไหนหมด? หม่าอวี่เถิงเริ่มสงสัย หรือว่าเขาปล่อยปละละเลยนานเกินไป ทีมงานเลยวงแตกหนีหายกันไปหมดแล้ว?

ทันใดนั้น หูของเขาก็กระดิก ได้ยินเสียงอึกทึกดังแว่วมาจากห้องประชุมด้านในสุด มีทั้งเสียงเฮ เสียงเถียงกัน แล้วก็เสียงเปิดขวดเบียร์ดัง ป๊อก หม่าอวี่เถิงเดินตามเสียงไป เขาผลักประตูห้องประชุม แล้วก็ต้องชะงักกับภาพตรงหน้า ห้องประชุมเล็กๆ เต็มไปด้วยควันบุหรี่ลอยคลุ้ง หม่าหมิงกับกลุ่มคนหนุ่มสาววัยเดียวกัน กำลังล้อมวงอยู่รอบโต๊ะประชุมยาว บนโต๊ะกองพะเนินไปด้วยพิซซ่าที่กินเหลือ ถังไก่ทอด ขวดเบียร์ และกระป๋องโค้กที่วางระเกะระกะ ทุกคนหน้าแดงก่ำ อารมณ์พุ่งพล่าน อยู่ในสภาพเหมือนเพิ่งผ่านปาร์ตี้ฉลองสุดเหวี่ยงมาหมาดๆ

พอเห็นหม่าอวี่เถิงผลักประตูเข้ามา ทั้งห้องเงียบกริบไปหนึ่งวินาที จากนั้น หม่าหมิงก็ดีดตัวผึงจากเก้าอี้เหมือนติดสปริง พุ่งเข้าใส่หม่าอวี่เถิงอย่างกับคนโดนฉีดยาโด๊ป ตัวเขาเหม็นหึ่งไปด้วยกลิ่นเหล้าผสมกลิ่นไก่ทอด หน้าแดงเป็นตูดลิง "พี่เถิง! มาได้จังหวะพอดีเป๊ะเลย!" เขาตะโกนลั่น น้ำลายแทบพุ่งใส่หน้าหม่าอวี่เถิง "พวกเราเพิ่งทำพีพีเวอร์ชันสมบูรณ์เสร็จ! กำลังกะว่าพรุ่งนี้เช้าจะไปแจ้งข่าวดีกับพี่พอดีเลย!"

หม่าอวี่เถิงถูกบรรยากาศการเริ่มต้นธุรกิจที่เร่าร้อนนี้ดึงดูดเข้าไปทันที เขามองใบหน้าของคนหนุ่มสาวเหล่านี้ ที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นบริสุทธิ์ใจ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม เขาเดินไปที่โต๊ะประชุม นั่งลงอย่างเป็นกันเอง คว้าขวดเบียร์เย็นเจี๊ยบที่ยังไม่เปิดมาขวดหนึ่ง ใช้ฟันกัดฝาเปิดดัง ป๊อก แล้วกระดก อึก อึก เข้าไปคำโต ของเหลวเย็นเฉียบไหลลงคอ ชะล้างความสงสัยสุดท้ายในใจจนหมดสิ้น เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง เข้าประเด็นทันที "จะเป็นม้าดีหรือม้าลำปาง ก็จูงออกมาวิ่งดูเดี๋ยวก็รู้" เขากระแทกขวดเบียร์ลงบนโต๊ะเสียงดัง "ฉันขอเป็นยูสเซอร์คนแรกเอง ไหนเอามาดูซิว่าสองเดือนมานี้ พวกนายปั้นตัวอะไรออกมาได้"

"จัดไปครับพี่!" หม่าหมิงรับคำอย่างกระตือรือร้น ลากหม่าอวี่เถิงออกจากห้องประชุมที่เหม็นอับ ออกมาที่โซนทำงานข้างนอก หม่าหมิงชี้ไปที่เซิร์ฟเวอร์ขนาดเล็กสภาพเก่าๆ ที่วางอยู่มุมห้อง ราวกับเด็กอวดของเล่นใหม่ "พี่เถิง นี่เซิร์ฟเวอร์มือสองที่เราซื้อมา หมื่นกว่าบาทเอง เอามาทำเซิร์ฟเวอร์ชั่วคราวให้ซอฟต์แวร์เราก่อน" พูดจบ เขาก็ลากหม่าอวี่เถิงไปที่คอมพิวเตอร์ธรรมดาอีกเครื่อง "มาเครื่องนี้ครับ ลงตัวลูกข่าย (Client) ไว้แล้ว เดี๋ยวผมสาธิตให้ดู..."

"ไม่ต้อง" หม่าอวี่เถิงโบกมือ นั่งลงบนเก้าอี้ เบียดหม่าหมิงออกไปข้างๆ เขาจะลองเล่นเอง ซอฟต์แวร์จะดีหรือไม่ดี นักพัฒนาไม่ได้เป็นคนตัดสิน ผู้ใช้ต่างหากเป็นคนตัดสิน และเขา... คือผู้ใช้คนแรก

บนหน้าจอเดสก์ท็อป ไอคอนรูปนกเพนกวินสีดำเรียบง่ายวางสงบนิ่งอยู่ หม่าอวี่เถิงเลื่อนเมาส์ ดับเบิลคลิกที่ไอคอน หน้าจอล็อกอินที่สะอาดตาเด้งขึ้นมา ไม่มีโฆษณารกตา มีแค่ช่องใส่ไอดี รหัสผ่าน และปุ่ม "ลงทะเบียนบัญชีใหม่" เขากดลงทะเบียน ขั้นตอนง่ายมาก กรอกชื่อเล่น รหัสผ่าน อีเมลสำหรับกู้คืนบัญชี ก็ได้เลขพีพีมาครองแล้ว 10018 โอ้ เลขสวยซะด้วย (18 = จะรวย) ล็อกอินสำเร็จ หน้าหลักดูเรียบง่ายกว่า QQ ในความทรงจำของเขามาก มีแค่รายชื่อเพื่อนที่ว่างเปล่ากับเมนูฟังก์ชันด้านล่าง

หม่าอวี่เถิงเริ่มทดสอบฟังก์ชันหลัก เขาให้หม่าหมิงบอกเลขไอดีมา แน่นอนว่าในฐานะบอส เลขของหม่าหมิงคือ 10001 รอให้พีพีฮิตติดตลาดเมื่อไหร่ ไอดีนี้คงโดนคนแอดมาถล่มทลายแน่ๆ จากนั้นเขากดเมนู ค้นหาเพื่อน ใส่เลขไอดี อวตารและชื่อเล่นของหม่าหมิงเด้งขึ้นมาทันที กด "เพิ่มเพื่อน" แทบจะพร้อมกัน คอมพิวเตอร์อีกเครื่องไม่ไกลก็ดัง ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด หม่าหมิงกดรับแอดทางฝั่งนั้น รายชื่อเพื่อนฝั่งหม่าอวี่เถิงก็ปรากฏหน้าหม่าหมิงขึ้นมาทันที กระบวนการทั้งหมดลื่นไหล ไม่มีสะดุดหรือดีเลย์แม้แต่นิดเดียว เขาดับเบิลคลิกรูปหม่าหมิง หน้าต่างแชตเด้งขึ้นมา พิมพ์ลงไปสองสามตัวอักษร "Hello, PP" กดส่ง ข้อความปรากฏขึ้นในกล่องข้อความทันที

หม่าอวี่เถิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วเคาะที่วางแขนเบาๆ ตั้งแต่ลงทะเบียน แอดเพื่อน จนถึงส่งข้อความแรก ทุกอย่างลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ไม่มีขั้นตอนยุ่งยากซับซ้อน ทำตามคอนเซปต์ "เรียบง่าย เข้าใจง่าย" ที่เขาวางไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ "เป็นไงบ้างพี่เถิง?" หม่าหมิงยื่นหน้าเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวังและลุ้นระทึก เหมือนเด็กประถมรอครูตรวจการบ้าน หม่าอวี่เถิงพยักหน้า "ไม่เลว ลื่นไหลดีมาก"

ได้รับคำชม หม่าหมิงก็ยิ้มแก้มปริจนปากแทบฉีกถึงหู เขาชูนิ้วชี้ขึ้นมาส่ายไปมาตรงหน้าหม่าอวี่เถิง แล้วโยนคำถามด้วยความภูมิใจสุดขีด "พี่เถิง พี่ลองดูขนาดไฟล์ติดตั้งของเราสิ!" หม่าอวี่เถิงเอะใจ คลิกขวาที่ไฟล์ติดตั้งพีพี เลือก Properties พอเห็นตัวเลขในช่อง File Size เขาก็อดไม่ได้ที่จะยื่นหน้าเข้าไปใกล้จออีกนิด 198 KB ไม่ใช่ 200 MB แต่เป็น 198 KB!

ในยุคที่เน็ต Dial-up เป็นกระแสหลัก และความเร็วโหลดวัดกันที่ KB/s ไฟล์ติดตั้งขนาดไม่ถึง 200 KB หมายความว่าอะไรเขารู้ดีที่สุด หมายความว่าผู้ใช้สามารถโหลดเสร็จและติดตั้งได้ในเวลาไม่กี่นาที ความยากในการโปรโมตเทียบกับซอฟต์แวร์ขนาดหลาย MB มันคนละเรื่องกันเลยราวฟ้ากับเหว! "ทำได้สวยมาก!" คำชมครั้งนี้ของหม่าอวี่เถิง มาจากใจจริง

หม่าหมิงตัวลอยไปแล้ว เขาอธิบายอย่างตื่นเต้น "เพื่อให้ไฟล์เล็กที่สุด ทีมเราปรึกษากันนานมาก สุดท้ายตัดสินใจใช้ Pure Native Windows API เขียนขึ้นมาใหม่หมด ไม่ใช้ไลบรารีสำเร็จรูปเลย ทุกปุ่ม ทุกฟังก์ชัน เขียนเรียกใช้จากระบบโดยตรง" เขาชี้ไปที่กลุ่มรุ่นน้องในห้องประชุมที่ยังฉลองกันอยู่ "พวกน้องๆ ไม่เคยเขียนแบบเนทีฟเพียวๆ มาก่อน ต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่หมด เปิดตำราไปเขียนไป อดหลับอดนอนกันไม่รู้กี่คืน กว่าจะแทะกระดูกก้อนนี้จนเกลี้ยง!"

หม่าอวี่เถิงลุกขึ้น เดินไปตบไหล่หม่าหมิงหนักๆ "เสี่ยวหมิง ฉันมองคนไม่ผิด! นายเกิดมาเพื่อสิ่งนี้จริงๆ!" วินาทีนี้ หม่าหมิงรู้สึกว่าความเหนื่อยยากตลอดสองเดือนที่ผ่านมา การอดนอนแก้บั๊กจนหัวแทบระเบิด คุ้มค่าที่สุดแล้ว การได้รับการยอมรับจากลูกพี่ที่เขาเคารพที่สุด ความรู้สึกสำเร็จนี้ ยิ่งใหญ่กว่าเงินทองรางวัลใดๆ ขอบตาเขาร้อนผ่าวด้วยความตื้นตัน "พี่เถิง..." เขาปรับอารมณ์ แล้วมองหม่าอวี่เถิงด้วยสายตามุ่งมั่นและคาดหวังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน "ซอฟต์แวร์เสร็จแล้ว... แล้วเรา... จะเปิดตัวเมื่อไหร่ครับ?"