บทที่ 38 โรงงานใหม่

เงินมาถึงมือแล้ว สเต็ปต่อไปก็คือการใช้เงิน เงินกู้ 110 ล้านหยวนที่นอนนิ่งอยู่ในบัญชีเล่ยเถิงอิเล็กทรอนิกส์ ทำเอาหยางซานหวาดผวา เงินก้อนนี้เหมือนระเบิดเวลาที่กำลังนับถอยหลัง โดยมีดอกเบี้ยก้อนโตเป็นตัวเร่งปฏิกิริยา ทว่าหม่าอวี่เถิงกลับนิ่งสงบกว่าใคร เขายืนริมหน้าต่างห้องทำงาน มองข้ามกำแพงรั้วโรงงานเล่ยเถิงแบตเตอรี่ออกไปที่ข้างๆ ตรงนั้นมีเขตโรงงานขนาดใหญ่กว่าโรงงานของเขาในปัจจุบันเท่าตัวตั้งตระหง่านอยู่ อาคารโรงงานเรียงราย หอพักพนักงาน โรงอาหารครบครัน แต่ดูเงียบเหงาซบเซาพิกล

"ผอ.ฮั่ว โรงงานของเล่น 'เหม่ยต๋า' ข้างๆ นั่น เป็นยังไงบ้าง?" หม่าอวี่เถิงถามโดยไม่หันกลับมา ฮั่วเจี้ยนจวิน ผู้อำนวยการฝ่ายผลิตรีบตอบทันที "เถ้าแก่เป็นคนฮ่องกงครับ แซ่เหลียง ชื่ออะไรเหวินสักอย่าง แต่ก่อนรับจ้างผลิตของเล่นส่งออกเกาหลีกับญี่ปุ่น ธุรกิจเคยบูมมาก แต่เจอพิษต้มยำกุ้งเข้าไป ออเดอร์หดหาย ตอนนี้อยู่ยาก ได้ยินว่ากำลังหาคนมาเซ้งต่อครับ"

ข้อนิ้วของหม่าอวี่เถิงเคาะกรอบหน้าต่างเบาๆ เอาที่นี่แหละ "ผอ.หยาง ติดต่อเถ้าแก่เหลียงคนนี้ นัดคุยหน่อย บอกว่าเราสนใจจะซื้อโรงงานเขา"

"วิศวกรจาง ผอ.ฮั่ว พวกคุณสองคนไปด้วย ไปดูสภาพโรงงานหน้างาน ประเมินความยากง่ายและงบประมาณในการดัดแปลงโรงงานมาให้ผมด้วย"

อากาศเมืองเผิงเฉิงเอาแน่เอานอนไม่ได้ เมื่อกี้ยังแดดจ้า เผลอแป๊บเดียวเมฆดำลอยมาบดบังจนมืดครึ้ม บรรยากาศในห้องรับรองของโรงงานของเล่นเหม่ยต๋าก็กดดันไม่แพ้กัน ชายวัยห้าสิบกว่า ผมใส่เจลหวีเรียบแปล้ สวมเสื้อเชิ้ตลายดอก กำลังคีบบุหรี่พ่นควันโขมงอย่างใจเย็น เขาคือ เหลียงฮ่าวเหวิน เจ้าของโรงงานเหม่ยต๋า สายตาของเขามองสำรวจหม่าอวี่เถิงอย่างเปิดเผย แฝงแววดูแคลนไว้ไม่มิด "คุณหม่า อายุน้อยร้อยล้านจริงๆ นะเนี่ย"

เหลียงฮ่าวเหวินพ่นควันบุหรี่หนาทึบออกมา ขยี้ก้นบุหรี่ลงในที่เขี่ย แล้วเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงนักเลงเก่า "โรงงานผมเนี่ยนะ อยู่ติดกับพวกคุณพอดีเป๊ะ โรงงาน หอพัก น้ำไฟ พร้อมสรรพ ซื้อไปปัดกวาดนิดหน่อยก็ใช้ได้เลย" เขาชูสองนิ้วขึ้นมา "ถ้าไม่ใช่เพราะผมกะจะเกษียณกลับไปอยู่เกาะฮ่องกงพอดี สาบานเลยว่าผมไม่ขายเด็ดขาด"

"เอาเป็นว่าถ้าคุณสนใจ ผมคิดราคาเดียวจบ 20 ล้านดอลลาร์ฮ่องกง"

หยางซานแทบจะกระโดดตัวลอย 20 ล้านดอลลาร์ฮ่องกง... คิดตามเรตตอนนี้ก็ปาเข้าไป 22 ล้านหยวนแล้ว! นี่มันขูดรีดกันชัดๆ! ฮั่วเจี้ยนจวินกับจางเคอสบตากันอย่างจนปัญญา ราคานี้เกินงบที่ตั้งไว้ไปไกลโข สีหน้าหม่าอวี่เถิงไม่เปลี่ยน เขาแค่ยกถ้วยชาขึ้นเป่าฟองเบาๆ "เถ้าแก่เหลียง ราคานี้... สูงเกินจริงไปหน่อยนะครับ"

"สูง?" เหลียงฮ่าวเหวินยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันเหลืองอ๋อย "คุณหม่า คุณอาจจะไม่รู้ราคาตลาด โรงงานผมนี่คนจ้องตาเป็นมันนะบอกให้ แค่อาทิตย์ที่แล้วอาทิตย์เดียวมีคนมาดูตั้งสามเจ้า ผมบอกเลย ผมไม่รีบขาย" เขาเอนหลังพิงโซฟา ท่าทางเหมือนกินหมูหม่าอวี่เถิงได้แน่นอน "อีกอย่าง เล่ยเถิงของคุณก็อยู่รั้วติดกัน ธุรกิจคุณเป็นยังไงผมเห็นหมด รถขนวัตถุดิบเข้าออกเป็นขบวน รถส่งของวิ่งกันฝุ่นตลบ คุณหม่า... พวกคุณเงินถุงเงินถังไม่ใช่เหรอ?"

อ๋อ... ที่แท้ก็มาไม้นี้ เห็นธุรกิจเล่ยเถิงกำลังรุ่ง เลยกะจะฟันกำไรเน้นๆ หม่าอวี่เถิงแค่นหัวเราะในใจ แต่สีหน้ายังนิ่งสนิท "ในเมื่อเถ้าแก่เหลียงไม่รีบขาย งั้นคงแปลว่าเราไม่มีวาสนาต่อกันแล้วล่ะครับ" เขาวางถ้วยชาลง แล้วลุกขึ้นยืนทันที "งั้นวันนี้พอแค่นี้เถอะครับ ผมไม่รบกวนเวลาเถ้าแก่เหลียงรับแขกเจ้าอื่นแล้ว" พูดจบก็หันหลังเดินออกไปทันที ไม่มีความลังเลแม้แต่นิดเดียว

หยางซานและฮั่วเจี้ยนจวินอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบวิ่งตามเจ้านายไป เหลียงฮ่าวเหวินคาดไม่ถึงว่าหม่าอวี่เถิงจะตัดบทดื้อๆ แบบนี้ รอยยิ้มบนหน้าแข็งค้าง เขานึกว่าอีกฝ่ายจะมานั่งต่อรองราคา ที่ไหนได้ ไม่พอใจปุ๊บ ลุกหนีปั๊บ "เอ่อ... คุณหม่า เรื่องธุรกิจ คุยกันได้น่า..." เสียงของเขาลอยตามหลังมา แต่หม่าอวี่เถิงไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง

"ไอ้แก่นี่ใจดำชะมัด! 20 ล้านเหรียญฮ่องกง ทำไมไม่ไปปล้นเอาเลยล่ะ!" ฮั่วเจี้ยนจวินอดบ่นออกมาไม่ได้ หยางซานก็กังวลไม่แพ้กัน "ท่านประธานคะ แล้วจะเอายังไงต่อ? ถึงในเผิงเฉิงจะมีโรงงานประกาศขายเยอะ แต่ไซส์ขนาดนี้ ทำเลดีแบบนี้ หาไม่ง่ายนะคะ"

หม่าอวี่เถิงเอนหลังพิงเบาะรถ หลับตาลง นิ้วเคาะเข่าเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ครู่หนึ่ง เขาก็ลืมตาขึ้น "แยกย้ายกันทำงาน" เสียงของเขาเรียบเฉย ไร้แววท้อแท้ "ผอ.ฮั่ว คุณไปหาทางตีซี้คนงานเก่าแก่ในโรงงานเหม่ยต๋า พาไปกินเหล้าคุยสัพเพเหระ ผมอยากรู้สถานการณ์จริงๆ ในโรงงานช่วงนี้ โดยเฉพาะเรื่องการจ่ายเงินเดือนกับออเดอร์"

"ไม่มีปัญหาครับ!" ฮั่วเจี้ยนจวินรับคำสั่ง หม่าอวี่เถิงหันไปทางหยางซาน "ผอ.หยาง ใช้เส้นสายทั้งหมดที่คุณมี สืบสถานะการเงินของนายเหลียงฮ่าวเหวินคนนี้ ทั้งในฝั่งฮ่องกงและฝั่งเรา ผมอยากรู้ให้แน่ชัดว่า... เขาเงินขาดมือจริงไหม!" หยางซานทำหน้าจริงจัง พยักหน้าหนักแน่น "จะรีบดำเนินการเดี๋ยวนี้ค่ะ!"

ไม่กี่วันต่อมา รายงานข่าวกรองสองฉบับวางอยู่บนโต๊ะทำงานของหม่าอวี่เถิง ข่าวจากฮั่วเจี้ยนจวินคือ โรงงานเหม่ยต๋าจ่ายเงินเดือนไม่ครบมา 3 เดือนติดแล้ว คนงานเริ่มโวยวาย ด่าเถ้าแก่ลับหลัง และหลายคนเริ่มหางานใหม่ ส่วนข่าวจากหยางซาน เด็ดดวงยิ่งกว่า เหลียงฮ่าวเหวินขาดทุนยับเยินจากตลาดหุ้นและอสังหาฯ ฮ่องกงในช่วงต้มยำกุ้ง ไม่ใช่แค่หมดตัว แต่ติดหนี้แบงก์และบริษัทเงินกู้นอกระบบหัวโต ช่วงนี้เจ้าหนี้ฝั่งฮ่องกงเริ่มส่งคนข้ามฝั่งมาตามทวงหนี้ถึงเผิงเฉิงแล้ว ไอ้ที่บอกว่า "มีคนสนใจหลายเจ้า" นั่นโกหกทั้งเพ แค่สร้างภาพปั่นราคาเฉยๆ

"ดี... ดีมาก" หม่าอวี่เถิงมองเอกสาร มุมปากยกยิ้ม เขายกหูโทรศัพท์หาหยางซาน "ผอ.หยาง นัดเถ้าแก่เหลียงให้ผมอีกรอบซิ"

การเจอกันครั้งที่สอง ยังคงเป็นห้องรับรองห้องเดิม เหลียงฮ่าวเหวินยังคงแต่งตัวจัดจ้านด้วยเสื้อลายดอกและทรงผมเรียบแปล้เหมือนเดิม แต่ความมั่นใจบนใบหน้าดูจางลงอย่างเห็นได้ชัด "คุณหม่า คิดดีแล้วใช่ไหม? ผมเปิดราคา 20 ล้านนี่ไม่แพงแล้วนะ" เขาพยายามทำใจดีสู้เสือ หวังชิงความได้เปรียบ หม่าอวี่เถิงไม่ตอบ แต่หยิบเอกสารปึกหนึ่งจากกระเป๋า เลื่อนไปตรงหน้าเหลียงฮ่าวเหวินบนโต๊ะกาแฟ เหลียงฮ่าวเหวินหยิบขึ้นมาดูอย่างสงสัย แค่ปราดเดียว หน้าก็เปลี่ยนสี บนกระดาษแผ่นนั้น แจกแจงรายการหนี้สินของเขากับธนาคารฮ่องกง และยอดหนี้กับบริษัทเงินกู้อย่างละเอียด มือของเขาสั่นเทา เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มหน้าผาก มาดนิ่งที่พยายามปั้นแต่ง พังทลายลงในพริบตา

"เถ้าแก่เหลียง คนกันเองไม่ต้องพูดอ้อมค้อม" เสียงของหม่าอวี่เถิงไม่ดัง แต่ในห้องที่เงียบกริบ ทุกคำเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจ "14 ล้านหยวน จ่ายสด เซ็นสัญญาวันนี้ อีก 48 ชั่วโมงเงินเข้าบัญชีคุณครบทุกบาท" เขาโน้มตัวไปข้างหน้า จ้องมองเหลียงฮ่าวเหวินที่หน้าซีดเผือดเหมือนคนตาย "ราคานี้... ช่วยชีวิตคุณได้ คุณจะรอ 'ผู้ซื้อรายอื่น' ในจินตนาการต่อไปก็ได้ แต่เจ้าหนี้ของคุณ... คงรอไม่ไหวแล้วมั้งครับ"

ปากของเหลียงฮ่าวเหวินสั่นระริก พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว เขารู้สึกเหมือนถูกจับแก้ผ้าโยนลงกลางหิมะ เปลือกนอกที่ห่อหุ้มและไพ่ตายในมือ ถูกอีกฝ่ายมองทะลุจนหมดเปลือก ดิ้นรน เจ็บปวด ไม่ยินยอม อารมณ์หลากหลายฉายชัดบนใบหน้า สุดท้าย เขาก็เหมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม ทรุดฮวบลงกับโซฟา พยักหน้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก "ตกลง... ผมขาย!"

การเซ็นสัญญาผ่านไปอย่างราบรื่น 14 ล้านหยวน แลกกับที่ดิน 240 ไร่ พร้อมโรงงานมาตรฐาน หอพัก และระบบสาธารณูปโภคครบครัน หนึ่งสัปดาห์ต่อมา หม่าอวี่เถิงกลับมายืนที่โรงงานแห่งนี้อีกครั้ง ยืนอยู่กลางลานกว้างของโรงงานใหม่ มองดูอาคารโรงงานขนาดมหึมาที่ว่างเปล่าเรียงราย ในใจก็รู้สึกมั่นคงขึ้นมาบ้าง ไม่ไกลนัก จางเคอกำลังสุมหัวคุยกับสถาปนิกในชุดทำงานกลุ่มหนึ่งอย่างดุเดือด นั่นคือทีมจากสถาบันออกแบบเมืองเผิงเฉิงที่หม่าอวี่เถิงจ้างมาเป็นพิเศษ

"วิศวกรจาง แบบจะเสร็จเมื่อไหร่?" หม่าอวี่เถิงเดินเข้าไปถาม จางเคอขยับแว่น ชี้ไปที่แบบแปลน "คุณหม่าวางใจได้ พื้นฐานโรงงานนี้ดีมาก ระบบไฟ ระบบน้ำ ดับเพลิง ครบหมดแล้ว"

"เราแค่ต้องปรับปรุงโรงงานหลักไม่กี่หลังให้เป็นห้องปลอดฝุ่นและป้องกันไฟฟ้าสถิต (ESD) ตามมาตรฐานโรงงานมือถือเท่านั้น"

"อาทิตย์เดียวแบบเสร็จแน่นอน รับรองว่าทันก่อนเครื่องจักรมาถึงครับ"

หม่าอวี่เถิงพยักหน้าอย่างพอใจ ปัญหาหนักอกไปอีกหนึ่งเปราะ แต่สายตาของเขากลับมองเลยกำแพงโรงงานออกไป ไกลออกไปถึงทุ่งนาและหมู่บ้านที่เห็นอยู่ลิบๆ เขาหันมาพูดกับจางเคอและฮั่วเจี้ยนจวิน "พวกคุณดูสิ ต่อให้รวมโรงงานใหม่นี่กับโรงงานเก่าของเราเข้าด้วยกัน พื้นที่ก็ยังเล็กไปอยู่ดี" ท่ามกลางสายตางุนงงของทั้งสองคน หม่าอวี่เถิงหยิบแผนที่เขตหลงหัวออกมาจากกระเป๋า กางลงบนโต๊ะ เขาหยิบปากกาเมจิกสีแดง วงกลมขนาดมหึมาโดยมีนิคมอุตสาหกรรมเล่ยเถิงเป็นจุดศูนย์กลาง ครอบคลุมพื้นที่รอบข้างไปจนหมด "ผมกะว่าจะกวาดที่ดินแถวนี้... มาให้เรียบ!"