บทที่ 25 เตรียมตัวฉลองปีใหม่

วันเวลาติดปีกบิน เผลอแป๊บเดียวก็ล่วงเข้าสู่เดือนกุมภาพันธ์ หน้าหนาวของเมืองเผิงเฉิงไม่มีหิมะ มีเพียงลมทะเลเย็นยะเยือกที่พัดพาความชื้นมาเกาะกุมกระดูก ที่หน้าประตูโรงงานเล่ยเถิง รถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์หลายคันกำลังค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป แบตเตอรี่ลิเธียมล็อตแรกจำนวน 200,000 ก้อน หลังจากผ่านการตรวจสอบสุดหฤโหดแบบ 360 องศา ในที่สุดก็ได้ฤกษ์ลงเรือข้ามมหาสมุทร มุ่งหน้าสู่สหรัฐอเมริกา

หม่าอวี่เถิงยืนอยู่ที่หน้าต่างห้องทำงาน มองดูรถบรรทุกค่อยๆ ลับตาไปที่ปลายถนน ข้างหลังเขา หัวหน้าฝ่ายผลิตยื่นรายงานให้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม "ท่านประธานครับ การจัดส่งล็อตแรกเรียบร้อยครับ! เราแจ้งทาง Motorola แล้ว พวกเขาตกใจมากที่เราส่งของสองแสนก้อนได้เร็วขนาดนี้ ทางนั้นแจ้งว่าถ้าตรวจรับของเสร็จ จะโอนเงินส่วนที่เหลือให้ทันทีครับ"

"อืม" หม่าอวี่เถิงตอบรับสั้นๆ ไม่ได้หันกลับมา

สายตาของเขากลับมาหยุดที่โต๊ะทำงาน บนนั้นมีรายงานงบการเงินประจำปีที่ฝ่ายบัญชีเพิ่งสรุปออกมาวางแผ่หราอยู่ ตัวเลขสีแดงเถือกที่ปรากฏบนนั้น เหมือนมีดปลายแหลมที่จ่ออยู่กลางหลัง รายรับปีที่แล้ว ต่ำเตี้ยเรี่ยดินเหลือไม่ถึง 50 ล้านหยวน ลดลงจากปีก่อนเกือบครึ่ง แถมเพราะสงครามราคาแบตเตอรี่นิกเกิล-แคดเมียม กำไรแทบจะถูกบดขยี้จนไม่เหลือซาก

แต่ในทางกลับกัน ฝั่งรายจ่ายกลับเป็นตัวเลขที่น่าสยดสยอง "110 ล้านหยวน" ครึ่งปีหลังเขาเทหมดหน้าตักไปกับการวิจัยแบตเตอรี่ลิเธียม ซื้อเครื่องจักรผลิตและตรวจสอบใหม่ยกชุด รื้อระบบไลน์การผลิตเก่าทั้งสองเส้นเพื่อปฏิรูปใหม่หมดจด ไหนจะค่าวัตถุดิบราคาแพงระยับอย่างลิเธียมโคบอลต์ออกไซด์และกราไฟต์ทรงกลม... ทุกรายการ คือการเผาเงินเล่นชัดๆ รายรับหด รายจ่ายพุ่ง กระแสเงินสดที่โรงงานเล่ยเถิงสั่งสมมาหลายปีแทบจะแห้งขอด ถ้าการวิจัยแบตลิเธียมล้มเหลว ถ้าการสร้างไลน์ผลิตสะดุด หรือถ้า Motorola ไม่ให้ผ่านการประเมิน ผลลัพธ์คงเกินจินตนาการ เขาจะร่วงจากนายน้อยผู้มีวิสัยทัศน์ กลายเป็นไอ้ลูกล้างผลาญที่ทำลายโรงงานพ่อจนพินาศย่อยยับในชั่วพริบตา

โชคดีที่เขาชนะ ตอนนี้เล่ยเถิงคือซัพพลายเออร์อย่างเป็นทางการของ Motorola เพิ่งส่งมอบออเดอร์มูลค่ากว่าร้อยล้านหยวนเสร็จสิ้น และนี่เป็นแค่ออเดอร์ไตรมาสแรกเท่านั้น เชื่อขนมกินได้เลยว่า พอ Motorola ได้ลิ้มรสความหอมหวานของแบตเตอรี่จากตงต้าแล้ว จะต้องร้อง "อร่อยเหาะ" แน่นอน ออเดอร์ในอนาคตมีแต่จะเพิ่มขึ้น ส่วนทางธนาคาร ด้วยสไตล์การบริหารที่เน้นความมั่นคงของพ่อ หนี้สินจึงมีแค่ 20 กว่าล้าน อยู่ในเกณฑ์ที่ควบคุมได้สบายมาก โรงงานรอดแล้ว ไม่ใช่แค่รอด แต่จะรุ่งเรืองเฟื่องฟูสุดขีด ภายในปีนี้ เขาต้องเปลี่ยนไลน์ผลิตนิกเกิล-แคดเมียมที่เหลือทั้งหมด ให้กลายเป็นไลน์ผลิตแบตลิเธียมให้หมด การส่งของให้ Motorola เป็นแค่จุดเริ่มต้น หลังจากนี้ ทั้ง Nokia, Ericsson, Philips ยักษ์ใหญ่พวกนี้ เขาจะไปแย่งออเดอร์มาจากปากพวกญี่ปุ่นให้เกลี้ยง!

หม่าอวี่เถิงปิดแฟ้มรายงาน ลุกเดินออกจากห้องทำงาน ใกล้ตรุษจีนแล้ว เครื่องจักรในโรงงานหยุดทำงาน คนงานถอดชุดกันไฟฟ้าสถิตสีน้ำเงินออก เปลี่ยนเป็นชุดลำลองของตัวเอง จับกลุ่มคุยกันสามสี่คน บรรยากาศในโรงงานเต็มไปด้วยความผ่อนคลายและรื่นเริงของช่วงใกล้วันหยุด "เฮ้ย พวกเอ็งว่าปีนี้โรงงานจะแจกอะไรวะ?"

"ถามได้ ก็ข้าวสารกับน้ำมันพืชไง ธรรมเนียมเดิม"

"ข้าว่าไม่แค่นั้นมั้ง! โรงงานเราตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ ส่งของให้ Motorola อเมริกาเชียวนะเว้ย! ได้ยินว่าแค่ล็อตแรก 2 แสนก้อน ก็ฟันกำไรไปร้อยกว่าล้านแล้ว!"

"จริงดิ? แบตลิเธียมที่เราทำมันแพงขนาดนั้นเลยเหรอ?" คนงานหนุ่มตาโต "ก็เออสิวะ! คราวนี้ท่านประธานคงไม่ขี้เหนียวหรอก พวกเอ็งลืมแล้วเหรอ? คราวก่อนแค่สอบไอ้... ซิกซ์... ซิกซ์อะไรสักอย่างผ่าน ยังแจกตั้งคนละ 2,000!"

"เออใช่! เกือบลืมไปเลย เงินก้อนนั้นเมียข้ายังชมไม่ขาดปากถึงวันนี้เลย!"

เสียงวิจารณ์ เสียงหัวเราะ เต็มไปด้วยความหวังและความฝันถึงอนาคต พวกเขาอาจอ่านงบการเงินซับซ้อนไม่รู้เรื่อง แต่พวกเขาอ่านออกว่ารถบรรทุกวิ่งเข้าออกโรงงานถี่แค่ไหน เครื่องจักรใหม่เอี่ยมเงาวับแค่ไหน และงานในมือที่จากเดิมทำบ้างหยุดบ้าง กลายเป็นยุ่งจนต้องเข้ากะสามผลัด โรงงานเล่ยเถิง ฟื้นคืนชีพแล้ว นี่คือความรู้สึกที่ชัดเจนที่สุดของคนงานทุกคน

หม่าอวี่เถิงยืนอยู่บนระเบียงชั้นสอง ฟังเสียงพูดคุยข้างล่างเงียบๆ เขาเองก็เคยเป็นมนุษย์เงินเดือน เคยด่าท่านประธานหม่า (Tencent) ที่ชอบขายฝันในคอกทำงานแคบๆ ไปพร้อมกับตั้งตารอโบนัสปลายปี เขารู้ดีกว่าใคร สำหรับคนทำงานที่สละเวลาล้ำค่าที่สุดของวันให้กับสายพานการผลิต "วัฒนธรรมองค์กร" หรือ "วิสัยทัศน์ยิ่งใหญ่" มันกินไม่ได้ สู้เงินสดที่ยัดใส่กระเป๋าตุงๆ ไม่ได้หรอก ใจคน... ต้องซื้อด้วยเงิน โดยเฉพาะเมื่อคุณต้องการให้เขาขายชีวิตทำงานให้คุณ

เขาเดินลงบันไดมา ปรบมือเรียกความสนใจ "ทุกคนเงียบหน่อยครับ!" โรงงานเงียบกริบ สายตานับร้อยคู่พุ่งตรงมาที่เขา "ลำบากทุกคนมาเดือนกว่าแล้วนะครับ ทำงานสามกะ คนพักเครื่องไม่พัก ผมรู้ว่าทุกคนเหนื่อยมาก"

"แต่ความพยายามของพวกเราไม่สูญเปล่า สินค้าล็อตแรกส่งออกไปอย่างราบรื่นแล้ว ทาง Motorola พอใจในประสิทธิภาพของพวกเรามาก!" เสียงเฮลั่นระเบิดขึ้นกลางฝูงชนด้วยความสะใจ หม่าอวี่เถิงยกมือปรามให้เงียบ "ใกล้ตรุษจีนแล้ว โรงงานเตรียมของขวัญปีใหม่ไว้ให้ทุกคน" สิ้นเสียงเขา ฝ่ายพลาธิการก็เข็นรถเข็นหลายคันเข้ามา บนนั้นกองพะเนินไปด้วยข้าวหอมถุงใหญ่ น้ำมันพืชถังโต และถุงของขวัญขนมหวาน คนงานยิ้มแก้มปริ เริ่มซุบซิบกันว่าจะส่งใครไปรับของ

"นอกจากของพวกนี้..." เสียงของหม่าอวี่เถิงดังขึ้นอีกครั้ง กลบเสียงจอแจทั้งหมด "ในนามส่วนตัวของผม ผมมีอั่งเปาพิเศษให้อีก" เขาหยุด กวาดสายตามองทุกคน "เดือนนี้ นอกจากเงินเดือนปกติและของขวัญปีใหม่แล้ว พนักงานทุกคนที่ยังทำงานอยู่ จะได้รับเงินพิเศษเพิ่มอีก 2 เดือน เป็นโบนัสปลายปีครับ!"

ทั้งโรงงานเงียบกริบไปหนึ่งวินาที จากนั้น เสียงคำรามแห่งความคลั่งไคล้ก็ระเบิดออกมาราวกับสึนามิ! "เชี่ย! สองเดือน!"

"หูฝาดป่าววะ? ประธานบอกแจกโบนัสสองเดือน?"

"รวมกับรางวัลคราวก่อน เท่ากับปีนี้ได้เงินเดือนเพิ่มมาสี่เดือนเลยนะเว้ย?!" ช่างแก่คนหนึ่งเขย่าแขนคนข้างๆ หน้าแดงก่ำ "สี่เดือน! แม่เจ้าโว้ย! มากกว่าเงินเก็บทั้งปีของข้าปีที่แล้วอีก!"

ใบหน้าของคนงานเต็มไปด้วยความปิติยินดีแบบบริสุทธิ์ บางคนกระโดดตัวลอย บางคนตบมือแรงๆ บางคนถึงขั้นโยนหมวกขึ้นฟ้า หม่าอวี่เถิงมองภาพความโกลาหลที่เปี่ยมสุขตรงหน้า หัวใจสำคัญของโรงงานคืออะไร? ไม่ใช่เครื่องจักร ไม่ใช่ตัวอาคาร แต่คือ คน คือคนที่ยอมทำงานซ้ำๆ เป็นหมื่นครั้งต่อวันแลกกับเงินเดือนพันกว่าหยวน คือคนที่ขอแค่ให้เงินถึง ก็พร้อมจะเข้ากะดึกเดินเครื่องจักรจนควันออกหู เงินไม่กี่ล้านหยวน แลกกับความสามัคคีและพลังการต่อสู้ตลอดปีหน้า คุ้ม... โคตรคุ้ม

ฮั่วเจี้ยนจวิน ผู้อำนวยการฝ่ายผลิตเบียดตัวเข้ามาหา พูดจาตะกุกตะกักด้วยความตื่นเต้น "ท่านประธาน... นี่มัน... มันจะ..." หม่าอวี่เถิงตบไหล่เขา "ผมสั่งการเงินเตรียมเงินสดไว้แล้ว คุณไปประสานงานกับฝ่ายบุคคล วันนี้ต้องจ่ายเงินให้ถึงมือทุกคนให้ได้"

"ครับ! ได้ครับ! ผมไปเดี๋ยวนี้!" ฮั่วเจี้ยนจวินหันหลังวิ่งปรู๊ดไปทางห้องการเงินทันที

เสียงตะโกนหนึ่งดังแทรกขึ้นมา "ประธานหม่าจงเจริญ!" ตามมาด้วยเสียงตะโกนรับกันเป็นทอดๆ "สวัสดีปีใหม่ครับท่านประธาน!"

"ขอบคุณครับท่านประธาน!"

หม่าอวี่เถิงยืนอยู่ใจกลางฝูงชน เพียงแค่ยกมือทักทายเล็กน้อย แล้วหันหลังเดินกลับไปที่ตึกสำนักงานตามลำพัง