บทที่ 28 - สังหารโหด

บทที่ 28 - สังหารโหด

ภายในป่าที่มืดมิดและเงียบสงัด มีไอหมอกสีขาวลอยปกคลุมจางๆ

แสงไฟสีทองสายหนึ่งพุ่งทะยานผ่านไปอย่างรวดเร็ว แรงดันอากาศที่พุ่งตามมาบดขยี้พุ่มไม้เตี้ยๆ ทั้งสองข้างทางจนย่อยยับ

โฮก! เสียงคำรามครั้งหนึ่งดังสนั่นจนป่าเขาสั่นสะเทือน

ปีศาจหมอกที่ได้รับบาดเจ็บตามร่างกายกระโจนออกมา มันมองเห็นแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวกรากอยู่ที่เชิงเขาไกลออกไป

ความเร็วของมันไม่ได้ลดลงเลย ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำก่อนจะกระโจนไปข้างหน้าอย่างสุดแรง

บึ้ม!

พลังที่น่าสะพรึงกลัวระเบิดออก

ผิวน้ำถูกกดทับจนยุบลงเป็นรูปครึ่งวงกลม

ท่ามกลางคลื่นยักษ์สีขาวที่สูงกว่าสิบเมตร เงาร่างของซูเหิงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าปีศาจหมอกอย่างกะทันหัน

"ฮ่าฮ่าฮ่า! เจ้าสัตว์เดรัจฉาน แกคิดว่าแกจะฆ่าฉันได้งั้นเหรอ!!!"

เสียงหัวเราะที่บ้าคลั่งดังขึ้น

พลังปราณขั้วหยางที่ร้อนระอุพลุ่งพล่านอยู่ในร่างกายของซูเหิง

เสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่ฉีกขาดออกเป็นชิ้นๆ ก่อนจะสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน กล้ามเนื้อทุกมัดที่ดูแข็งแกร่งราวกับหล่อด้วยทองแดงและเหล็กสะท้อนแสงแดดเป็นประกายวาววับ

ซึ่ด...

ฝ่ามือขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนพัดใบตาลกางออก

นิ้วทั้งห้าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำและดูหนาเหมือนเสาทองแดง เขาเหวี่ยงฝ่ามือตบลงไปที่หัวของมันเต็มแรง

ใบหน้าเสือดาวที่ดูดุร้ายของปีศาจหมอกปรากฏแววตาหวาดกลัวออกมาอย่างเห็นได้ชัดเหมือนกับมนุษย์ ซูเหิงที่อยู่ตรงหน้ามันตอนนี้ ไม่ใช่แค่บาดแผลตามร่างกายจะหายสนิทดีแล้วเท่านั้น

แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมายังแข็งแกร่งกว่าเมื่อกี้หลายเท่าตัวนัก

พลังปราณขั้วหยางที่บ้าคลั่งและร้อนระอุห่อหุ้มอยู่ที่ปลายนิ้วของซูเหิงและยืดขยายออกมาเกือบหนึ่งฟุต

มันบิดเบือนอากาศและสั่นสะเทือนด้วยความถี่สูง

ดูเหมือนกับใบมีดที่มองไม่เห็นในนิยายวิทยาศาสตร์ไม่มีผิด

ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยพลังของซูเหิงยังไม่ทันจะฟาดลงมา ความรู้สึกเจ็บปวดก็แล่นเข้าถึงกระดูก ผิวหนังและเนื้อทั่วร่างกายสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับร่างกายกำลังจะถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ

"โฮก!"

ปีศาจหมอกคำรามออกมา แววตาจากสีทองเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน

มันรู้ตัวแล้วว่าตกหลุมพรางเข้าให้แล้ว แต่ตอนนี้มันไม่มีทางถอยหลังกลับไปได้อีก

มันรีบรีดเร้นพลังทั่วร่างกายจนเกิดกลุ่มเมฆไฟสีทองสวยงามปรากฏขึ้นรอบตัว ก่อนจะไหลรินเข้าไปรวมกันที่นอเดี่ยวบนหัวเหมือนกระแสน้ำ แล้วมันก็สะบัดหัวพุ่งแทงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

เปรี้ยง! เสียงหักดังสนั่น

นอเดี่ยวบนหัวของปีศาจหมอกถูกซูเหิงหักสะบั้น ตามมาด้วยกะโหลกศีรษะของมันที่ถูกบีบอัดจนผิดรูป

เลือดพุ่งกระฉูดออกมาจากปากและจมูกของปีศาจ ก่อนจะถูกความร้อนจากพลังปราณขั้วหยางในตัวซูเหิงแผดเผาจนระเหยกลายเป็นไอหมอกสีแดงเลือด

"เอ๋ง!"

พลังมหาศาลราวกับมังกรคลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายที่เพรียวยาวและแข็งแรงของปีศาจหมอก

ร่างของมันที่มีความยาวกว่าหนึ่งวาปลิวไปไกลกว่าสิบเมตรราวกับตุ๊กตาผ้าขาดๆ ก่อนจะตกลงไปกระแทกกับหาดทรายตื้นๆ จนเกิดหลุมขนาดใหญ่

ปีศาจมีพลังชีวิตที่แข็งแกร่งมาก

แม้จะได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้แต่มันก็ยังไม่สิ้นใจในทันที

ขาทั้งสี่ข้างของปีศาจหมอกตะเกียกตะกายจนหาดทรายเกิดรอยขีดข่วนเป็นทางยาว และมันก็ยังสามารถตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนได้อย่างทุลักทุเล

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น

มันไม่กล้าหันกลับไปมองซูเหิงแม้แต่นิดเดียว

มันกลับตัวและวิ่งหนีเข้าไปในป่าที่มีหมอกปกคลุมอยู่อย่างสุดชีวิต

ขอแค่เข้าไปในหมอกได้ มันก็จะสามารถบดบังการมองเห็นและเสียงได้ แล้วค่อยหาโอกาสหนีไปกบดานเพื่อฟื้นฟูร่างกาย เมื่อถึงเวลานั้นมันก็จะ...

หมับ!

ฝ่ามือสีดำที่น่ากลัวคว้าหมับเข้าที่หางเสือดาวอันยาวเฟื้อยของปีศาจหมอก

ร่างกายท่อนหลังของมันลอยขึ้นกลางอากาศอย่างควบคุมไม่ได้ มันร้องโหยหวนด้วยความตื่นตระหนกและหันกลับมามองด้วยความตกใจสุดขีด

ในเงามืดนั้น ซูเหิงปล่อยผมสีดำสยายไปตามลม เนื้อบนแก้มตึงเป๊ะ ปากอ้ากว้างในลักษณะที่ผิดมนุษย์มนา ฟันสีขาวที่น่ากลัวมีน้ำลายเหนียวข้นยืดออกมาเป็นสาย

ดวงตาของเขาน่าสยดสยองเป็นที่สุด

มันแดงฉานไปหมดและเต็มไปด้วยความกระหายในอาหารอย่างรุนแรง

"โฮก!!!"

เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังออกมาจากปากของปีศาจหมอก

ขาหน้าทั้งสองข้างของมันดิ้นรนอย่างรุนแรงจนขุดพื้นเป็นหลุมเลือดสองหลุม

แต่มันก็เปล่าประโยชน์...

เมื่อกล้ามเนื้อแขนของซูเหิงหดตัว

ร่างกายอันใหญ่โตของปีศาจหมอกก็ถูกครอบงำด้วยพลังมหาศาลจนลอยคว้างอยู่กลางอากาศ

ยกขึ้นแล้วทุ่มลง!

ดวงอาทิตย์สีทองที่แขวนอยู่บนท้องฟ้าพลันพร่ามัวและร่วงหล่นลงมาอย่างรวดเร็ว

เปรี้ยง!

โขดหินแหลมคมยาวประมาณหนึ่งเมตรอยู่ใต้เท้าพอดี

กระดูกสันหลังของปีศาจหมอกกระแทกเข้ากับโขดหินอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น เสียงร้องโหยหวนของมันเงียบหายไปในทันที

ตึง!

ซูเหิงคุกเข่าลงข้างหนึ่งบนตัวของปีศาจหมอก

เขาใช้มือข้างหนึ่งล็อคร่างกายมันไว้แน่นจนมันขยับเขยื้อนไม่ได้

ส่วนมืออีกข้างหนึ่งถูกห่อหุ้มด้วยพลังปราณขั้วหยางหนาแน่นราวกับค้อนเหล็ก เขาระดมทุบลงบนหัวของปีศาจหมอกอย่างต่อเนื่อง

ไม่มีชั้นเชิงอะไรทั้งนั้น มีเพียงการจู่โจมที่โหดร้ายและป่าเถื่อน

ดวงตาสีทองแดงที่เคยสวยงามของปีศาจหมอกเต็มไปด้วยเลือดและระเบิดออก กะโหลกศีรษะแตกละเอียด มันสมองสีขาวพุ่งทะลักออกมาจากเบ้าตาและจมูก เลือดที่ร้อนระอุเริ่มไหลนองกองอยู่ใต้หัวของมัน

หัวที่เคยดูสง่างามและมีสีขาวสะอาดค่อยๆ กลายเป็นก้อนเนื้อที่เละเทะจากการทุบตีของซูเหิง

ในช่วงแรก

ร่างกายของปีศาจหมอกยังสั่นเทิ้มและดิ้นรนอยู่บ้าง

หางทั้งห้าที่ควบคุมไม่ได้ฟาดลงบนตัวซูเหิงเหมือนแส้ ทิ้งรอยแดงเอาไว้บ้างแต่เขาก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไร

แต่ไม่นานนักมันก็ไม่สามารถแม้แต่จะดิ้นรนได้อีกต่อไป

สมองของมันและระบบสั่งการร่างกายถูกทำลายลงอย่างป่าเถื่อน

หางของมันตกลงบนพื้นอย่างอ่อนแรง ก่อนจะมีเสียง "พรวด" ดังขึ้น พร้อมกับของเหลวสีเหลืองขุ่นส่งกลิ่นเหม็นเน่าพุ่งออกมาจากทวารหนัก

นั่นหมายถึงการจบสิ้นของชีวิตที่แข็งแกร่งตนนี้อย่างสมบูรณ์

"ฟู่..."

หน้าอกของซูเหิงกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

เขาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ แสงสีแดงที่น่ากลัวในดวงตาค่อยๆ จางหายไป

ตั้งแต่เขาเริ่มฝึกยุทธ์มา

เจ้าสัตว์ประหลาดตรงหน้าถือนับได้ว่าเป็นศัตรูที่น่ากลัวและอันตรายที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาเลยทีเดียว

มันแข็งแกร่งมาก พลังไม่ด้อยไปกว่าเขาเลย แถมยังมีพรสวรรค์ที่ประหลาด สติปัญญาก็สูงส่ง รู้จักวางกับดักล่อลวงให้เขามาติดกับ

ทุกขั้นตอนที่มันทำมา

ทำให้ซูเหิงรู้สึกถึงอันตรายที่อาจจะถึงแก่ชีวิตได้จริงๆ

แต่เมื่อนึกย้อนกลับไปทบทวนดูอีกครั้ง ในใจของซูเหิงกลับไม่มีความรู้สึกหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย กลับมีความรู้สึกปลอดโปร่งราวกับการได้ระบายสิ่งที่อัดอั้นอยู่ออกมาแทน

เหมือนกับว่านี่แหละคือสิ่งที่เขาถวิลหามาตลอด...

"ประมาทไม่ได้เด็ดขาด!"

ซูเหิงสะบัดหัวเพื่อไล่ความคิดที่อันตรายนี้ออกไปจากสมอง

พรสวรรค์ของปีศาจนั้นประหลาดและน่ากลัว แถมสติปัญญาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ามนุษย์เลย หากเขาอ่อนแอกว่านี้อีกนิดหรือถูกลอบโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส คนที่นอนจมกองเลือดอยู่ตอนนี้คงไม่ใช่ปีศาจหมอกแต่เป็นตัวเขาเอง

"ถึงจะเป็นปีศาจ แต่ก็นับว่าเป็นคู่ต่อสู้ที่ควรค่าแก่การเคารพนะ"

เขามองดูร่างกายที่เละเทะของปีศาจหมอกแล้วพึมพำกับตัวเองพร้อมรอยยิ้ม "เพื่อเป็นการแสดงความเคารพ ฉันจะกินเนื้อทุกชิ้นบนตัวแกให้เรียบเลย"

เขาก้มตัวลง

คว้าหัวของปีศาจหมอกขึ้นมาแล้วพาดไว้บนไหล่เหมือนกับเป้สะพายหลัง

ร่างกายที่ยาวกว่าหนึ่งวาของปีศาจหมอกนั้นมีน้ำหนักไม่น้อยเลย แต่ซูเหิงกลับไม่รู้สึกถึงน้ำหนักนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว เขาออกตัววิ่งเพียงแผ่วเบาก็พุ่งไปได้ไกลกว่าสิบเมตรแล้ว

แต่ทว่า...

เดินไปได้สักพัก ซูเหิงก็หยุดชะงัก

"มีบางอย่างไม่ถูกต้อง!"

เขาหรี่ตาลงเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาหันกลับไปมองข้างหลังทันที

ภายในป่าที่มืดมิดและเงียบสงัด ไอหมอกที่เบาบางราวกับผ้าพันแผลลอยอยู่ทั่วไป กิ่งก้านที่หนาทึบพากันบดบังแสงแดดจนเกิดเป็นเงามืด

ไม่มีลม และไม่มีเสียงใดๆ

เมื่อเห็นป่าที่เงียบสงัดและดูแปลกประหลาดตรงหน้า สีหน้าของซูเหิงก็ดูเคร่งขรึมลงทันที

"มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้สิ..."

ปีศาจหมอกถูกเขาสังหารไปแล้วเห็นๆ ซากศพของมันก็ยังพาดอยู่ที่ไหล่ของเขาแท้ๆ

แต่ทำไมไอหมอกที่เกิดจากพรสวรรค์ของปีศาจหมอกถึงยังคงหลงเหลืออยู่ในป่าแห่งนี้ล่ะ มันไม่ปกติเลยสักนิด

นอกจากว่า...

เจ้าเสือดาวสีขาวที่เขาเพิ่งจะฆ่าไปนั้น ยังไม่ใช่ตัวจริงของปีศาจหมอกกันแน่!?

[จบแล้ว]