บทที่ 5 - ปีศาจร้าย

บทที่ 5 - ปีศาจร้าย

ภายในอำเภอฉางชิงแบ่งออกเป็นแขวง และในแขวงก็แบ่งซอยย่อยออกเป็นถนนสายต่างๆ อย่างคฤหาสน์ตระกูลซูตั้งอยู่ที่อำเภอฉางชิง แขวงจิงหยาง ถนนซานเหอ ซึ่งเป็นย่านคนรวย มีมือปราบเดินตรวจตราทั้งวันทั้งคืน แถมในคฤหาสน์ตระกูลซูยังมีคนรับใช้และนักสู้ฝีมือดีที่จ้างมาแพงๆ คอยเฝ้าเวรยาม แล้วซูซ่างจะไปเจออันตรายในบ้านตัวเองได้ยังไง

ซูเหิงไม่มีเวลาคิดมาก

แม้สองพี่น้องจะกัดกันบ่อย แต่ความสัมพันธ์จริงๆ นั้นรักกันดี

เขาทะลุมิติมาโลกนี้ได้ห้าปีกว่า ซูซ่างเพิ่งจะสิบสอง ก็เท่ากับเขาเห็นเจ้าน้องคนนี้โตมากับตา

ปัง!

ปลายเท้าซูเหิงถีบพื้นอย่างแรง

กล้ามเนื้อขาเกร็งตัวเหมือนสปริงสะสมแรงส่ง ร่างทั้งร่างพุ่งทะยานกลายเป็นเงาสีดำ เพียงแค่กระโดดครั้งเดียว กำแพงสูงกว่าสองเมตรก็ถูกซูเหิงข้ามไปอย่างง่ายดาย อีกฝั่งหนึ่งคือเรือนพักของซูซ่าง การจัดวางคล้ายกับเรือนของซูเหิง ต่างกันตรงที่มีบ่อน้ำอยู่ตรงกลางลานบ้าน

ตอนนั้นซูซ่างกำลังเกาะขอบบ่อน้ำ หน้าซีดเผือด

แขนข้างหนึ่งที่แห้งเหี่ยวมีขนสีเขียวปกคลุมกำลังคว้าคอเสื้อซูซ่าง พยายามจะลากเขาลงไปในบ่อน้ำ

ซูซ่างดิ้นรนสุดชีวิต

สองมือเกาะรอยแตกข้างปากบ่อแน่น

แต่ด้วยความต่างของพละกำลัง ร่างผอมๆ ของซูซ่างจึงค่อยๆ ถูกลากลงไปทีละนิด

ในวินาทีวิกฤต

หางตาของซูซ่างเหลือบไปเห็นซูเหิงกระโดดข้ามกำแพงมา

"พี่รอง ช่วยด้วย!" ซูซ่างตะโกนสุดเสียง น้ำเสียงเจือสะอื้น

"ตัวบ้าอะไรวะนั่น!" ซูเหิงมองแขนขนสีเขียวที่ยื่นออกมาจากบ่อน้ำ ก็ตกใจเหมือนกัน โครงสร้างข้อต่อแบบนั้นดูไม่เหมือนแขนคนเลย เหมือนลิงประหลาดมากกว่า ลิงที่อาศัยอยู่ในบ่อน้ำเนี่ยนะ

ความคิดมากมายแล่นผ่านสมองซูเหิง แต่มือไม้เขาว่องไวกว่านั้น

เพียงชั่วพริบตา

ซูเหิงก็พุ่งมาถึงตัวซูซ่าง

มือซ้ายคว้าคอเสื้อด้านหลังน้องชาย มือขวาคว้าจับแขนยาวเรียวที่ยื่นออกมาจากบ่อน้ำ สองแขนใหญ่ยักษ์ออกแรงพร้อมกัน เสียงเสื้อขาดดัง แคว่ก ร่างเล็กของซูซ่างกระเด็นมานั่งจุมปุ๊กอยู่กับพื้น ร้องไห้โฮด้วยความตกใจ

ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าสับสนวุ่นวาย เป็นพวกคนรับใช้และนักสู้ที่ตื่นเพราะเสียงร้อง รีบวิ่งกรูมาจากเรือนใกล้เคียง

สัตว์ประหลาดในบ่อน้ำดูเหมือนจะตกใจเช่นกัน

มันร้องเสียงประหลาด พยายามจะหนี

"คิดจะหนีเรอะ!"

ซูเหิงขมวดคิ้วแน่น มือขวากลับกำแน่นขึ้น "ไสหัวออกมานี่!"

เขากัดฟันกรอด เส้นเอ็นสีดำปูดโปนขึ้นที่คอและคาง ใบหน้าถมึงทึง ตั้งใจจะลากไอ้ตัวประหลาดนี่ออกมาทั้งตัวให้ได้

กร๊อบ!

เสียงกระดูกเคลื่อนหลุดดังมาจากแขนของสัตว์ประหลาด

แขนที่ยาวอยู่แล้ว ถูกซูเหิงกระชากจนยืดออกมาอีกช่วงตัว

ตอนนั้นพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว แสงสีแดงรำไรสาดส่องลงมาจากกำแพงสูง ช่วยไล่ความมืดในลานบ้านไปได้บ้าง

อาศัยแสงอาทิตย์ยามเช้า ซูเหิงจึงมองเห็นหน้าค่าตาของสัตว์ประหลาดชัดเจน

ใบหน้าน่าเกลียดน่ากลัว ขนสีเขียวเข้มปกคลุมทั่วตัว ฟันแหลมคม ดวงตาเปล่งแสงสีแดง ร่างกายผอมยาว มองแวบแรกเหมือนลิงผอมที่ถูกจับยืดตัวจนสูงเกือบสองเมตร แต่หน้าตาน่ากลัวกว่าลิงเยอะ สายตาที่มันมองซูเหิงตอนนี้เต็มไปด้วยความเคียดแค้นอาฆาต

ปู้ด!

สัตว์ประหลาดอ้าปาก ร้องเสียงแหลมอีกครั้ง

พร้อมกันนั้น มันก็พ่นพิษสีเขียวเข้มพุ่งใส่หน้าซูเหิง

ซูเหิงเอี้ยวตัวหลบ สัตว์ประหลาดฉวยโอกาสดิ้นหลุดอย่างแรง เสียง ฉีกขาด ดังขึ้น เนื้อก้อนใหญ่ที่แขนมันถูกซูเหิงกระชากหลุดติดมือมาทั้งแถบ สัตว์ประหลาดหลุดจากมือซูเหิงได้สำเร็จ เสียง ตูม ดังสนั่น มันตกลงไปในน้ำ ผิวน้ำกระเพื่อมไหว ฟองอากาศผุดพราย แล้วมันก็หายวับไปในความมืดมิดของบ่อน้ำ

"บัดซบ!"

สีหน้าซูเหิงย่ำแย่

พอนึกถึงสายตาอาฆาตแค้นของมันเมื่อครู่ เขารู้สึกว่าเรื่องนี้คงไม่จบง่ายๆ แน่

และก็...

เรื่องศพคนจมน้ำสภาพอืดพองที่เห็นตอนกลับจากสำนักเมื่อวาน

หรือว่าจะเป็นฝีมือไอ้ตัวนี้เหมือนกัน

เขาอยู่ที่โลกนี้มาห้าปีกว่า ไม่เคยเจอเรื่องแปลกๆ แบบนี้มาก่อน ทำไมจู่ๆ เรื่องลี้ลับเหนือธรรมชาติถึงโผล่มาติดๆ กันในอำเภอฉางชิงช่วงนี้

ซูเหิงรู้สึกสับสนวุ่นวายใจ

"จ๊อกกก!"

ท้องเจ้ากรรมดันร้องขึ้นมาผิดจังหวะ ความหิวโหยแล่นพล่าน

กลิ่นหอมรุนแรงบางอย่างกำลังกระตุ้นกระเพาะของซูเหิง น้ำลายเหนียวหนืดหลั่งออกมาเต็มปากอย่างควบคุมไม่ได้

"กลิ่นอะไรน่ะ"

ซูเหิงก้มลงมอง พบว่ากลิ่นนั้นมาจากในมือเขานั่นเอง

ในมือเขากำก้อนเนื้อของสัตว์ประหลาดไว้ หนักประมาณครึ่งจิน ด้านหนึ่งมีขนสีเขียวขึ้นเต็ม ส่วนอีกด้านมีเลือดค่อยๆ ซึมออกมา เลือดของมันเป็นสีเขียวเข้ม และกลิ่นหอมยั่วน้ำลายนั้นก็มาจากเลือดเนื้อสดๆ ก้อนนี้นี่เอง

"ในบ้านมีกลิ่นแปลกๆ อะไรกัน"

ชายวัยกลางคนหน้าเหลี่ยม รูปร่างกำยำ ไว้หนวดเครา เดินเข้ามาทางประตูโค้ง มือซ้ายถือคบเพลิง มือขวากุมดาบที่เอว ด้านหลังมีนักสู้คุ้มกันภัยร่างกายแข็งแรงเดินตามมาอีกเจ็ดแปดคน

คนนี้ชื่อจ้าวหู่

เป็นยอดฝีมือชั้นหนึ่งในยุทธภพที่ซูผู้เฒ่าทุ่มเงินจ้างมาดูแลความปลอดภัย

"คุณชายรอง" จ้าวหู่เป็นคนตรงไปตรงมา แต่ก็รู้กาละเทศะ

พอเห็นซูเหิง เขาก็ยื่นคบเพลิงให้ลูกน้อง แล้วประสานมือคารวะ อธิบายว่า "เมื่อครู่ข้าเดินตรวจเวรอยู่ข้างนอก ได้ยินเสียงคุณชายสามร้องขอความช่วยเหลือ เลยรีบมาดู"

ครู่ต่อมา

ซูผู้เฒ่าในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิง ก็มาถึงลานบ้าน

เขามองซูเหิงที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ แวบหนึ่ง แล้วหันไปมองซูซ่างที่ยืนตัวสั่นหลบอยู่หลังซูเหิง ใบหน้าขาวซีดยังมีคราบน้ำตาเกรอะกรัง

"เกิดอะไรขึ้น เอะอะโวยวายกันแต่เช้า" ซูผู้เฒ่าขมวดคิ้ว แกล้งทำเสียงเข้ม "แกแกล้งน้องอีกแล้วใช่ไหม"

ซูเหิงมองพ่อ แล้วเลื่อนสายตาไปหยุดที่จ้าวหู่ครู่หนึ่ง

คนที่จะมาเป็นองครักษ์พิทักษ์บ้านได้ ย่อมต้องไว้ใจได้อยู่แล้ว ถือเป็นคนกันเอง ซูเหิงนิ่งคิดนิดนึง ก่อนจะพูดเสียงต่ำว่า "เมื่อกี้ น้องสามถูกสัตว์ประหลาดทำร้ายที่ข้างบ่อน้ำครับ"

"หะ!?"

ซูผู้เฒ่าตาโต

จ้าวหู่และเหล่าลูกน้องทำหน้าตกใจ แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดสุ่มสี่สุ่มห้า

"แกละเมอหรือเปล่า ในโลกนี้จะมีภูตผีปีศาจที่ไหน มีแต่นิทานหลอกเด็กของพวกนักเล่าเรื่องทั้งนั้น บอกให้อ่านหนังสือหนังหาไม่เชื่อ เอาแต่วิ่งไปข้างนอก"

ซูเหิงไม่ได้เถียง แต่ยื่นมือออกไปเงียบๆ

ในมือมีก้อนเนื้อชุ่มเลือด และเลือดสีเขียวข้นหนืดที่ค่อยๆ หยดลงมาจากง่ามนิ้ว

ซูผู้เฒ่าเบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นจากก้นกบพุ่งขึ้นสมอง ความง่วงงุนที่หลงเหลืออยู่หายวับไปกับตา ตื่นเต็มตาในทันที

[จบแล้ว]