บทที่ 11 เก็บเกี่ยวครั้งใหญ่

"กัปตัน ไอ้สีแดงๆ นี่คืออะไร?"

หลิงชูกำลังกินอาหารเพลินๆ หัวกะโหลกก็โผล่หน้าเข้ามาดู

ทีชขยับเข้ามาใกล้หม้อด้วยความอยากรู้อยากเห็น และทำจมูกฟุดฟิดทั้งที่ไม่มีจมูก ในฐานะ NPC พื้นเมืองของเกม นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้เห็นน้ำซุปหม่าล่า

"นั่นคือน้ำมันพริก" หลิงชูอธิบาย

แม้ทีชจะไม่มีจมูก แต่ประสาทการรับกลิ่นยังคงอยู่ มันรู้สึกว่ากลิ่นหอมนี้แปลกประหลาด ชวนให้ลิ้นชาและแสบตานิดหน่อย แต่กลับทำให้น้ำลายสออย่างควบคุมไม่ได้

"อยากลองชิมไหม?"

หลิงชูตักก้ามปูชิ้นหนึ่งยื่นให้

ทีชเลียนแบบท่าทางของเธอ ใช้หินทุบเปลือกก้ามปู แกะเนื้อปูขาวนุ่มออกมา เงยหน้าอ้าปาก แล้วโยนเข้าปากไป

หลิงชูมองดูเนื้อปูร่วงผ่านขากรรไกรลงไปที่ไหปลาร้า ผ่านซี่โครง ผ่านกระดูกเชิงกราน และสุดท้ายก็ตกลงบนพื้นทราย ริมฝีปากของเธอกระตุกยิกๆ

"อร่อยสุดยอด"

ทีชอุทานอย่างพึงพอใจ ราวกับว่าได้ลิ้มรสชาติปูมะพร้าวจริงๆ

หลิงชูไม่คิดจะขัดความสุขมัน วันนี้ทีชก็มีความดีความชอบไม่น้อย

แถวนี้ยังมีปูมะพร้าวอีกเพียบ ปล่อยให้มันทำตามใจชอบเถอะ

เปลือกปูมะพร้าวเป็นวัสดุที่ใช้ในการผลิต หลิงชูไม่ได้ทิ้งเปลือกหลังจากกินเสร็จ แต่เก็บใส่แหวนมิติทั้งหมด

เหลือเวลาอีกวันครึ่งก่อนถึงเวลาที่ระบบกำหนดให้ออกจากเกาะ หลิงชูไม่รีบร้อน เธอคิดว่าอย่างน้อยควรดื่มด่ำกับมื้อค่ำบนเกาะอีกสักมื้อ

การล่องเรือกลางทะเลโดยไม่มีที่พักพิงที่แน่นอน ทำให้การได้เหยียบพื้นดินที่มั่นคงช่วยให้รู้สึกอุ่นใจขึ้น และเธออยากจะซึมซับช่วงเวลานี้ให้มากที่สุด

ขณะเคี้ยวขาปู หลิงชูก็ตรวจสอบเสบียงมหาศาลในแหวนมิติแล้วอดไม่ได้ที่จะหยีตาด้วยความปลาบปลื้ม

การเดินทางครั้งนี้ตื่นเต้นระทึกใจแต่ก็ปลอดภัย และผลตอบแทนที่ได้ก็คุ้มค่าสุดๆ!

เมื่อยึดครองเกาะได้เป็นครั้งแรก เวลาการเกิดทรัพยากรจะถูกรีเฟรช

หลังจากหลิงชูกดเก็บรวบรวมเสบียง ในแหวนมิติของเธอก็มีแร่เหล็ก 500 ก้อน, ไม้ 300 ท่อน, ผลซีบัคธอร์น 50 ชั่ง, มะพร้าว 30 ลูก, ปูมะพร้าว 10 ตัว และเมล็ดพันธุ์หนามวิญญาณ 1 เมล็ด เพิ่มเข้ามาทันที

ในแหวนมิติ ไอเทมชนิดเดียวกันสามารถวางซ้อนกันได้ แร่เหล็กห้าร้อยก้อนจึงใช้พื้นที่เก็บของเพียงช่องเดียวเท่านั้น

รวมกับแร่เหล็กที่ขุดร่วมกับทีช ตอนนี้พวกเขามีแร่เหล็กในครอบครองรวมกว่า 580 ก้อน

เธอกล้าพูดเลยว่า ณ วินาทีนี้ เธอคือผู้เล่นที่มีแร่เหล็กมากที่สุดในเซิร์ฟเวอร์แน่นอน

คุ้มค่าคุ้มราคาจริงๆ!

หลิงชูตรวจสอบเสบียงอาหารของเธออีกครั้ง

มีขนมปังโฮลวีตสิบสี่ชิ้น, เพรทเซลห้าถุง, บลูเบอร์รี่สองตะกร้า, เนยหนึ่งก้อน, ข้าวโพดหวานหนึ่งกระป๋อง, แฮมสองกระป๋อง, แครนเบอร์รี่หนึ่งกระป๋อง, เกลือถุงเล็กหนึ่งถุง, ปลาทูแขกสองตัว, ปลากะพงหนึ่งตัว, ช็อกโกแลตสามชิ้น, เบียร์ไรย์ห้ากระป๋อง, แตงโมลูกเล็กสองลูก, ลิ้นจี่สดสองตะกร้า, สเต๊กโทมาฮอว์กแช่แข็งขนาดพิเศษสองชิ้น, หัวเชื้อซุปหม่าล่าเนื้อวัวเก้าถุง, ตีนไก่เลาะกระดูกรสเผ็ดห้าถุง, คุกกี้เนยนมห้าถุง, ผลซีบัคธอร์นห้าสิบชั่ง และปูมะพร้าวแดงสิบห้าตัว

ของพวกนี้เพียงพอให้เธอกินได้เป็นเดือน ส่วนน้ำ เธอมีน้ำจืดขวด 20 ขวด มะพร้าว 40 ลูก และเครื่องกรองน้ำ 2 เครื่อง ดังนั้นไม่ต้องกังวลเรื่องขาดแคลนน้ำหรืออาหารไปสักพักใหญ่

เมื่อเรื่องปากท้องหายห่วง สิ่งสำคัญลำดับถัดไปคือการอัปเกรดแพ

การอัปเกรดแพเป็นระดับ 3 ต้องใช้แร่เหล็ก 50 ก้อน, ผ้า 500 ผืน, ไม้ 500 ท่อน, กระดูกชนิดใดก็ได้ 50 ชิ้น, แก้ว 10 แผ่น และน้ำตาภูตพราย 1 หยด

เธอมีแร่เหล็กและแก้วพอแล้ว แต่ยังขาดไม้และผ้าอยู่ เธอสามารถเอาแร่เหล็กไปแลกกับผู้เล่นคนอื่นได้ ส่วนกระดูกก็มีขายในตลาดราคาถูกมาก น้ำเปล่าขวดเดียวแลกได้ตั้งสิบชิ้น ส่วนใหญ่เป็นกระดูกสัตว์ที่ผู้เล่นกู้ได้จากทะเลหรือตกปลามาได้ เธอเลยกดแลกมาห้าสิบชิ้นรวด

ส่วนน้ำตาภูตพราย หลิงชูไม่รู้ว่ามันคืออะไร เธอถึงกับไปค้นหาในตลาดซื้อขาย แต่ก็ไม่มีใครขายเลย

เธอเปิดช่องแชทสาธารณะ ข้อความสารพัดเด้งขึ้นมาไม่หยุดหย่อน

"รับซื้อแร่เหล็ก ด่วนมาก!"

"ฉันยอมแลกอาหารกับแร่เหล็ก แค่ก้อนเดียว! มีใครใจดีขายให้ฉันบ้างไหม? ช่วยฉันด้วยเถอะ!"

"ฉันเอาไข่มุกแลกแร่เหล็ก! ถ้าไม่พอ ฉันแถมอาหารให้อีก!"

"ขายแร่เหล็กส่วนเกิน ทักแชทมา ใครให้ราคาสูงสุดเอาไป!"

"ไม่ต้องทักไปแล้ว ขายออกไปเรียบร้อยแล้ว..."

ไข่มุกด้านและแร่เหล็กต่างเป็นไอเทมจำเป็นสำหรับการอัปเกรดแพ แต่ไข่มุกสามารถหาได้จากการตกปลาด้วยโอกาสที่ค่อนข้างสูง ในขณะที่แร่เหล็กหาได้จากการกู้กล่องเสบียงที่ลอยกลางทะเลเท่านั้น

ทว่าโอกาสเจอกล่องเสบียงก็น้อยอยู่แล้ว โอกาสเจอแร่เหล็กข้างในยิ่งน้อยเข้าไปใหญ่

แม้แต่โจรสลัดอย่างซานฝูเย่ที่ปล้นผู้เล่นมาหลายราย ยังมีแร่เหล็กติดตัวแค่สองก้อน แสดงให้เห็นว่ามันหายากขนาดไหน

เหลือเวลาอีกเพียงวันเดียวในช่วงมือใหม่ ผู้เล่นจำนวนมากยังอัปเกรดแพเป็นระดับ 2 ไม่ได้เพราะขาดแร่เหล็ก ถ้าไม่มีแพระดับ 2 พวกเขาจะไม่มีทางรอดจากพายุทะเลคลั่งที่กำลังจะมาถึง ซึ่งเป็นเรื่องความเป็นความตาย ทำให้เกิดภาพที่ทุกคนในช่องแชทสาธารณะต่างร้องขอซื้อแร่เหล็กกันระงม

หลิงชูวางแผนเก็บแร่เหล็กไว้ใช้เอง 80 ก้อน และเทขายส่วนเกินในขณะที่ราคากำลังดี ยังไงเธอก็มีเกาะแร่เหล็ก อีกสามวันก็ได้แร่เหล็กเข้ากระเป๋าอีก 500 ก้อน เธอไม่จำเป็นต้องดองแร่เหล็กไว้เยอะขนาดนั้น สู้เอาไปแลกทรัพยากรอื่นดีกว่า

เธอโพสต์รับซื้อเป็นอย่างแรก: แร่เหล็ก 50 ก้อน แลกน้ำตาภูตพราย 1 หยด ผู้เล่นที่มีไอเทมสามารถกดขอแลกเปลี่ยนได้โดยตรง ราคาคุยกันได้

ข้อความของเธอเรียกความสนใจจากผู้เล่นจำนวนมากทันที

ในขณะที่คนอื่นกำลังหัวหมุนหาแร่เหล็กแค่ก้อนเดียว เธอกลับควักออกมาได้ถึงห้าสิบก้อน—นี่มันไม่ต่างอะไรกับการเอาเงินฟาดหน้าชัดๆ

"แร่เหล็กห้าสิบก้อน? ตาฝาดไปรึเปล่าเนี่ย? หรือว่าเป็นพวกต้มตุ๋น?"

"ระบบไม่อนุญาตให้โพสต์แลกเปลี่ยนถ้าไม่มีของอยู่กับตัว การที่เธอโพสต์ได้แปลว่ามีของจริง!"

"น้ำตาภูตพรายคืออะไรวะ? ไม่เห็นเคยได้ยินเลย"

"นอกจากน้ำตาภูตพรายนั่นแล้ว อยากได้อะไรอีกไหม? ฉันขอแค่แร่เหล็กก้อนเดียวไว้ช่วยชีวิตตัวเอง!"

หลิงชูไม่ตอบโต้ในแชทสาธารณะ แต่โพสต์รับซื้อต่อไป

อาหารสด 500 กรัม 5 ชิ้น แลกแร่เหล็ก 1 ก้อน หรือ ทรัพยากรพื้นฐานอย่างไม้และผ้า 100 ชิ้น แลกแร่เหล็ก 1 ก้อน หากมีอุปกรณ์ พิมพ์เขียว หรือไอเทมหายากอื่นๆ สามารถทักแชทมาให้เธอตีราคาเพื่อแลกแร่เหล็กได้

แม้ตอนนี้เธอจะไม่ขาดแคลนอาหาร แต่ก็อยากตุนไว้เผื่อฉุกเฉิน อีกอย่าง พื้นที่ในแหวนมิติของเธอหยุดเวลา ดังนั้นไม่ต้องกลัวอาหารเน่าเสีย

ทันทีที่หลิงชูโพสต์รับซื้อในแพลตฟอร์มการค้า ข้อความส่วนตัวของเธอก็ระเบิดเถิดเทิง เสียงแจ้งเตือนดังไม่หยุด

เธอไล่อ่านทีละข้อความอย่างใจเย็น

ข้อความส่วนใหญ่มาจากพวกที่อยากได้ของฟรี อ้างว่าไม่มีปัญญาหาทรัพยากรเยอะขนาดนั้น ขอแปะโป้งยืมแร่เหล็กก่อนได้ไหม แล้วสัญญาว่าจะหามาคืนทีหลัง

หลิงชูแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น

เธอไม่ได้รับแค่อาหาร แต่ยังรับทรัพยากรพื้นฐานด้วย ไม้ร้อยท่อนฟังดูเยอะ แต่ถ้าขยันกู้ทรัพยากรจริงๆ เจ็ดแปดชั่วโมงก็หาได้ครบแล้ว

นี่ผ่านมาสองวันแล้ว ถ้าขยันหน่อย ก็น่าจะหาทรัพยากรพื้นฐานได้เป็นร้อยชิ้น

พวกที่บอกว่าไม่มีจ่าย ก็มีแค่พวกขี้เกียจหรือไม่ก็พวกชอบฉวยโอกาสกินฟรี

คนสองประเภทนี้ต่อให้ตายไปก็ไม่น่าเสียดาย

หลายคนพยายามต่อรองราคา บอกว่าเธอตั้งราคาสูงเกินไป

หลิงชูยิ่งไม่สนใจ แร่เหล็กเป็นทรัพยากรขาดแคลน ถ้าคิดว่าแพงก็ไม่ต้องซื้อ ยังมีคนอื่นรอซื้ออีกเพียบ

ยังมีข้อความส่วนตัวอีกฉบับ

ไร้พ่ายรูปงาม: "พี่ชาย ไปเอาแร่เหล็กมาจากไหนเยอะแยะ? บอกหน่อยได้ไหม? ผมยอมเอาทรัพยากรแลกข้อมูลเลย"

หลิงชูเมินเฉย แต่เขาก็ส่งข้อความมาอีกรัวๆ

"รวยไปด้วยกันสิพวก"

"พี่ชายตุนแร่เหล็กไว้เยอะขนาดนั้นก็เปล่าประโยชน์ มันมีประโยชน์แค่อัปเกรดแพช่วงต้นเกมเท่านั้นแหละ หลังๆ คงขายไม่ได้ราคาแล้ว"

"เอาอย่างนี้ไหม ผมให้อาหารสิบปอนด์แลกกับข้อมูล แค่พี่ชายบอกมาคำเดียว กำไรเห็นๆ!"

เขาพยายามรีดข้อมูลจากเธออย่างไม่ลดละ

หลิงชูรำคาญความตื๊อของเขาเลยตอบกลับไป

"ไม่สะดวกเปิดเผย"

จะให้บอกได้ไงว่าเธอเป็นเจ้าของเกาะแร่เหล็ก

แถมอาหารสิบปอนด์นั่น เธอไม่ชายตามองด้วยซ้ำ

"เหอะ ไม่สะดวก หรือไม่อยากบอกกันแน่?"

เมื่อ ไร้พ่ายรูปงาม เห็นเธอไม่ยอมบอก ท่าทีของเขาก็เปลี่ยนไป

"บอกความจริงให้ก็ได้ ผมเป็นโจรสลัด และมีอุปกรณ์ติดตาม การมีทรัพยากรที่ไม่สมดุลกับความแข็งแกร่งของตัวเองมันอันตรายนะ เตือนไว้ก่อนว่าทำตัวให้ว่าง่ายหน่อย ไม่งั้นผมก็หาตัวคุณเจอได้เหมือนกัน"