ตอนที่ 11 ถูกแอบมองจนเรื่องแดง ควักลูกตาของมันออกมา!
ตอนที่ 11 ถูกแอบมองจนเรื่องแดง ควักลูกตาของมันออกมา!
ตอนที่ 11 ถูกแอบมองจนเรื่องแดง ควักลูกตาของมันออกมา!
อวิ๋นซวงเอ๋อร์ใช้สายตาเย็นชาทอดมองไปยังหลินอี้
ในส่วนลึกของดวงตาแฝงความสงสัยอยู่หลายส่วน
นับตั้งแต่เข้านิกายทะเลเมฆามากว่าสิบปี
นี่ดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกที่มีคนมาหานางถึงเรือน
แถมยังเป็นตัวผู้... เอ้ย ศิษย์ชายอีกด้วย
นางไม่ได้เอ่ยคำใด
เพียงแค่กอดกระบี่เซียนสีขาวไว้แนบอก ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นน้ำแข็ง
หลินอี้กระแอมเบาๆ แก้เก้อ สองครั้ง
เขายืนขึ้นแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ "ศิษย์น้องอวิ๋น ข้ามาในครั้งนี้ก็เพื่อเรื่องของศิษย์น้องเย่เฟิง
อยากจะมาสอบถามยืนยันข้อมูลบางอย่างกับศิษย์น้อง..."
อวิ๋นซวงเอ๋อร์เลิกคิ้วเล็กน้อย
นางเข้าใจทันที
นางกล่าวเสียงเรียบ "เย่เฟิง? เจ้าจอมลามกนั่นตายแล้วหรือ?"
'หือ? จอมลามก?'
แววตาของหลินอี้เคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย
ก่อนจะส่ายหน้ากล่าวว่า "ไม่... ไม่ตาย ศิษย์น้องเย่เฟิงกลับมามอบตัวแล้วในวันนี้ ตอนนี้ถูกคุมขังอยู่ที่หอวินัย"
"ข้าได้สั่งสอนเขาไปบ้างแล้ว ส่วนที่เหลือก็ให้จัดการไปตามกฎของสำนัก
ข้าเชื่อว่าท่านอาจารย์อาอวี้เฉินจื่อแห่งหอวินัยจะผดุงความยุติธรรม
และลงโทษ 'โจรตัณหา' ผู้นี้อย่างสาสม"
"โจรตัณหา?"
สิ้นคำพูดนั้น
ทั้งสามชีวิตในเรือนไผ่ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
ใบหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามลอยวนเวียน
ท่านปราชญ์อวี้อิงเอ่ยถามช้าๆ "ซวงเอ๋อ เจ้ารู้จักเย่เฟิงหรือ? เขา... ทำอะไรเจ้า?"
สีหน้าของอวิ๋นซวงเอ๋อร์พลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย
แววตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งไหววูบคล้ายคนร้อนตัว
นางส่ายหน้าช้าๆ พยายามคุมเสียงให้ปกติ "หลายวันก่อนข้าบังเอิญพบเขา...
วาจาของเขาเหลาะแหละแทะโลมข้าอยู่บ้าง ข้าจึงได้สั่งสอนเขาไปแล้วในตอนนั้น"
แน่นอนว่าอวิ๋นซวงเอ๋อร์ไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด
นางเป็นถึงสตรีสูงศักดิ์ เป็นเทพธิดาในสายตาศิษย์ทั้งสำนัก
จะให้ป่าวประกาศออกไมค์หรือไงว่า 'เย่เฟิงแอบมองข้าอาบน้ำ'
แถมยังมองจนทะลุปรุโปร่ง เห็นไปถึงไหนต่อไหน!
ขืนพูดออกไป... มีหวังนางได้เอาปี๊บคลุมหัวเดินแน่!
ท่านปราชญ์อวี้อิงจ้องมองศิษย์รักเขม็ง
นางเลี้ยงดูอวิ๋นซวงเอ๋อร์มากับมือ ป้อนข้าวป้อนน้ำมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย
แค่อวิ๋นซวงเอ๋อร์กระดิกนิ้ว นางก็รู้แล้วว่าคิดอะไรอยู่
ยามนี้... แววตาของซวงเอ๋อร์พิรุธชัดเจนขนาดนั้น
แสดงว่าไม่ได้พูดความจริง หรืออย่างน้อยก็บอกไม่หมด!
หลินอี้ไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงเอ่ยถามต่อ
"ศิษย์น้องอวิ๋น ท่านพบเย่เฟิงเมื่อใดหรือ? เขาได้พูดอะไรกับท่านบ้างหรือไม่?"
แววตาของอวิ๋นซวงเอ๋อร์ไหววูบอีกครั้ง
ราวกับมีใครโยนหินลงไปในบ่อน้ำนิ่ง
"ท่านกำลังสืบสวนเรื่องที่เย่เฟิงถูกลอบทำร้ายหรือ?"
อวิ๋นซวงเอ๋อร์ย้อนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
คำถามนี้ทำเอาท่านปราชญ์อวี้อิงและจินเหอหูผึ่ง
เกิดคำถามขึ้นในหัวอีกชุดใหญ่
ทว่าหลินอี้กลับสงบนิ่งกว่ามาก
ในเมื่ออวิ๋นซวงเอ๋อร์ได้พบกับเย่เฟิงจริงๆ
เจ้าโง่นั่นก็คงเล่าให้นางฟังแล้วว่าตัวเองปีนขึ้นมาจากหลุมศพ
ดังนั้นการที่นางรู้เรื่องนี้ จึงไม่แปลก
"ก็ไม่เสียทีเดียว" หลินอี้ส่ายหน้าช้าๆ
"ตอนนี้ข้ากำลังช่วยท่านอาจารย์อาอวี้เหิงจัดการเรื่องราวที่หออสูรวิญญาณ
หลักๆ คือมาสืบเรื่องสมุนไพรหายที่สวนยาของเย่เฟิง
ส่วนเรื่องอื่น... เป็นหน้าที่ของหอวินัย ข้าไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย"
"ตอนที่เย่เฟิงมามอบตัววันนี้ เขาบอกว่าตนเองความจำเสื่อม ถามอะไรก็ไม่ได้ความ
เขาอ้างว่าเมื่อหลายวันก่อนได้พบศิษย์น้องอวิ๋นแถวยอดดาราโรย
และเป็นศิษย์น้องอวิ๋นที่บอกข้อมูลตัวตนของเขาให้ทราบ... ไม่ทราบว่าเป็นความจริงหรือไม่?"
ท่านปราชญ์อวี้อิงสัมผัสได้ถึง 'กลิ่นทะแม่งๆ' ของเรื่องนี้
นางถามเสียงเข้ม "ซวงเอ๋อ ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่?"
อวิ๋นซวงเอ๋อร์ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่า (แบบกั๊กๆ)
"เมื่อประมาณห้าหกวันก่อน ข้าพบเย่เฟิงที่ภูเขาด้านหลังจริงเจ้าค่ะ
ตอนนั้นเขากำลังถูกเสือยักษ์ไล่ล่า ข้าจึงยื่นมือเข้าช่วย..."
"ภายหลังข้าถึงรู้ว่าเขาความจำเสื่อม
จำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่ชื่อตัวเองก็ลืม
จำได้แค่ว่าปีนออกมาจากหลุมศพที่สุสานไร้ญาติหลังยอดเมฆาอัสดง"
"ข้าเห็นว่าเป็นศิษย์ร่วมสำนัก จึงบอกข้อมูลพื้นฐานและเรื่องของนิกายทะเลเมฆาให้เขาฟังเจ้าค่ะ"
"อะไรนะ?!"
สีหน้าของท่านปราชญ์อวี้อิงเคร่งขรึมขึ้นทันตา
จินเหอเองก็ทำหน้าเหมือนเห็นผี
"ไม่ว่าจะอย่างไร เย่เฟิงก็นับเป็นศิษย์สายตรงที่มีทะเบียนถูกต้อง
ผู้ใดกันช่างขวัญกล้าเทียมฟ้า!
ถึงกับกล้าลอบฆ่าศิษย์สายตรงของท่านอาจารย์อาอวี้หลง?
ฆ่าแล้วยังเอาศพไปฝังอำพรางที่สุสานไร้ญาติอีก... นี่มันหยามกันชัดๆ!"
ท่านปราชญ์อวี้อิงแค่นเสียง "ฮึ! เจ้าหนูเย่ผู้นั้น วีรกรรมยาวเป็นหางว่าว
เมื่อก่อนมีอวี้หลงคอยคุ้มกะลาหัว ใครๆ ก็เกรงใจ
แต่ตอนนี้อวี้หลงหายหัวไปสามปี...
พวกโจทก์เก่าคงสบโอกาสคิดบัญชีแค้นน่ะสิ"
อวิ๋นซวงเอ๋อร์พึมพำเสียงเบา "สมควรตายจริงๆ นั่นแหละ..."
หลินอี้ที่แอบสังเกตการณ์อยู่ ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
'ฟู่ววว... รอดตัวไป'
'ดูท่าเจ้าเย่เฟิงจะความจำเสื่อมจริงๆ ไม่ได้ตอแหล'
เขาพยักหน้ากล่าว "ขอบคุณศิษย์น้องอวิ๋นที่แจ้งให้ทราบ ข้าหมดคำถามแล้วขอรับ"
จากนั้นเขาหันไปคารวะท่านปราชญ์อวี้อิง
"ท่านอาจารย์อาอวี้อิง... เรื่องที่ศิษย์น้องเย่เฟิงถูกลอบทำร้าย เกรงว่าจะมีเบื้องหลังซับซ้อน
นิกายเราเป็นฝ่ายธรรมะชื่อดัง หากเรื่องฉาวโฉ่แบบนี้หลุดออกไป..."
"หลานศิษย์หลิน"
ท่านปราชญ์อวี้อิงยกมือห้าม "ข้าเข้าใจความหมายของเจ้า
พวกเราเรือนไผ่หมึกเป็นสตรี ไม่ยุ่งเรื่องการเมืองภายในสำนัก
พวกเจ้าไปสืบกันเองเถิด คนของข้าไม่ปากโป้งแน่นอน
เชิญกลับไปได้"
หลินอี้พยักหน้า รับคำแล้วรีบชิ่งหนีทันที
'ขืนอยู่นานกว่านี้ เดี๋ยวโดนแม่เฒ่าซักฟอกจนความแตก!'
จินเหอเดินไปส่งแขก พอเดินกลับมา
ก็เห็นอาจารย์นั่งหมุนถ้วยชาเล่น สีหน้าครุ่นคิดหนัก
"ท่านอาจารย์... ศิษย์น้องหลินไปแล้วเจ้าค่ะ
ถ้าไม่มีอะไร ข้ากับศิษย์น้องเล็กขอตัว..."
"เดี๋ยวก่อน"
ท่านปราชญ์อวี้อิงวางถ้วยชาดัง กริ๊ก!
สายตาคมกริบพุ่งเป้าไปที่อวิ๋นซวงเอ๋อร์
"ซวงเอ๋อ... เล่าเรื่องที่เจ้าเจอเย่เฟิงมาใหม่"
"เอาแบบละเอียด... ห้ามตกหล่นแม้แต่คำเดียว!"
อวิ๋นซวงเอ๋อร์สะดุ้งเฮือก
ในใจกรีดร้อง 'แย่แล้ว! เรดาร์จับเท็จของอาจารย์ทำงาน!'
นางพยายามบ่ายเบี่ยง เล่าเรื่องเดิมซ้ำอีกรอบ
แน่นอนว่ายังคงข้ามช็อต 'โป๊เปลือย' ไปเหมือนเดิม
ท่านปราชญ์อวี้อิงฟังจบ ก็หันไปถามศิษย์เอก
"จินเหอ... เจ้าคิดเห็นว่าอย่างไร?"
จินเหอวิเคราะห์อย่างมีหลักการ "การลอบสังหารเย่เฟิง น่าจะเกี่ยวกับการขโมยยาทิพย์เจ้าค่ะ
คนร้ายคงต้องการฆ่าปิดปาก..."
"ไร้สาระ" ท่านปราชญ์อวี้อิงส่ายหน้า
"แค่หญ้าไม่กี่ต้น ถึงกับต้องฆ่าศิษย์คนเดียวของอวี้หลง?
ลงทุนเกินไปไหม?"
"เจ้าเฒ่าอวี้หลงถึงจะดูไร้สาระ แต่มันเคยเป็นผู้อาวุโสอันดับหนึ่งของสามหอใหญ่เชียวนะ!
บารมีเก่าคับฟ้า ใครจะกล้าเสี่ยงฆ่าศิษย์มันแค่เพราะเรื่องสมุนไพร?"
"อีกอย่าง... การที่ทายาทอวี้หลงถูกส่งไปเป็นภารโรงเฝ้าสวนยา
แค่นี้มันก็ผิดปกติสุดๆ แล้ว!"
จินเหอพยักหน้าเห็นด้วย
แต่อวิ๋นซวงเอ๋อร์ยังคงยืนนิ่งตีมึน ทำหูทวนลม
"ซวงเอ๋อ!"
ท่านปราชญ์อวี้อิงเรียกเสียงเข้ม "เย่เฟิงล่วงเกินเจ้ายังไง? บอกมา!"
"ก็... แค่วาจา..."
"พูด ความ จริง!"
คราวนี้เสียงอาจารย์กดต่ำจนน่าขนลุก
อวิ๋นซวงเอ๋อร์ก้มหน้างุด
'จะให้บอกจริงๆ เหรอว่าเห็นผู้ชายแก้ผ้า? ฮืออออ แม่จ๋าช่วยด้วย'
"จินเหอ... ปิดประตู ลงกลอน!"
จินเหอรีบทำตามทันที
เรือนไผ่หมึกมีระบบป้องกันเสียงระดับเทพ พอประตูปิดปุ๊บ โลกภายนอกก็ถูกตัดขาด
"เอาล่ะ ซวงเอ๋อ ไม่มีคนนอกแล้ว
เล่ามา... คืนนั้นเกิดอะไรขึ้น?"
อวิ๋นซวงเอ๋อร์รู้ว่าหมดทางหนี
นางสูดหายใจลึก แล้วกลั้นใจเล่าความจริง (อันน่าอับอาย) ออกมา
เรื่องที่ไปอาบน้ำ... เจอเย่เฟิงใส่กางเกงตัวเดียว... โดนหลอกว่าหนีเสือ...
และฉากที่นางขึ้นจากน้ำแล้วเพิ่งรู้ตัวว่าโดนส่อง!
"อะไรนะ!?"
จินเหอตบโต๊ะผาง! ลุกพรวดขึ้นมาทันที
"เจ้าจะบอกว่า... ไอ้เด็กเปรตเย่เฟิง มันแอบดูเจ้าอาบน้ำ!?"
"เจ้าค่ะศิษย์พี่ใหญ่..." อวิ๋นซวงเอ๋อร์เสียงอ่อย
"ตอนนั้นข้าตกใจ... แถมมันยังเนียนว่าหนีเสือมา ข้าเลย... ฮืออออ"
"ไอ้สารเลว! ข้าจะไปควักลูกตามันออกมาเดี๋ยวนี้แหละ!"
จินเหอ ศิษย์พี่ผู้อ่อนโยน บัดนี้กลายร่างเป็นนางมารร้าย
นางถลกแขนเสื้อเตรียมพุ่งตัวออกไปที่หอวินัย
'กล้าดียังไงมาดูเรือนร่างน้องสาวข้า! เดี๋ยวแม่จะจิ้มให้ตาบอดถาวรเลย!'
"หยุด!"
ท่านปราชญ์อวี้อิงสั่งเสียงเฉียบขาด
"เจ้าจะไปแบบนี้ไม่ได้! แล้วจะไปหาเย่เฟิงตรงๆ ก็ไม่ได้ด้วย!"
จินเหอชะงัก หันมาโวยวาย "ท่านอาจารย์! ศิษย์น้องเล็กเสียหายขนาดนี้
จะให้ปล่อยมันไปเสวยสุขในคุกหรือเจ้าคะ!?"
"ใครบอกว่าจะปล่อย?"
ท่านปราชญ์อวี้อิงแสยะยิ้มเย็น
"เรื่องนี้เจ้าออกหน้าไม่ได้... อาจารย์จะเป็นคนไปคุยกับอวี้เฉินจื่อที่หอวินัยเอง"
"ห๊ะ?" จินเหอตาโต
"ท่านอาจารย์จะไปเอง? ถ้าท่านออกหน้า เรื่องมันจะไม่บานปลายเหรอเจ้าคะ?
แล้วชื่อเสียงของศิษย์น้องเล็ก..."
ท่านปราชญ์อวี้อิงมองอวิ๋นซวงเอ๋อร์ที่ยืนหน้าแดงก่ำ
"เราจะบอกใครไม่ได้ว่ามันแอบดูซวงเอ๋ออาบน้ำ
บอกได้แค่ว่า... มันใช้วาจาล่วงเกิน ลวนลามทางคำพูด"
"เรื่องนี้ห้ามให้เป็นข่าวใหญ่โต... แต่จะปล่อยเงียบๆ ก็ไม่ได้เช่นกัน"
อวิ๋นซวงเอ๋อร์ยังงงๆ กับตรรกะของอาจารย์
แต่จินเหอผู้ผ่านโลกมาเยอะ เริ่มเก็ท
"ท่านอาจารย์... หรือท่านคิดจะ..."
ท่านปราชญ์อวี้อิงยกมือห้าม
แววตาเป็นประกายวาวโรจน์
"อาจารย์ก็แค่... อยากจะระบายความแค้นแทนซวงเอ๋อ
ช่วยสงเคราะห์ให้เย่เฟิงได้นอนในคุกหิน 'นานขึ้น' อีกหน่อย
และได้รับ 'การดูแล' เป็นพิเศษอีกนิด..."
"ก็แค่นั้นเอง... ไม่มีเจตนาอื่นใดยิ้งงงง" (เสียงสูง)
จินเหอกลืนน้ำลายเอื๊อก
เริ่มเข้าใจเจตนาของอาจารย์อย่างถ่องแท้
'ที่แท้ท่านอาจารย์ก็มีแผนการร้าย... เอ้ย แผนการอันล้ำลึกซ่อนอยู่!'
'งานนี้เย่เฟิง... เตรียมตัวสู่ขิตได้เลย!'