424 - สร้างข่าวลือ

424 - สร้างข่าวลือ

เอี้ยนลี่เฉียงเข้าเฝ้าในวันที่ 16 ค่ำเดือน 8 ในวันที่ 17 ในเช้าวันถัดมา เอี้ยนลี่เฉียงออกจากสำนักหมอหลวงพร้อมกับยาเม็ดจำนวนหนึ่ง

เขากลับไปที่คฤหาสน์กวางเพื่อส่งมอบงานที่นั่นและกล่าวคำอำลากับหลี่หงตู้และจี้เซียวเหยา

เนื่องจากเอี้ยนลี่เฉียงออกจากเมืองหลวงของจักรวรรดิเพื่อรับตำแหน่งใหม่ของเขาในฐานะแม่ทัพพิทักษ์ชายแดนฉีอวิ๋น

ตำแหน่งของเขาในฐานะรองผู้จัดการของคฤหาสน์กวางจะกลายเป็นอดีตไปโดยปริยาย

สำหรับตอนนี้เอี้ยนลี่เฉียงดำรงตำแหน่งกิตติมศักดิ์องครักษ์ติดอาวุธระดับห้าเท่านั้น

แต่ในเรื่องนี้เอี้ยนลี่เฉียงรู้สึกโล่งใจที่ตำแหน่งแม่ทัพพิทักษ์ชายแดนฉีอวิ๋นเป็นตำแหน่งที่ไม่เกี่ยวกับระดับชั้นทางทหารซึ่งสามารถถูกกันตั้งได้โดยตรง

จักรพรรดิให้เวลาเอี้ยนลี่เฉียงสิบปีในการสร้างความสำเร็จและพิสูจน์ความสามารถของเขาในตำแหน่งนี้

อย่างไรก็ตามความหายนะจะเกิดขึ้นกับอาณาจักรฮั่นในเวลาสี่ปี แม้ว่าจักรพรรดิจะยังมีชีวิตอยู่ในตอนนั้น เขาก็คงไม่สามารถออกคำสั่งกับเขาที่อยู่ในแคว้นกานซึ่งอยู่ห่างไกลออกไปได้

หลังจากวันที่วุ่นวายในคฤหาสน์กวาง เอี้ยนลี่เฉียงก็ออกมาร่ำลาสหายของเขาในวันที่ 18 เขายังได้พบกับฟางเป่ยโต้วและคนอื่นๆเพื่อแจ้งให้พวกเขาทราบเกี่ยวกับบางสิ่ง

ในขั้นต้นฟางเป่ยโต้วต้องการออกจากเมืองหลวงของจักรพรรดิกับเอี้ยนลี่เฉียง แต่เอี้ยนลี่เฉียงต้องการให้เขาอยู่ในเมืองหลวงเพื่อดูแล 'ช่วงเวลาอันยิ่งใหญ่ของอาณาจักรฮั่น'

เอี้ยนลี่เฉียงบอ ฟางเป่ยโต้ว ว่าความเป็นไปได้ในการกอบกู้อาณาจักรฮั่นจากภัยพิบัติครั้งนั้นในอนาคตขึ้นอยู่กับสิ่งนี้ คำพูดของเขาทำให้ฟางเป่ยโต้วจำเป็นต้องอยู่ในเมืองหลวงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

มีหนังสือพิมพ์สองฉบับในเมืองหลวงของจักรวรรดิตอนนี้ นอกจาก 'ช่วงเวลาอันยิ่งใหญ่ของอาณาจักรฮั่น' ของเอี้ยนลี่เฉียงแล้ว

'ช่วงเวลาอันยิ่งใหญ่ของเมืองหลวง' ก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบๆบนท้องถนนและในโรงน้ำชาเมื่อต้นเดือน 8 และรูปแบบของมันแทบจะลอกเรียน 'ช่วงเวลาอันยิ่งใหญ่ของอาณาจักรฮั่น' ทุกประการ

บรรดาผู้ที่รู้เรื่องราวภายในย่อมรู้ว่าเจ้าของที่แท้จริงเบื้องหลัง 'ช่วงเวลาอันยิ่งใหญ่ของเมืองหลวง' คืออัครมหาเสนาบดีหลินชิงเทียนและพันธมิตรของเขา

เนื่องจาก 'ช่วงเวลาอันยิ่งใหญ่ของอาณาจักรฮั่น' อยู่ในมือของจักรพรรดิ ดังนั้นหลินชิงเทียนจึงต้องมีหนังสือพิมพ์ฉบับอื่นที่สามารถแข่งขันกับมันได้

ดังนั้นหนังสือพิมพ์ทั้งสองนี้จึงกลายเป็นอีกรูปแบบหนึ่งของการต่อสู้แย่งชิงอำนาจภายในเมืองหลวงของจักรวรรดิ

หลังจากการประชุมช่วงเช้ากับฟางเป่ยโต้วและคนอื่นๆ เอี้ยนลี่เฉียงได้ไปเยี่ยมผู้คนที่อยู่ในศาลาชุมนุมประจำแคว้นกานเป็นการส่วนตัวในช่วงบ่ายของวันเดียวกันเพื่อพบกับลู่เปียนและผู้จัดการอู๋

แม้ว่าทั้งสองคนจะทราบแผนการของเอี้ยนลี่เฉียงที่จะกลับไปยังแคว้นกานล่วงหน้า แต่พวกเขาก็ยังตกใจที่ได้ยินว่าจักรพรรดิให้เอี้ยนลี่เฉียงรับตำแหน่งแม่ทัพฉีหยุน

พวกเขายังพบว่ามันยากที่จะเชื่อเพราะการพบกันครั้งนี้เกินความคาดหมายของใครๆ ไม่มีใครรู้ว่าจักรพรรดิกำลังคิดอะไรอยู่

หากจะอธิบายสิ่งนี้ด้วยวลีจากโลกที่แล้วของเอี้ยนลี่เฉียงคำว่า 'ความคิดไร้สาระ' จะเข้ามาในสมองของพวกเขาเป็นอย่างแรก

โดยเฉพาะผู้จัดการอู๋ที่สายตาของเขาจับจ้องไปยังเอี้ยนลี่เฉียงด้วยความตกตะลึง

“น้องลี่เฉียงตำแหน่งแม่ทัพฉีอวิ๋นไม่ค่อยดีนัก สถานการณ์ที่ที่ราบกู่หลงและภูเขาฉีอวิ๋นนั้นไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปหากใครกล้าออกจากเส้นทางศิลาขาวไปด้วยธงราชสำนักจะต้องตายอย่างแน่นอน ทำไมเจ้าถึงยอมรับตำแหน่งที่อันตรายเช่นนี้?”

เอี้ยนลี่เฉียงยิ้มจางๆด้วยความสามารถของงูพลังจิต ความคิดที่วิ่งผ่านหัวของผู้จัดการอู๋ชัดเจนไม่มีอะไรปิดบัง

ดังนั้นเอี้ยนลี่เฉียงได้เลือกที่จะแจ้งให้ผู้จัดการอู๋ทราบล่วงหน้าเพราะเขามีเจตนาเป็นของตัวเอง

ทันทีที่ผู้จัดการอู๋ได้ยินเรื่องนี้ ตระกูลจงผู้มีอิทธิพลทางตะวันตกเฉียงเหนือที่อยู่เบื้องหลังเขาก็จะรู้เรื่องนี้เช่นกันในเวลาเพียงไม่กี่วันก่อนที่เอี้ยนลี่เฉียงจะไปถึงแคว้นกาน

ถ้าตระกูลจงรู้ ครึ่งหนึ่งของภาคตะวันตกเฉียงเหนือก็รู้เช่นกัน ก่อนที่เขาจะไปถึงแคว้นกานทุกคนที่อยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือก็จะรู้เรื่องนี้แล้ว

เอี้ยนลี่เฉียงต้องการให้ทุกคนเตรียมตัวเตรียมใจในเรื่องนี้ ถ้าเขากลับไปถึงบ้านแล้วประกาศเรื่องนี้จะทำให้ทุกคนเตรียมตัวไม่ทันอยู่บ้าง

“ข้าไม่ได้คาดหวังว่าพระองค์จะทรงแต่งตั้งข้าให้ดำรงตำแหน่งนี้เช่นกัน ข้าถามฝ่าบาทว่าพวกเราจะทำสงครามกับชนเผ่าชาตูทั้งเจ็ดในอนาคตอันใกล้นี้หรือไม่ แต่ฝ่าบาทเพียงยิ้มไม่ได้พูดอะไร!”

เมื่อเอี้ยนลี่เฉียงพูดแบบนั้นผู้จัดการอู๋ก็มีใบหน้าบิดเบี้ยวทันที ข้อมูลนี้อาจไม่มีความหมายสำหรับคนอื่น แต่มันมีค่ามากสำหรับผู้จัดการอู๋และมหาอำนาจที่อยู่เบื้องหลังเขา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันออกมาจากปากของเอี้ยนลี่เฉียง

“ข้าพเจ้ายังทูลถามฝ่าพระบาทว่าข้าจะได้รับกองทัพในตอนที่กลับไปยังแคว้นกานหรือไม่ ฝ่าบาทบอกว่าข้าจะไม่มีอำนาจในกองทัพแคว้นกาน

แต่พระองค์จะยกแคว้นผิงซีให้ข้าเพื่อเป็นรางวัลสำหรับความจงรักภักดีและเป็นค่าตอบแทนที่ข้ายอมถวาย 'ช่วงเวลาอันยิ่งใหญ่ของอาณาจักรฮั่น' ให้กับราชสำนัก

ท่านควรจะรู้ดีว่าชนเผ่าชาตูทั้งเจ็ดไม่ได้มีมากเท่าไหร่เมื่ออยู่ในแคว้นกาน แต่มันจะแตกต่างออกไปเมื่ออยู่ในแคว้นผิงซี และตำแหน่งของข้าก็ถูกตั้งขึ้นเพื่อกดดันพวกเขาโดยตรง!”

“ตอนนี้ก็สมเหตุสมผลแล้ว!” ผู้จัดการอู๋เข้าใจในทันทีและไม่มีสีหน้างุนงงอีกต่อไป

“การแต่งตั้งแม่ทัพพิทักษ์ชายแดนฉีอวิ๋นคนใหม่เป็นการแสดงท่าทีของราชสำนักที่มีต่อชนเผ่าชาตูทั้งเจ็ด คาดว่ามาในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าราชสำนักคงเตรียมที่จะลงมือแล้ว!”

“ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน!” เอี้ยนลี่เฉียงยิ้มอย่างไร้เดียงสาและกล่าวว่า

“มันจะไม่เกิดขึ้นเร็วๆนี้เพราะการที่พระองค์แต่งตั้งเด็กอายุสิบห้าปีเป็นแม่ทัพฉีอวิ๋น และให้ข้าทำภารกิจที่อันตรายโดยไม่มอบหมายกองทหารใดๆจะเป็นเพียงแค่สร้างความกดดันให้กับชนเผ่าชาตูทั้งเจ็ดเท่านั้น

หากผู้ว่าการแคว้นกานได้รับแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพฉีอวิ๋น สงครามจะปะทุขึ้นอย่างแน่นอน คิดว่าอย่างน้อยเมื่อข้ากลับไปก็คงมีเวลาที่สุขสบายอยู่อีกประมาณสามปีเห็นจะได้!”

“นั่นก็ดีแล้ว แต่เจ้าต้องจำไว้ว่าห้ามออกจากเส้นทางศิลาขาวอย่างเด็ดขาด!” ลู่เปียนถอนหายใจด้วยความโล่งอกในขณะที่ความกังวลในหัวใจของเขาหายไป

ผู้จัดการอู๋ก็ใจเย็นลง มีบางอย่างแวบผ่านดวงตาของเขาก่อนที่รอยยิ้มจะปรากฎบนใบหน้า

“ไม่ว่าในกรณีใด สำหรับน้องลี่เฉียงที่ได้รับเลือกจากฝ่าบาทให้ดำรงตำแหน่งแม่ทัพฉีอวิ๋นก็เป็นโอกาสที่สมควรเฉลิมฉลองอย่างยิ่ง

น้องลี่เฉียงจะกลายเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในแคว้นกาน และเขายังคงสามารถเปล่งประกายได้แม้ในเมืองหลวงจะเต็มไปด้วยมังกรร้ายและพยัคฆ์ซุ่ม

เขาถือเป็นความภาคภูมิใจของแคว้นกาน ข้าแน่ใจว่าน้องลี่เฉียงจะมีโอกาสที่ดีเมื่อเจ้ากลับไปที่แคว้นกานอีกครั้งพร้อมกับสถานะใหม่ของเจ้า วันนี้ข้าขอแสดงความยินดีกับเจ้าก่อน!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ผู้จัดการอู๋ยกย่องเกินไปแล้ว!”

“ทำไมเจ้าไม่อยู่ที่นี่เพื่อทานอาหารเย็นกับพวกเราล่ะน้องลี่เฉียง? ข้าจะให้ครัวทำอาหารเลี้ยงเจ้าเพื่อเป็นการเลี้ยงอำลา!” ผู้จัดการอู๋แนะนำอย่างอบอุ่น

“ข้ามาที่นี่เพียงเพื่ออำลาพี่หกและผู้จัดการอู๋เท่านั้น วันนี้พวกเราลากันเพียงแค่นี้เถอะแล้วพบกันอีกครั้งที่แคว้นกาน”

“เนื่องจากน้องลี่เฉียงมีแผนอยู่แล้ว ข้าจะไม่บังคับเจ้า อย่างไรก็ตาม ข้ายังอยากจะมอบอะไรบางอย่างเพื่อเป็นของขวัญสำหรับการเดินทางกลับแคว้นกาน!”

“ฮ่าฮ่า ถ้าอย่างนั้นข้าก็ขอขอบคุณผู้จัดการอู๋จริงๆ!”

……

เอี้ยนลี่เฉียงไม่รอช้าและออกจากเมืองทันทีหลังจากจัดการเรื่องทุกอย่างแล้ว

เนื่องจากความพยายามในการลอบสังหารครั้งล่าสุดเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่อย่างยิ่งดังนั้นในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาจึงไม่มีใครพยายามไล่ตามเอี้ยนลี่เฉียงอีก

เอี้ยนลี่เฉียงไม่ได้กลับไปที่คฤหาสน์กวาง หลังจากออกจากเมือง เขากลับเดินไปตามทางหลวงซักพักก่อนที่จะมาถึงเมืองเล็กๆที่อยู่ใกล้ๆเมืองหลวงซึ่งรู้จักกันในชื่อเมืองลี่หัว

หลังจากเดินรอบเมืองหนึ่งรอบ ในที่สุดเอี้ยนลี่เฉียงก็พบสะพานสิบทางฝั่งตะวันตกของเมืองหลังจากถามทางจากหญิงวัยกลางคน เขายืนอยู่ใต้ต้นไม้ไม่ไกลจากสะพานและรออย่างเงียบๆ