บทที่ 28 เจ้าตัวจิ๋วตายเสียแล้ว

บทที่ 28 เจ้าตัวจิ๋วตายเสียแล้ว

ที่ลานหน้าบ้าน สี่จื่อได้ยินเสียงเจ้าด่างจึงวิ่งเตาะแตะเข้าไปหา "เจ้าด่าง!"

"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง...!"

หนึ่งเด็กหนึ่งสุนัขกอดกันกลมราวกับพลัดพรากกันไปนานแรมปี

"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง...!"

เจ้าหนูอ้วน รองเท้าหายไปไหน!

เจ้าด่างมองเท้าขาวผ่องนุ่มนิ่มของสี่จื่อแล้วเดินวนไปมารอบๆ ด้วยความกระวนกระวาย "โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง...!"

ขึ้นมาสิ ข้าจะพาเจ้าไปหารองเท้า

เจ้าด่างหมอบลงกับพื้น ส่งสัญญาณให้สี่จื่อรีบปีนขึ้นมา

"ขี่ม้า? เล่นขี่ม้ากัน!" สี่จื่อเอียงคอมองเจ้าด่าง เมื่อเห็นว่าเจ้าด่างไม่คัดค้าน นางจึงคิดว่าเจ้าด่างกำลังเล่น 'ขี่ม้าส่งเมือง' กับนาง

สี่จื่อตัวน้อยยกขาสั้นๆ ขึ้น ใช้มือข้างหนึ่งยันหลังเจ้าด่าง ออกแรงฮึบๆ อยู่นานกว่าจะปีนขึ้นไปนั่งได้อย่างมั่นคง

"ฮี่ๆๆ ไปเล้ย!" สี่จื่อใช้มือข้างหนึ่งกำขนเจ้าด่างไว้ ส่วนมืออีกข้างชูขึ้นฟ้าอย่างตื่นเต้นสุดขีด

เจ้าด่างเองก็รักสนุกอยู่แล้ว มันจึงพากระโดดโลดเต้นไปรอบลานบ้านพร้อมกับสี่จื่อ "คิกคิกคิก...! บินแล้ว บินแล้ว!"

"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง...!"

จื่อซีตื่นขึ้นเพราะเสียงของเจ้าตัวเล็กทั้งสอง นางยืนมองภาพความครื้นเครงในลานบ้านจากชั้นบนพลางยกมือนวดขมับ รู้สึกปวดหัวขึ้นมาตงิดๆ

เจ้าด่างกับสี่จื่อมัวแต่เล่นกันสนุกจนไม่ทันสังเกตเห็นว่ามี 'มนุษย์จิ๋ว' หลายตัวโผล่หัวออกมาจากแปลงผัก มองดูทั้งสองเล่นซนด้วยความอยากรู้อยากเห็น

จื่อซีเดินลงมาจากชั้นบน เห็นรองเท้าข้างเล็กตกอยู่บนพื้นจึงก้มลงเก็บอย่างจนใจ เดินไปอีกไม่กี่ก้าวก็เก็บได้อีกข้าง

หลังจากเก็บรองเท้าเข้าที่เข้าทางแล้ว นางก็หันไปที่อ่างล้างหน้า วักน้ำเย็นลูบหน้าเรียกความสดชื่น

สี่จื่อขี่หลังเจ้าด่างเข้ามา หน้าแดงก่ำ มวยผมสองข้างบนหัวยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง "ท่านอาจารย์!"

จื่อซีรีบอุ้มเด็กน้อยลงจากหลังเจ้าด่างทันที ยกเท้าเล็กๆ ขึ้นมาล้างให้สะอาดทีละข้าง แล้วใช้ผ้าข้างๆ เช็ดให้แห้ง

เมื่อสวมรองเท้าให้เด็กน้อยเสร็จ จื่อซีก็วางนางลงแล้วเสกหวีออกมาจากความว่างเปล่า เพื่อกู้ชีพมวยผมสองข้างบนหัวของเจ้าตัวเล็ก

"มา ตามอาจารย์ไปเก็บแตงโมที่สวนหลังบ้านกัน"

"ตกลง!" เด็กน้อยยังคงพลังล้นเหลือ จูงมือจื่อซีกระโดดโลดเต้นตามไปตลอดทาง

หลังจากเล่นจนเหนื่อย เจ้าด่างก็วิ่งไปที่ตาน้ำแล้วซดน้ำในอ่างหินจนเกลี้ยง มันเดินวนเวียนรอให้น้ำไหลมาเติมอย่างใจจดใจจ่อ ทันทีที่มีน้ำขัง มันก็ก้มลงกินจนหนำใจ

พอหันกลับมาเห็นเจ้านายเดินจากไปแล้ว มันจึงรีบวิ่งเหยาะๆ ตามไป

หลังจากเจ้าด่างไปแล้ว มนุษย์จิ๋วนับสิบตัวก็โผล่หัวออกมา มนุษย์จิ๋วตัวกระเปี๊ยกตัวหนึ่งมองจุดที่เจ้าด่างเพิ่งกินน้ำด้วยความสงสัย มันยืนบนใบไม้แล้วกระโดดเบาๆ แต่กลับถูกใบไม้ดีดจนตัวลอยกระเด็นไปตกในพงหญ้าใกล้ๆ

มนุษย์จิ๋วตัวอ้วนเผลอคลาดสายตาจากน้องชายเพียงครู่เดียวก็หันซ้ายแลขวาด้วยความร้อนรน มนุษย์จิ๋วรอบๆ พอรู้ว่ามีคนหายไปก็ตกใจตื่น

พวกมันวิ่งวุ่นด้วยความแตกตื่นเพื่อเริ่มค้นหา

ไม่นานนัก เหล่ามนุษย์จิ๋วก็พบร่องรอยของเจ้าตัวกระเปี๊ยก พวกมันรีบกระโดดเข้าพงหญ้าข้างๆ โดยอาศัยกิ่งก้านใบไม้ช่วยส่งตัว

ในพงหญ้าเขียวขจีมีตาน้ำที่ดูธรรมดาซ่อนอยู่ หากไม่สังเกตดีๆ ก็ยากจะพบเห็น เพราะมีพุ่มไม้บดบัง

ตำแหน่งของตาน้ำเป็นแอ่งหินเว้าลงไป ขนาดประมาณชามใบใหญ่ ผิวของแอ่งหินเรียบมน น้ำพุใสกระเพื่อมไหวเบาๆ อยู่ภายใน

น้ำพุใสสะอาด เจือความเย็นสดชื่น

เจ้าตัวกระเปี๊ยกยืนเหม่ออยู่หน้าตาน้ำ พอเห็นพวกพ้องตามมาเจอ ก็กระโดดดึ๋งๆ ด้วยความดีใจ

ยังไม่ทันได้ฉลองจบ มนุษย์จิ๋วตัวอ้วนก็ทุบเปรี้ยงเข้าให้จนเจ้าตัวเล็กแบนแต๊ดแต๋ เจ้าตัวกระเปี๊ยกเด้งดึ๋งเหมือนเยลลี่อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะคืนรูปเดิม

เวลานี้ เหล่ามนุษย์จิ๋วต่างร้องรำทำเพลงรอบบ่อน้ำ หลังจากเฉลิมฉลองเสร็จ พวกมันก็จับมือกันชะโงกหน้าลงไปดื่มน้ำที่ขอบแอ่งหิน

ที่สวนหลังบ้าน จื่อซีและสี่จื่อเก็บแตงโมลูกใหญ่เสร็จพอดี เด็กน้อยดีใจมาก เดินตามจื่อซีต้อยๆ ปากก็พึมพำว่า "กินแตงโม กินแตงโม!"

"เอาไปแช่น้ำเย็นสักพักจะอร่อยกว่านะ"

"ตกลง! พาแตงโมไปอาบน้ำกัน"

เสียงพูดคุยของทั้งสองทำให้เหล่ามนุษย์จิ๋วตกใจจนวงแตก รีบวิ่งไปซ่อนตัวในพงหญ้าใกล้ๆ

มนุษย์จิ๋วหัวเหลี่ยมที่กำลังก้มดื่มน้ำอยู่ริมขอบแอ่งหิน จู่ๆ ก็รู้สึกว่าแรงที่ดึงรั้งหายไป "ตูม!" มันร่วงลงไปในน้ำพุ

มันหันกลับไปมองไม่เห็นเพื่อนฝูงอยู่บนฝั่งแล้ว แต่เจ้าหัวเหลี่ยมกลับไม่กังวล ความเย็นฉ่ำของน้ำทำให้มันรู้สึกสบายจนอดไม่ได้ที่จะนอนลอยคอกรรเชียงเล่น

อ่า! ขอหลับตาเพลิดเพลินกับบ่ายฤดูร้อนอันเงียบสงบนี้หน่อยเถอะ!

"เอ๊ะ~! นี่ตัวอะไรเนี่ย?"

สี่จื่อนั่งยองๆ อยู่ข้างตาน้ำ ใบหน้ายุ้ยๆ ของนางสะท้อนอยู่บนผิวน้ำ นางใช้นิ้วสองนิ้วคีบเจ้ามนุษย์จิ๋วหัวเหลี่ยมขึ้นมาจากน้ำ จ้องมองเจ้าตัวจิ๋วที่ยังหลับตาพริ้มอย่างมีความสุขด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ทำไมตัวเล็กจัง!"

มนุษย์จิ๋วที่กำลังวาดมือว่ายน้ำในอากาศ จู่ๆ ก็ลืมตาโพลงด้วยความหวาดกลัว ตามมาด้วยการดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งทันที

"สี่จื่อ ปล่อยเขาเถอะ เดี๋ยวเขาจะตกใจตายเอา"

สี่จื่อเขย่ามนุษย์จิ๋วในมือ ซึ่งดูเหมือนจะแน่นิ่งไปแล้วจริงๆ เด็กน้อยเงยหน้ามองจื่อซีด้วยสีหน้ารู้สึกผิด "ตายแล้วเหรอ?"

"ยังไม่ตายหรอก แค่วางเขาลงบนใบหญ้าเดี๋ยวก็หาย"

สี่จื่อนั่งยองๆ หาใบไม้ที่ใหญ่ที่สุดแถวนั้น แล้วค่อยๆ วางมนุษย์จิ๋วลงบนใบไม้อย่างระมัดระวัง

ด้านหลังก้นของสี่จื่อ เหล่ามนุษย์จิ๋วต่างมีสีหน้าตื่นตระหนกและเป็นกังวล

"ไม่ต้องห่วง เพื่อนของพวกเจ้าปลอดภัยดี ในเมื่อบุกรุกบ้านข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต ไม่ออกมาอธิบายหน่อยหรือ?" จื่อซียืนมองลงไป ในสายตาของเหล่ามนุษย์จิ๋วกลุ่มนี้ จื่อซีเปรียบเสมือนขุนเขาอันยิ่งใหญ่และสูงตระหง่าน

เหล่ามนุษย์จิ๋วผลักกันไปผลักกันมา ไม่มีใครกล้าก้าวออกมาสักคน

ผ่านไปครู่หนึ่ง มนุษย์จิ๋วท่าทางบึกบึนที่มีรังนกอยู่บนหัวก็ก้าวออกมา โค้งคำนับจื่อซีอย่างนอบน้อม สายตาของมันอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเจ้าหัวเหลี่ยมบนใบไม้ใหญ่

แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย

เมื่อเห็นว่าเพื่อนก้าวออกไปแล้ว มนุษย์จิ๋วตัวอื่นๆ ก็ทยอยกระโดดดึ๋งๆ ออกมาจากพงหญ้าทีละตัว

"เอ๊ะ มนุษย์จิ๋วเต็มไปหมดเลย!" สี่จื่อตาโต มองดูมนุษย์จิ๋วที่ผุดออกมาจากพงหญ้า

เจ้าตัวกระเปี๊ยกอ้วนกลมท้าวสะเอวถลึงตามองสี่จื่ออย่างไม่พอใจ "โป๊ก!" กำปั้นใหญ่เขกกบาลเจ้าตัวกระเปี๊ยกเข้าให้ มนุษย์จิ๋วตัวอ้วนส่งสายตาขอโทษขอโพยให้สี่จื่อ แล้วลากเจ้าน้องชายตัวป่วนปีนขึ้นไปบนใบไม้ใหญ่เพื่อสมทบกับเพื่อนๆ

กลุ่มมนุษย์จิ๋วมุงดูเจ้าหัวเหลี่ยมและซุบซิบกันอยู่พักหนึ่ง ทันใดนั้นมนุษย์จิ๋วตัวหนึ่งก็กระโดดขึ้นไปขย่มบนตัวเจ้าหัวเหลี่ยมสองสามที

เจ้าหัวเหลี่ยมสะดุ้งตื่น แล้วก็สลบไปอีก แล้วก็ตื่นขึ้นมาใหม่ในเวลาอันสั้น

"ท่านอาจารย์ เขาไม่ตายแล้ว!"

"ไม่ต้องห่วง! พวกเขายุยืนจะตาย ไม่ตายง่ายๆ หรอก"