บทที่ 25 เถาก่ายหน้าเลือด

บทที่ 25 เถาก่ายหน้าเลือด

สี่จื่อตัวน้อยเป็นเด็กดีที่หูไวตาไวและขยันขันแข็ง นางโก่งก้นน้อยๆ ชี้ฟ้า หอบหายใจแฮกๆ ขณะพยายามช่วยยัดแตงกวาใส่ถุงอย่างมุ่งมั่น

เจ้าของร้านบะหมี่มองดูแม่หนูน้อยน่ารักด้วยรอยยิ้มเอ็นดูประหนึ่งญาติผู้ใหญ่ เขามีลูกสาววัยหกขวบที่เพิ่งไปโรงเรียน พอได้เห็นเด็กเล็กๆ วัยนี้ก็อดที่จะรักใคร่เอ็นดูไม่ได้

หลังจากรับแตงกวาที่ชั่งเสร็จแล้วมาจากจื่อซี เขาก็เอ่ยเสียงใส "แม่หนูน้อย ประเดี๋ยวแวะมากินข้าวกลางวันที่ร้านลุงนะ เข้าใจไหม?"

"ด้ายค่า!"

"โอ้ เป็นเด็กดีจริงๆ! อย่าลืมนะ ลุงจะทำของอร่อยให้กิน" พูดจบเขาก็หิ้วถุงเดินจากไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

รอจนเจ้าของร้านบะหมี่เดินไปไกลแล้ว สี่จื่อตัวน้อยถึงได้ชะโงกหน้าออกมาจ้องมองไปยังทิศทางที่เขาเดินจากไป... เสียงของคุณลุงคนเมื่อกี้ตลกจังเลย

หลังจากนั้นก็ไม่มีลูกค้าแวะเวียนมาอีกพักใหญ่

จื่อซีไม่ได้ร้อนใจแต่อย่างใด นางนั่งยองๆ อยู่หน้าแผง เคี้ยวแตงกวาดังกรุบๆ ในขณะที่สี่จื่อตัวน้อยใช้สองมือประคองแตงกวาผลใหญ่ยักษ์และกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย

หญิงสาว เด็กน้อย และสุนัข ต่างพากันเคี้ยวแตงกวาเสียงดังกรุบกรับอยู่หน้าแผงลอย ฝั่งตรงข้ามมีคุณปู่ท่านหนึ่งนั่งอยู่ที่หน้าประตูบ้าน เฝ้ามองพวกเขากินแตงกวามาพักใหญ่แล้ว

เขาเงยหน้าขึ้นมองดวงอาทิตย์ที่สาดแสงแรงกล้า... ร้อนเสียจริง!

ชายชราเดาะลิ้น นานหลายปีแล้วที่เขาไม่ได้กัดกินแตงกวาสดๆ แบบนี้ สมัยยังหนุ่ม เขาเพียงแค่เด็ดมันจากเถา ล้างน้ำผ่านๆ หรือบางทีก็ไม่ล้างเลย แล้วก็กัดกินทันที

รสชาตินั้น... เย็นชื่นใจ กรอบ และหวานฉ่ำ

เผลอเพียงพริบตาเดียวเขาก็แก่ชราเสียแล้ว วันเวลานั้นผ่านไปเร็วยิ่งนัก

ชายชราลุกขึ้นยืน เอามือไพล่หลัง แล้วเดินทอดน่องตรงมายังแผงของจื่อซีโดยไม่พูดไม่จา เขาเพียงแค่นั่งยองๆ ลงและชะโงกหน้าดูตะกร้าแตงกวา

เขาเงยหน้าขึ้นมองสี่จื่อตัวน้อยที่กำลังกอดแตงกวาเคี้ยวตุ้ยๆ

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า... แตงกวาพวกนี้คุณภาพเยี่ยมยอด แม้จะแค่มองจากระยะใกล้ เขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมสดชื่นจากผลที่อยู่ในมือของเด็กน้อย

"แม่หนู ชั่งให้ข้าสักสี่ห้าลูกซิ" ชายชราเอ่ยกับจื่อซี

"ได้เลย... ห้าลูก สามจินพอดี สามสิบหยวน"

เขารู้ราคาอยู่แล้วเพราะมีป้ายเขียนบอกไว้ ชายชราจึงไม่คิดต่อรอง เขาจ่ายเงินทันทีแล้วหิ้วถุงแตงกวากลับไปนั่งที่ฝั่งตรงข้ามดังเดิม

โดยไม่ล้างน้ำก่อน เขาหยิบแตงกวาออกมาลูกหนึ่งแล้วเริ่มกัดกินเสียงดังกรุบกรับ เลียนแบบท่าทางของจื่อซีและสี่จื่อ

น้ำรสหวานฉ่ำแผ่ซ่านไปทั่วปากพร้อมกับรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ของแตงกวา ใบหน้าของชายชราสว่างไสวราวกับได้ย้อนเวลากลับไปสู่วัยเด็ก

รู้ตัวอีกที เขาก็กินแตงกวาลูกนั้นจนหมดเกลี้ยง

ความอยากยังไม่จางหาย เขาจึงล้วงหยิบอีกลูกออกมาจากถุง จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังตึงตังลงมาจากบันได ชายร่างท้วมคนหนึ่งเดินออกมาจากในบ้าน

เมื่อเห็นผู้เป็นพ่อถือแตงกวาที่ยังไม่ได้ล้าง ชายคนนั้นก็ถอนหายใจอย่างระอา

"พ่อ! กินแตงกวาแบบนั้นไม่ได้นะ! อย่างน้อยก็ต้องล้างน้ำก่อนสิ พ่อจะกลืนเชื้อโรคเข้าไปตั้งเท่าไหร่ แล้วสมัยนี้ผักผลไม้ก็มีแต่สารเคมีตกค้างทั้งนั้น"

เขาไม่เข้าใจเลยว่าพ่อกำลังคิดอะไรอยู่... ทั้งที่เคยเป็นแพทย์แผนจีนที่มีชื่อเสียงโด่งดัง พ่อเป็นคนพิถีพิถันเรื่องความสะอาดมาตลอด

แต่ตอนนี้พอแก่ชราลง กลับกินอะไรตามใจปากเสียอย่างนั้น หากเกิดอะไรขึ้นกับพ่อที่นี่ เขาจะเอาหน้าไปบอกพี่ชายพี่สาวได้อย่างไร?