บทที่ 48 - ทะเลสายฟ้าสะเทือนเลื่อนลั่น

บทที่ 48 - ทะเลสายฟ้าสะเทือนเลื่อนลั่น

◉◉◉◉◉

"นี่... นี่มันวิชาสายฟ้าของเขาหลงหู่?"

เมื่อเห็นกรงขังสายฟ้าที่เจียงเฉินควบคุม บางคนก็หยุดการประลองไปโดยไม่รู้ตัว

ตาข่ายสายฟ้ายิงสายฟ้าสีม่วงออกมาทีละสาย สอดประสานกับลวดลายเต๋าบนพื้นดิน ราวกับเป็นทะเลสายฟ้า และเหมือนกรงขังในเวลาเดียวกัน

น่าตื่นตะลึงเกินไปแล้ว ยากที่จะจินตนาการได้ว่า นี่คือสิ่งที่ผู้ฝึกตนขอบเขตน้ำพุเทพสามารถทำได้

อานุภาพนี้ดูแล้วสามารถเทียบเคียงได้กับวิชาสายฟ้าทางฝั่งจางชิงหยางเลยทีเดียว

นักพรตน้อยเขาหลงหู่คนนี้เมื่อกี้บอกว่าเป็นพี่น้องกับจางชิงหยาง หรือว่าจะเป็นเรื่องจริง!

ดูแล้ว โคตรเก่งเลยอะ!

"เฮ้ย ไอ้เด็กนี่ไปเรียนรู้ลวดลายเต๋ามาตอนไหน!"

บนเขาอวี๋กง นักพรตกุยอวิ๋นจำได้ทันทีว่านั่นไม่ใช่พลังของตัวเจียงเฉินเอง แต่เป็นวิชาสายฟ้าเขาหลงหู่ที่เชื่อมโยงกับลวดลายเต๋าบนพื้นดิน ถึงได้น่ากลัวขนาดนี้

คนที่อยู่บนเขาอวี๋กงได้ ล้วนเป็นยักษ์ใหญ่แห่งโลกผู้ฝึกตนหัวเซี่ย ระดับการบำเพ็ญเพียรต่ำสุดก็คือขอบเขตฮว่าหลง

ดังนั้น คนเหล่านี้ย่อมมองออกถึงความจริงเท็จในการโจมตีนี้ของเจียงเฉิน

แต่ถึงอย่างนั้นก็อดทึ่งไม่ได้ อายุยังน้อยแต่มีความรู้ด้านค่ายกลถึงขนาดนี้ ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

แต่ละคนมองนักพรตกุยอวิ๋นด้วยสายตาอิจฉาริษยา การได้รับลูกศิษย์แบบนี้ เป็นสิ่งที่พวกเขาแสวงหามาตลอดชีวิต

ยังไงเสีย โลกได้เข้าสู่ยุคสิ้นธรรมแล้ว หากไม่มีวาสนาพิเศษจริงๆ พวกเขาก็คงไม่มีทางก้าวขึ้นสู่ขอบเขตแท่นเซียนได้ในชาตินี้

ดังนั้น การสั่งสอนลูกศิษย์อัจฉริยะ สำหรับตาแก่เหล่านี้แล้ว นั่นถึงจะเป็นเป้าหมายในวันข้างหน้า

นักพรตกุยอวิ๋นถือว่าเป็นรุ่นเด็กในหมู่คนเหล่านี้!

"ฮี่ฮี่ ศิษย์ดื้อรั้น ข้าเองก็ไม่รู้ว่ามันไปแอบเรียนลวดลายเต๋ามาตอนไหน!"

นักพรตกุยอวิ๋นพูดความจริงด้วยท่าทางถ่อมตัว เพียงแต่ในสายตาของทุกคน มันดูเหมือนเขากำลัง "ขิง" ชัดๆ

คิดว่าพวกเขาเป็นเด็กสามขวบหรือไง วิถีแห่งค่ายกล ลึกล้ำยากหยั่งถึง ไม่มีอาจารย์ดีๆ คอยสอน อย่าว่าแต่เรียนรู้เลย แค่เริ่มต้นก็ยากแล้ว

นักพรตกุยอวิ๋นยังมาบอกว่าวิชาค่ายกลของเจียงเฉินเขาไม่ได้สอน ช่างน่าหมั่นไส้ ได้กำไรแล้วยังทำเป็นไขสือ!

สำหรับสีหน้าของคนอื่น นักพรตกุยอวิ๋นย่อมมองเห็น ในใจเบิกบานราวดอกไม้บาน ก็ข้าพูดความจริง พวกเจ้าไม่เชื่อเองนี่นา

ในเวลานี้เอง จู่ๆ ร่างกายของนักพรตกุยอวิ๋นก็สั่นสะท้าน ทะเลทุกข์พลิกคว่ำ ตำหนักเต๋าสั่นสะเทือน แขนขาที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดนักพรตเริ่มเปล่งแสง แผ่นหลังราวกับมีมังกรยักษ์เจ็ดตัวกำลังคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว

ตูม!

ใต้เบาะที่นั่งของนักพรตกุยอวิ๋น ลวดลายเต๋าลึกลับสองสายกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ราวกับมังกรดินที่ปราดเปรียวสองตัว แสงเทพวูบวาบ

เพียงแต่เห็นได้ชัดว่านักพรตกุยอวิ๋นแรงปลายแผ่ว ไม่นานก็พ่ายแพ้ลง ลวดลายเต๋าสลายไปในทันที

ลวดลายเต๋าอีกสายหนึ่งกลายเป็นหนามแหลมพุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน แทงทะลุเบาะนั่งขึ้นมาอย่างแรง

นักพรตกุยอวิ๋นที่สัมผัสได้ถึงฉากนี้หน้าตึงไปทันที จากนั้นก็หันไปมองผู้ใหญ่บ้านที่มีบุคลิกเหมือนเซียนด้วยความตกใจ

เจ้าคนหน้าตาซื่อๆ ใช้วิธีสกปรกแบบนี้มันสมควรเหรอ?

ใช่แล้ว เมื่อครู่นี้ผู้ใหญ่บ้านหมั่นไส้ที่นักพรตกุยอวิ๋นเอาเจียงเฉินที่เขาสั่งสอนมาอย่างยากลำบากมา "ขิง" ชาวบ้าน ก็เลยอยากจะลงมือสั่งสอนสักหน่อยว่าใครคือลูกพี่!

นักพรตกุยอวิ๋นย่อมเดาได้ จริงๆ ก็เดาได้ตั้งแต่แรกแล้ว

ยังไงเสีย ลวดลายเต๋ามันเรียนรู้ด้วยตัวเองไม่ได้ ต้องมีคนสอนเจียงเฉินฝึกฝนลวดลายเต๋าแน่ๆ และช่วงนี้เจียงเฉินก็อยู่ที่หมู่บ้านอวี๋กง ดังนั้นคนสอนเจียงเฉินก็เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่หน้าใหม่คนนี้ ผู้ใหญ่บ้าน!

แค่คิดไม่ถึงว่า รู้หน้าไม่รู้ใจ จริงๆ ยิ่งคนที่ดูเคร่งขรึม จิตใจยิ่ง...

ลวดลายเต๋าที่กลายเป็นหนามแหลมไม่ได้แทงเข้ามา เพราะนักพรตกุยอวิ๋นไม่ใช่ไป๋อวี้ถัง ขนตาของคนคนนี้ยังกลวงเลย จะโดนลอบโจมตีจากด้านล่างได้ยังไง

อีกอย่างทั้งสองคนประมือกันในที่ลับ ดังนั้นลวดลายเต๋านั้นจึงเจาะเกราะป้องกันของเขาไม่เข้า

หลังจากหยั่งเชิงไปหนึ่งที ผู้ใหญ่บ้านก็ไม่ได้ลงมืออีก นักพรตกุยอวิ๋นแห่งเขาหลงหู่นี่สมคำร่ำลือจริงๆ!

ที่ตีนเขาอวี๋กง โซ่สายฟ้าทีละเส้นมัดศิษย์คุนหลุนแปดคนนั้นไว้ แล้วแขวนห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศ

พวกเขาไม่กล้าขัดขืนเลยสักนิด เพราะสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่แฝงอยู่ในกรงขังสายฟ้า

ถ้าเกิดระเบิดขึ้นมา ไม่แน่อาจจะเอาชีวิตน้อยๆ ของพวกเขาไปเลยก็ได้ ต่อให้เป็นขอบเขตฝั่งตรงข้ามอยู่ที่นี่ก็ต้องระวังตัว!

"ไอ้คุณชายเซี่ยงอะไรนั่น ออกมาเจอหน้ากันหน่อย ให้เปิ่นเต้า (ข้าพเจ้าผู้เป็นนักพรต) ดูหน่อยซิว่าใครมันจ้องเล่นงานข้า!"

ในทะเลสายฟ้า เจียงเฉินเดินทอดน่องอย่างสบายใจ โซ่สายฟ้าแต่ละเส้นในมือเขาเชื่องเหมือนกิ่งหลิว

ตอนนี้ เจียงเฉินถึงเข้าใจความแข็งแกร่งของหวงเทียนหนวี่และจางชิงหยาง

เขาต้องอาศัยลวดลายเต๋าถึงจะควบคุมสายฟ้าพวกนี้ได้พอถูไถ แต่พวกนั้นใช้พลังของตัวเองล้วนๆ พอเปรียบเทียบกัน เจียงเฉินถึงเข้าใจว่าทำไมคนพวกนั้นถึงแข็งแกร่งขนาดนี้!

ในกลุ่มศิษย์เขาคุนหลุน มีคนเผลอหันไปมองคุณชายเซี่ยงที่หน้าตึงๆ อยู่โดยไม่รู้ตัว

จากนั้นก็รีบหลบสายตา ที่คุนหลุนไม่เหมือนกับนิกายเต๋า คุนหลุนมีตระกูลใหญ่เป็นแกนกลาง ร่วมกันผลักดันเจ้าสำนักขึ้นมาหนึ่งคน

แต่อำนาจที่แท้จริง กลับอยู่ในมือของตระกูลใหญ่

และตระกูลเซี่ยง ก็เป็นหนึ่งในตระกูลใหญ่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังของเขาคุนหลุน

เป็นคนใจแคบ นี่คือสิ่งที่ทุกคนรู้ดี ดังนั้นที่นี่จึงไม่มีใครกล้าไปตอแยเขา

ในทะเลสายฟ้า เจียงเฉินย่อมสังเกตเห็นคุณชายเซี่ยงที่ดูแตกต่างจากคนอื่น

พูดตามตรง คนคนนี้หน้าตาดีจริงๆ สมกับที่ถูกเรียกว่าคุณชายเซี่ยง

น่าเสียดาย เจียงเฉินไม่พิศวาสหนุ่มหน้าขาว!

ครืนๆ!

ที่ตีนเขาอวี๋กง มีเสียงสายฟ้าคำรามดังสนั่นอีกครั้ง โซ่สายฟ้าเข้าสู่สภาวะบ้าคลั่ง ราวกับมังกรสีม่วงแต่ละตัว พร้อมที่จะจู่โจมเพื่อเจียงเฉินได้ทุกเมื่อ

ทว่า ในขณะที่เจียงเฉินเตรียมจะลงมือจัดการคุณชายเซี่ยง นักพรตกุยอวิ๋นก็ส่งกระแสจิตมาหาเขา

"ไอ้เด็กบ้า พอแค่นี้แหละ เรื่องของคุนหลุน เราอย่าไปยุ่งมาก!"

"สลาย!"

เจียงเฉินตวาดเบาๆ เสียงสายฟ้าบ้าคลั่งหายไป สายฟ้าสีม่วงค่อยๆ เลือนหายไปในความว่างเปล่า ลวดลายเต๋าบนพื้นดินก็ค่อยๆ จางหายไปจากสายตา

ทุกอย่างมาเร็วเคลมเร็ว ทุกคนนึกว่าเจียงเฉินจะลงมือแล้ว ผลปรากฏว่าเขากลับสลายวิชาสายฟ้าไปดื้อๆ!

มองคุณชายเซี่ยงอีกครั้ง เจียงเฉินแค่นเสียงเย็น หันหลังเดินกลับไปยังตำแหน่งเดิมของตัวเอง

เขาไม่รู้ว่าทำไมนักพรตกุยอวิ๋นถึงห้ามเขา แต่เขาก็ยังยอมสลายวิชาสายฟ้าไป เพราะเขารู้ว่านักพรตกุยอวิ๋นไม่มีทางทำร้ายเขา

คุณชายเซี่ยงเองก็มองเจียงเฉินอย่างเงียบๆ ลึกลงไปในแววตา จิตสังหารท่วมท้น

นักพรตเขาหลงหู่คนนี้ทำให้เขาขายหน้าประชาชีขนาดนี้ สมควรตาย!

ผ่านไปไม่นาน พวกจางหลงเซี่ยงทั้งสามคนก็กลับมา เพียงแต่สภาพของจางหลงเซี่ยงและโจวซิงอวิ๋นดูอนาถไปหน่อย

ชุดนักพรตของจางหลงเซี่ยงโดนคนกรีดขาดไปหลายแผล มีคราบเลือดติดอยู่

ส่วนโจวซิงอวิ๋นโดนคนหักแขนไปข้างหนึ่ง ห้อยรุ่งริ่งอยู่อย่างนั้น

มีแต่เสวี่ยหนี่ที่ไม่เป็นอะไรเลย!

"ขอโทษด้วยนะ ที่คุณชายเซี่ยงเล่นงานพวกเจ้า เป็นเพราะข้าเอง!"

เสวี่ยหนี่เดินเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด พูดกับทั้งสามคน

[จบแล้ว]