บทที่ 47 - ดังแบบงงๆ
บทที่ 47 - ดังแบบงงๆ
บทที่ 47 - ดังแบบงงๆ
◉◉◉◉◉
การที่เจียงเฉินเอาชนะไป๋อวี้ถังไม่ได้สร้างความขุ่นเคืองให้แก่ศิษย์เขาคุนหลุน แค่การประลองปกติ แพ้ชนะเป็นเรื่องธรรมดา
อีกอย่าง ดูเหมือนว่าไป๋อวี้ถังจะเป็นฝ่ายไปท้าดวลนักพรตน้อยเขาหลงหู่เองด้วยซ้ำ!
เพียงแต่ สุดท้ายก็มีคนไม่สบอารมณ์กับภาพนี้
"ศิษย์พี่เซี่ยง ให้ข้าไปสั่งสอนไอ้นักพรตเขาหลงหู่เหม็นเน่านั่นหน่อยไหม!"
ชายท่าทางดุร้ายที่มีรอยแผลเป็นบนแก้มซ้าย หันไปถามคุณชายรูปงามในชุดขาวราวหิมะที่อยู่ข้างกาย
"เอาไว้ก่อน ชัดเจนเกินไปศิษย์น้องหญิงเสวี่ยหนี่จะโกรธเอาได้ แค่ไม่นึกว่านักพรตเขาหลงหู่นี่จะมีดีอยู่บ้างเหมือนกัน!"
คุณชายรูปงามที่ถูกเรียกว่าศิษย์พี่เซี่ยง มองเจียงเฉินพลางเอ่ยเรียบๆ
ส่วนอีกด้านหนึ่ง จางหลงเซี่ยงและโจวซิงอวิ๋นต่างก็เจอคู่ต่อสู้ของตัวเองแล้ว
หลังจากเจียงเฉินลงสู่พื้น ก็เดินยิ้มร่าเข้าไปหาไป๋อวี้ถัง ทำท่าทางไร้พิษสง ราวกับว่าลูกเตะเมื่อกี้เป็นคนอื่นเตะยังไงยังงั้น
"เจ้าอย่าเข้ามานะ!"
ไป๋อวี้ถังมือหนึ่งกุมก้นที่ยังเจ็บระบม อีกมือยื่นออกไปข้างหน้าห้ามไม่ให้เจียงเฉินเข้ามาใกล้ กลัวว่าจะถูกไอ้โรคจิตนี่เข้าประชิดตัว เดี๋ยวผลที่ตามมาจะเลวร้ายจนกู้ไม่กลับ
"สหายเต๋าไม่ต้องกังวล แค่ล้อเล่นนิดหน่อยเอง!"
เจียงเฉินเห็นสายตาอาฆาตปนน้อยใจของไป๋อวี้ถัง ก็พูดแก้เก้อ หรือว่าเมื่อกี้ตัวเองจะออกแรงเยอะไปหน่อยนะ?
"ข้ามาหาเจ้าเพราะพนันแพ้ล้วนๆ หวังว่าสหายเต๋าจะเลิกตามตอแยข้าได้แล้ว!"
ไป๋อวี้ถังสารภาพหมดเปลือกทั้งที่เจียงเฉินยังไม่ได้ถาม แถมยังแอบชี้เป้าคนที่พนันกับเขาให้เจียงเฉินดูด้วย
หึ บิดาโดนระเบิดถังขี้ เจ้าก็อย่าหวังว่าจะรอด!
ไป๋อวี้ถังคิดอย่างคับแค้นใจ
เจียงเฉินมองผู้ฝึกตนที่พนันกับไป๋อวี้ถังคนนั้น หัวเราะหึๆ แล้วเตรียมจะเดินเข้าไปหา
"เดี๋ยว สหายเต๋า เจ้าคงไม่ได้จะเดินเข้าไปดื้อๆ หรอกนะ คนคนนั้นเป็นคนของคุณชายเซี่ยงแห่งคุนหลุน เจ้าอย่าใจร้อน!"
ไป๋อวี้ถังเห็นเจียงเฉินจะบุกเข้าไปทื่อๆ ก็รีบเอ่ยเตือน
แม้เขาอยากจะให้เจียงเฉินช่วยสั่งสอนเจ้านั่น แต่ก็ไม่อยากให้เจียงเฉินต้องมาซวย!
คนอย่างคุณชายเซี่ยง ใจคอไม่ได้กว้างขวางนักหรอก
"คุณชายเซี่ยง?"
เจียงเฉินหันกลับมามองไป๋อวี้ถังด้วยความสงสัย คุณชายเซี่ยงคือใครวะ หรือว่าจะเก่งมาก?
"สหายเต๋าเจียง เจ้าช่าง... ใจร้อนจริงๆ!"
"คุณชายเซี่ยงคือทายาทตระกูลเซี่ยงแห่งเขาคุนหลุน ที่บ้านมีบรรพชนขอบเขตฮว่าหลง ตัวเขาเองก็เป็นผู้ฝึกตนขอบเขตสะพานเทพ เจ้าเข้าไปแบบนี้ ระวังเขา... จะลอบกัดเจ้า!"
ไป๋อวี้ถังส่งกระแสจิตบอกเจียงเฉิน คำพูดพวกนี้เขาไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ
ดังนั้น ความเห็นของเขาคือให้เจียงเฉินไปตามศิษย์พี่ขอบเขตสะพานเทพมาสักสองสามคนมาคุมเชิง จะได้ไม่เสียเปรียบ
แต่ทว่า เจียงเฉินกลับไม่ใส่ใจ นึกว่าเป็นผู้ฝึกตนระดับไหน ที่แท้ก็แค่ขอบเขตสะพานเทพ ฟังชื่อคุณชายเซี่ยง เจียงเฉินยังนึกว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่ขอบเขตฝั่งตรงข้ามซะอีก!
ตราบใดที่ยังอยู่ขอบเขตสะพานเทพ เจียงเฉินไม่สนหรอกว่าจะเป็นคุณชายเซี่ยง (ช้าง) หรือองค์หญิงหนิว (วัว) จับกดให้หมด!
ดังนั้น ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของไป๋อวี้ถัง เจียงเฉินก็พุ่งเข้าไปกระทืบคนที่พนันกับไป๋อวี้ถังจนน่วม
กระทืบจริงๆ นะ เมื่อเทียบกับคนนี้แล้ว ไป๋อวี้ถังรู้สึกทันทีว่าการโดนเตะก้นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย!
"เจ้าเป็นใคร ทำไมถึงทำร้ายศิษย์คุนหลุนของข้า!"
ชั่วพริบตาเดียวรอบกายเจียงเฉินก็ถูกล้อมด้วยกลุ่มศิษย์เขาคุนหลุน มีคนจ้องหน้าเขาถามด้วยความโกรธเกรี้ยว
เพราะหลังจากเจียงเฉินมาถึง ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงลงมือซัดคนเลย บางคนยังไม่รู้เรื่องรู้ราวด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น
"ทำไม คิดจะหมาหมู่รึ?"
"ข้าคือเจียงเฉิน ศิษย์รุ่นที่สามแห่งเขาหลงหู่ จางชิงหยางเป็นพี่น้องข้า นักพรตกุยอวิ๋นเป็นอาจารย์ข้า ท่านเฒ่าเทียนซือที่นั่งบัญชาการอยู่ที่ไท่ซานเคยเอ่ยปากชมข้าว่ามีอนาคตไกล พวกเจ้าลองแตะข้าดูสิ!"
เจียงเฉินก็นึกไม่ถึงว่าการซัดไอ้หลานชายนี่จะมีคนรักใคร่เยอะขนาดนี้ พริบตาเดียวก็ล้อมเข้ามาหลายสิบคน ขืนเข้ามาพร้อมกันหมดคงแย่แน่ ดังนั้นเขาจำต้องยกเอาหนังเสือมาขู่ สร้างภาพให้ดูยิ่งใหญ่!
จะว่าไป ก็ได้ผลชะงัดนัก!
ได้ยินเสียงตวาดที่ทรงพลังของเจียงเฉิน ศิษย์เขาคุนหลุนบางคนก็เริ่มลังเล
ที่พวกเขาเข้ามา เพราะถูกคนบางกลุ่มปั่นกระแส จริงๆ แล้วไม่รู้เรื่องอะไรเลย แค่ได้ยินคนบอกว่าศิษย์สำนักเดียวกันโดนทำร้าย
ถ้าเมื่อกี้กรูเข้าไปพร้อมกันก็ว่าไปอย่าง ตอนนี้เจียงเฉินประกาศที่มาที่ไปแล้ว ถ้าพวกเขายังจะบุกเข้าไปอีก ก็เท่ากับไม่ไว้หน้าเขาหลงหู่
เสียงของเจียงเฉินดังมาก ไม่มีการเก็บงำใดๆ ดังนั้นคนจำนวนมากจึงได้ยิน
จางชิงหยางที่กำลังประมือกับหวงเทียนหนวี่ ได้ยินคำพูดของเจียงเฉิน ก็เผลอชะงักไปวูบหนึ่ง จนเกือบจะโดนหวงเทียนหนวี่เผาแส้ปัดฝุ่น
"ฮ่าฮ่าฮ่า จางชิงหยาง ศิษย์น้องเจ้าคนนี้น่าสนใจจริงๆ!"
หวงเทียนหนวี่ควบคุมลิ้นไฟที่เหมือนงูพิษ แปลงเป็นแส้เพลิง โจมตีจางชิงหยางพลางหยอกล้อเขาไปด้วย
"ทำให้องค์หญิงหวงขบขันแล้ว!"
จางชิงหยางกลับมาสงบนิ่งอย่างรวดเร็ว ใช้วิชาสายฟ้า ประมือกับหวงเทียนหนวี่ผลัดกันรุกรับ เสียงฟ้าคำราม ทะเลเพลิงโหมกระหน่ำ
และทันทีที่เจียงเฉินพูดจบ บนเขาอวี๋กงก็พลันเงียบกริบลง แทบทุกคนต่างหันไปมองนักพรตกุยอวิ๋น
สายตานั้นราวกับจะบอกว่า ลูกศิษย์เจ้านี่ถอดแบบเจ้ามาเปี๊ยบเลยนะ!
"ไอ้ศิษย์เวร!"
โดนเพื่อนร่วมวงการจ้องมองขนาดนี้ นักพรตกุยอวิ๋นก็เริ่มหน้าบางทนไม่ไหว
เจ้าจะหาเรื่องก็หาเรื่องไปสิ เปิดเผยฐานะศิษย์เขาหลงหู่ก็พอแล้ว ดันลากกระดูกแก่ๆ ของข้าเข้าไปเอี่ยวด้วย กู้ชื่อเสียงกลับมาได้ไม่เท่าไหร่ จะพังอีกแล้วเรอะ!
"ทำภารกิจสำเร็จ งานชุมนุมโลกผู้ฝึกตน – สร้างชื่อเสียงในโลกผู้ฝึกตน ได้รับสิทธิ์ภารกิจ: ปราณแม่ธาตุสรรพสิ่ง!"
มุมปากเจียงเฉินกระตุก ให้ตายสิ ดันทำภารกิจสำเร็จแบบงงๆ ซะงั้น
แต่ทว่า ไม่นานเขาก็หรี่ตาลง ประกายแสงเย็นยะเยือกพุ่งออกมาจากดวงตา
ครืน!
ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า ศิษย์เขาคุนหลุนรอบๆ ตัวเจียงเฉินกลับได้ยินเสียงฟ้าคำรามดังอยู่ข้างหู
ในทะเลทุกข์ของเจียงเฉิน ทะเลทุกข์ไท่จี๋พลิกคว่ำ น้ำพุเทพไหลริน ท้องฟ้ามีเสียงฟ้าคะนองดังกึกก้อง
นิ้วทั้งห้าทำท่ามุทรา เจียงเฉินหันฝ่ามือเล็งไปทางศิษย์คุนหลุนเหล่านั้นทันที
"วิชาสายฟ้าห้าธาตุ!"
เปรี้ยง!
สายฟ้าสีม่วงขนาดเท่าแขนเด็กผ่าลงมาจากท้องฟ้า กลางทางภายใต้การควบคุมของเจียงเฉิน มันแตกกระจายออกราวกับนางฟ้าโปรยดอกไม้ กลายเป็นตาข่ายสายฟ้า ครอบคลุมไปทางคนไม่กี่คนที่มีเจตนาร้ายในฝูงชน
"มันจะลอบกัดศิษย์คุนหลุนของข้า ทุกคนลุย!"
มีคนหน้าถอดสี รีบตะโกนยุยงในความมืด
"หนวกหู!"
ดวงตาเจียงเฉินดุจสายฟ้า ล็อคเป้าตำแหน่งหนึ่งทันที ร่างกายกลายเป็นแสงสายฟ้า คว้าคอผู้ฝึกตนชุดขาวคนหนึ่งขึ้นมา
"มีบางคนคิดไม่ซื่อ สหายเต๋าชาวคุนหลุนทั้งหลาย อย่าได้ถูกชักจูงไปในทางที่ผิด!"
เจียงเฉินมือหนึ่งบีบคอผู้ฝึกตนชุดขาว อีกด้านก็พูดกับคนอื่นๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ทุกคนล้วนเป็นผู้ฝึกตน ย่อมไม่ใช่คนโง่ บางคนที่รู้ตื้นลึกหนาบางก็ถอยออกไปทันที ที่เหลืออยู่ก็มีแต่พวกหัวทึบ หรือไม่ก็เป็นหนึ่งในผู้อยู่เบื้องหลัง
เห็นว่าข้างกายเหลืออยู่เจ็ดแปดคน เจียงเฉินก็ยิ้ม ดูท่าวันนี้ไม่อยากดังก็คงไม่ได้แล้ว
"ร่วง!"
สิ้นเสียงเบาๆ ตาข่ายสายฟ้าบนท้องฟ้าก็พลันปั่นป่วนขึ้นมา พื้นดินเองก็มีลวดลายเต๋าลึกลับสว่างวาบขึ้น ราวกับสายฟ้าสวรรค์ชักนำไฟดิน ขังคนเจ็ดแปดคนนั้นและตัวเจียงเฉินไว้ข้างใน
[จบแล้ว]