บทที่ 46 - เจ็บก้นระบม

บทที่ 46 - เจ็บก้นระบม

◉◉◉◉◉

สำหรับเรื่องของสองพี่น้องคู่นั้น เจียงเฉินไม่ได้ซักไซ้อะไรมากความ ยังไงเสียไม่ช้าก็เร็วสองคนนั้นก็ต้องมาหาเขาเอง

เพราะน้องสามผู้ลึกลับที่จนถึงตอนนี้ยังไม่รู้ชื่อของพวกมัน ก็ตายด้วยน้ำมือของเขานั่นแหละ

ทางด้านนี้ เจียงเฉินคุยกับจางหลงเซี่ยงอย่างออกรส แต่ทางด้านโจวซิงอวิ๋นและเสวี่ยหนี่กลับเงียบกริบ

สองคนนั้นเป็นพวกพูดน้อยเหมือนน้ำเต้าปิดจุก ในโลกเดิมคงจะเป็นพวกเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านแน่ๆ

นอกเขาอวี๋กง เมื่อขุมกำลังผู้ฝึกตนจำนวนมากเดินทางมาถึง พื้นดินก็เริ่มมีหมอกเซียนสีขาวลอยฟุ้งกระจายออกมา ขับเน้นให้ป่าเขาลำเนาไพรที่รกร้างแห่งนี้ดูราวกับแดนเซียนบนโลกมนุษย์

เหล่าผู้ยิ่งใหญ่ในโลกผู้ฝึกตนนั่งสนทนากันอย่างออกรสอยู่บนยอดเขา มีทั้งนักพรตเฒ่าผู้มีบุคลิกเหมือนเซียน และแม่ชีเต๋าที่งดงามดุจบุปผา

แม้แต่ระดับปรมาจารย์ของเผ่าปีศาจ ก็ยังแต่งกายในชุดนักพรต

ส่วนที่ตีนเขา ก็เป็นถิ่นของคนหนุ่มสาวอย่างพวกเจียงเฉิน กลุ่มเล็กกลุ่มน้อยแบบพวกเจียงเฉินนี้ มีให้เห็นได้ทั่วไป

หากไม่รู้มาก่อนว่าจัดงานชุมนุมโลกผู้ฝึกตนขึ้นเพื่ออะไร เจียงเฉินคงคิดไปจริงๆ ว่านี่คืองานแลกเปลี่ยนวิชาความรู้ครั้งยิ่งใหญ่ของโลกผู้ฝึกตนหัวเซี่ย!

ทางด้านโน้น พวกจางชิงหยางเริ่มประมือแลกเปลี่ยนวิชากันแล้ว คนหลายคนตะลุมบอนกัน เสียงดังสนั่นหวั่นไหว

แม้จะเป็นแค่การประลองแลกเปลี่ยนวิชา แต่ในสายตาของผู้ฝึกตนขอบเขตทะเลทุกข์ตัวน้อยๆ มันช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

จางชิงหยางใช้วิชาเต๋าแห่งเขาหลงหู่ แส้ปัดฝุ่นสะบัดพลิ้ว วิชาลมไฟสายฟ้าฟาดถูกซัดออกมาสารพัด โดยมีวิชาสายฟ้าเป็นตัวนำ!

จางชิงหยางแปลงร่างเป็นเทพสายฟ้าผู้เกรียงไกร สายฟ้าสีม่วงพันรอบกาย

ส่วนหวงเทียนหนวี่แปลงร่างเป็นนกฟีนิกซ์เพลิง โบยบินอยู่บนท้องฟ้า กรงเล็บแหลมคมผ่าภูเขาแยกหิน เปลวเพลิงเผาผลาญฟ้าดิน

หลงเสี่ยวเชวี่ยกับจานอี้ฝานต่างก็มาในสายบ้าพลัง คนหนึ่งเหมือนมังกรแท้จริงเข้าห้ำหั่น พญาคุนเผิงสยายปีก อีกคนหนึ่งกระบี่ฟาดฟันทั่วหล้า แสงกระบี่นับหมื่นพันระยิบระยับดุจดวงดาว

คู่ปลาแห่งคุนหลุนเองก็กำลังต่อสู้กับปีศาจใหญ่จากเผ่าเทียนหลินแห่งถ้ำมังกรดึกดำบรรพ์

นิมิตต่างๆ ปรากฏขึ้นมากมาย พวกเขาไม่ได้มีคู่ต่อสู้ที่ตายตัว เปลี่ยนคู่ต่อสู้ได้ตลอดเวลา พลังเลือดลมสะเทือนฟ้าดุจปีศาจหมาป่า พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทีละสาย

"แข็งแกร่งเกินไปแล้ว ผู้ฝึกตนขอบเขตฝั่งตรงข้าม โดยเฉพาะอัจฉริยะพวกนี้ เกรงว่าคงจะต่อกรกับผู้ฝึกตนขอบเขตตำหนักเต๋าได้แล้วมั้ง!"

ข้างกายเจียงเฉิน จางหลงเซี่ยงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความทึ่ง

"สมกับเป็นผู้นำรุ่นต่อไปของหัวเซี่ยในอนาคต พวกเขาแข็งแกร่งจริงๆ!"

ไม่ใช่แค่จางหลงเซี่ยง คนอื่นก็มีสีหน้าท่าทางแบบเดียวกัน ยกเว้นเจียงเฉิน

สำหรับความแข็งแกร่งของขอบเขตฝั่งตรงข้าม เขาเคยสัมผัสด้วยตัวเองมาแล้ว ราชาหมาป่าก็คือปีศาจใหญ่ขอบเขตฝั่งตรงข้ามตนหนึ่ง

แม้จะแข็งแกร่ง แต่สำหรับเจียงเฉินที่เคยเห็นผู้ยิ่งใหญ่ลงมือมาแล้ว ก็ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นตกใจอะไรนัก อีกอย่างเขาเองก็ห่างจากขอบเขตฝั่งตรงข้ามแค่อีกสองขั้นย่อยเท่านั้น

การประลองของคนรุ่นใหม่ คนรุ่นเก่าไม่ได้เข้ามาแทรกแซง กลับพากันยิ้มแย้มวิพากษ์วิจารณ์อยู่บนยอดเขา

ผู้ฝึกตนจากสวนสนุกสิบสองคนนั้นที่อยู่ด้านหลังพวกเจียงเฉิน เห็นว่าการต่อสู้เริ่มขึ้นแล้ว ก็ไม่รอช้า ต่างแยกย้ายกันไปท้าประลองกับผู้ฝึกตนขอบเขตทะเลทุกข์ของขุมกำลังต่างๆ

เมื่อไม่มีพวกเจียงเฉินมาแทรกแซง บวกกับการฟูมฟักจากสวนสนุก คนพวกนี้จึงมีความมั่นใจในตัวเองมากทีเดียว!

จางหลงเซี่ยงตบไหล่เจียงเฉิน ยิ้มร่าพลางเดินตรงไปยังผู้ฝึกตนขอบเขตน้ำพุเทพคนหนึ่ง

โจวซิงอวิ๋นกับเสวี่ยหนี่ไม่ได้พูดอะไร ต่างแยกย้ายกันไปหาคู่ต่อสู้ที่ตัวเองเลือกไว้อย่างเงียบๆ

พริบตาเดียว ตรงนี้ก็เหลือแค่เจียงเฉินคนเดียวที่ว่างงาน!

ตอนนี้เขาเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตน้ำพุเทพ ดังนั้นเขาจึงกำลังพิจารณาอยู่ว่า จะเอาที่หนึ่งในระดับน้ำพุเทพ หรือจะข้ามรุ่นไปท้าดวลดี

เฮ้อ เก่งเกินไปก็น่าลำบากใจนะเนี่ย!

แต่ทว่า ไม่นานเขาก็ไม่ต้องกังวลแล้ว เพราะศิษย์เขาคุนหลุนสวมชุดยาวสีขาวคนหนึ่ง เดินหน้าบูดบึ้งตรงเข้ามาหาเขา

"ไป๋อวี้ถังแห่งเขาคุนหลุน โปรดชี้แนะ!"

ศิษย์เขาคุนหลุนผู้นี้ทำท่าคารวะแบบเต๋าให้เจียงเฉินอย่างขอไปที สีหน้ายังคงดูไม่ดีนัก

เพราะเขาพนันกับศิษย์พี่ศิษย์น้องแพ้ เลยถูกสั่งให้มาท้าดวลเจียงเฉิน นี่มันทำให้เขาเสียหน้ามาก

เพราะในสายตาของเขา เจียงเฉินเป็นแค่ศิษย์ขอบเขตทะเลทุกข์เท่านั้น ส่วนเขาเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตน้ำพุเทพแล้ว

"เจียงเฉินแห่งเขาหลงหู่ ไม่ทราบว่าสหายเต๋าทำไมจู่ๆ ถึงมาท้าดวลข้า?"

เจียงเฉินคารวะตอบ ยิ้มถามเบาๆ เพราะเขาต้องดูคำตอบของศิษย์เขาคุนหลุนผู้นี้ก่อน ถึงจะตัดสินใจว่าจะซัดให้เดี้ยง หรือแค่สั่งสอนพอหอมปากหอมคอ

"ศิษย์น้อง ข้าเองก็จำใจ เจ้าโจมตีมาได้เลย ข้าจะต่อให้เจ้าสามกระบวนท่า ครบสามกระบวนท่าแล้ว เจ้าก็ยอมแพ้ไปซะ!"

ศิษย์เขาคุนหลุนที่ชื่อไป๋อวี้ถังยิ้มขอโทษเจียงเฉิน สีหน้าเขาที่ไม่ดี ไม่ได้มีไว้ให้เจียงเฉิน แต่มีไว้ให้คนที่พนันกับเขาต่างหาก

ช่างเถอะ ในเมื่ออีกฝ่ายพูดจาดี เจียงเฉินก็ไม่อยากจะซัดให้น่วม สั่งสอนนิดหน่อยก็แล้วกัน

วูบ!

ในอากาศมีเสียงหวีดหวิวเบาๆ จากนั้นไป๋อวี้ถังก็รู้สึกตาลาย ท้องน้อยเจ็บแปลบ ร่างทั้งร่างลอยละลิ่วขึ้นไปทันที

ปัง!

เจียงเฉินกระทืบเท้าเบาๆ กระโดดสูงกว่าสิบจั้ง ราวกับพญาคุนเผิงสยายปีก เหยียบลงมาจากฟากฟ้า

ไป๋อวี้ถังที่อยู่กลางอากาศถึงเพิ่งจะได้สติ รีบโคจรพลังเทพ ลวดลายเต๋าบนร่างก่อตัวเป็นโล่แสงเทพ

แต่ทว่า ต่อหน้ากายาเนื้ออันวิปริตของเจียงเฉิน อย่าว่าแต่เขาที่ป้องกันอย่างฉุกละหุก ต่อให้มีเวลาเตรียมตัว ก็ยังไม่แน่ว่าจะรับการโจมตีนี้ของเจียงเฉินได้ไหว

ดังนั้นเสียงดังตูมสนั่น โล่แสงเทพแตกกระจายกลายเป็นฝนแสง ปลิวว่อนหายไปในฟ้าดิน

ไป๋อวี้ถังหน้าถอดสี ถึงตอนนี้เพิ่งจะรู้ตัวว่าเจอของแข็งเข้าให้แล้ว

เจียงเฉินจะเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตทะเลทุกข์ตัวจ้อยได้ยังไง ลำพังแค่พลังกายเนื้อ ขอบเขตสะพานเทพทั่วไปก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาแล้ว!

เพียงแต่ทุกอย่างมันสายไปแล้ว ในขณะที่ไป๋อวี้ถังเตรียมตัวรับความเจ็บปวดจากการโจมตีอันน่ากลัวของเจียงเฉิน ความเจ็บปวดที่จินตนาการไว้กลับไม่เกิดขึ้น

กลางอากาศ เจียงเฉินยิ้มบางๆ ผ่อนแรงลงทันที ลูกเตะนี้ถ้าเตะลงไป ไป๋อวี้ถังถ้าไม่ตายก็คงพิการ!

อีกฝ่ายพูดจาไพเราะ ท่าทางก็ดี เจียงเฉินเลยไม่มีข้ออ้างจะซัดให้เดี้ยง

แต่ทว่า โทษตายละเว้น โทษเป็นห้ามเว้น เห็นเพียงมุมปากของเจียงเฉินยกขึ้นเล็กน้อย เท้าข้างหนึ่งเตะเข้าที่ก้นของไป๋อวี้ถังเต็มๆ

"อูย!"

ไป๋อวี้ถังร้องครางออกมาคำหนึ่ง ลูกตาทะลนแทบหลุด ร่วงลงกระแทกพื้นดังตุ้บเหมือนว่าวสายป่านขาด

ตอนที่เขาลุกขึ้นมา ดวงตาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ ใบหน้าเขียวคล้ำ แถมยังแดงระเรื่อ

เข้าเป้าเต็มๆ!

เจียงเฉินร่อนลงพื้นดังปัง ฝุ่นตลบอบอวล รอจนฝุ่นจางหาย เจียงเฉินกลับยิ้มทำมือเป็นรูปปืนยิงใส่ไป๋อวี้ถัง

ทำเอาอีกฝ่ายหน้าเขียวหนักกว่าเดิม!

"เอ๊ะ ศิษย์พี่ไป๋เอาหน้าลงพื้นไม่ใช่เหรอ ทำไมต้องเอามือกุมก้นด้วยล่ะ?"

ในกลุ่มศิษย์เขาคุนหลุน นักพรตน้อยวัยสิบกว่าปีถามศิษย์พี่ข้างๆ ด้วยความสงสัย

"บางทีฤดูร้อนอาจจะจบแล้ว ดอกเบญจมาศคงกำลังจะบานมั้ง!"

ศิษย์พี่ข้างๆ ที่อายุมากกว่ากลั้นขำพลางอธิบายให้น้องฟัง

ไป๋อวี้ถังนี่มันดอกเบญจมาศร่วงโรย บาดแผลเต็มพื้นชัดๆ!

แต่เรื่องนี้ก็ทำให้ศิษย์เขาคุนหลุนได้ประจักษ์ถึงความแข็งแกร่งของเขาหลงหู่

ศิษย์ที่ดูธรรมดาๆ คนหนึ่ง ที่ปะปนอยู่กับกลุ่มผู้ฝึกตนขอบเขตทะเลทุกข์ ยังเก่งกาจขนาดนี้ สมกับเป็นหนึ่งในสำนักบรรพชนฝ่ายเต๋าจริงๆ!

[จบแล้ว]